บทสรุปองค์ที่ 1

"หยุดพล่ามเรื่องตายยากตายเย็นสักที แล้วรีบยกโล่ขึ้นมาซะคีย์! ถ้าแกปล่อยให้ไอ้เศษแก้วมิตินั่นปาดคอฉันล่ะก็ ฉันจะสาปให้แกต้องเต้นบัลเล่ต์โชว์กลางเมืองหลวงตลอดทั้งสัปดาห์แน่!" เสียงตะโกนของเซนแผดก้องท่ามกลางความโกลาหล เศษซากสีเลือดที่แตกกระจายออกจากรอยแยกบนท้องฟ้าไม่ได้ร่วงหล่นลงมาเหมือนฝน แต่มันพุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับห่ากระสุนที่ถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณกระหายเลือด คีย์ที่ยืนตัวสั่นพั่บๆ แต่ร่างกายกลับขยับไปขวางหน้าเซนตามสัญชาตญาณอัศวิน เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน กางโล่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นรับแรงปะทะจนร่างไถลไปกับพื้นหญ้าที่ไหม้เกรียม "ฉัน... ฉันพยายามอยู่! แต่ไอ้สกิลบัฟของนายน่ะ! เลิกส่งไอ้บัฟ 'เสียงดนตรีประกอบละครน้ำเน่า' มาใส่ฉันได้ไหม! มันทำให้ฉันมีสมาธิไม่ได้เลยนะโว้ย!" คีย์แผดเสียงตอบกลับ เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเกราะหนัก เซนไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่ขยับนิ้วร่ายเวทมนตร์เป็นจังหวะที่แปลกประหลาด มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าพรีสต์ อีกข้างหมุนเหรียญทองเล่นราวกับกำลังเล่นมายากลท่ามกลางสมรภูมิ ดวงตาคมกริบของพรีสต์หนุ่มกวาดมองไปรอบด้าน ไม่ใช่เพื่อหาทางหนี แต่เพื่อประเมินความเสียหายและจุดอ่อนที่รอยแยกนั้นเปิดทิ้งไว้ "เสียงนั่น..." เซนพึมพำ น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นกลับเรียบสนิทจนน่ากลัว "ลูเซียน... แกเห็นรอยแยกนั่นไหม? หรือว่าพวกกิลด์ชั้นสูงของแกมัวแต่ยืนอ้าปากค้างดูค่าสถานะที่ร่วงกราวรูดอยู่ล่ะ?" ที่ฝั่งตรงข้าม ลูเซียนในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนตระหง่านอยู่บนเนินเขาหิน เขาสั่งให้ลูกน้องหยุดการโจมตีลงชั่วคราว ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งหรี่ลงมองเซนอย่างหยามเหยียด "อย่ามาทำเป็นพูดมาก พรีสต์ชั้นต่ำ" ลูเซียนสะบัดมือเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้พลธนูเตรียมเล็งเป้าหมายมาที่ปาร์ตี้ของเซนแทนที่จะเป็นรอยแยกมิติ "พวกแกมันก็แค่ตัวบัคที่ทำให้ระบบรวน การที่แกตายไปพร้อมกับเหตุการณ์ 'บั๊ก' ครั้งนี้... ก็นับว่าเป็นการล้างขยะในเกมที่คุ้มค่าที่สุด" "ล้างขยะเหรอ?" เซนแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขามันช่างดูแคลนจนคนฟังรู้สึกร้อนรุ่มไปถึงหัวใจ "รู้ไหมลูเซียน ความต่างระหว่างคนที่มองเห็นแค่ตัวเลข กับคนที่มองเห็น 'ความจริง' น่ะ คืออะไร? แกอาจจะเก่งในสมุดบัญชี แต่แกน่ะ... อ่อนหัดในเชิงยุทธศาสตร์สิ้นดี" ในจังหวะนั้นเอง เซนไม่ได้เสกบัฟเพิ่มพลังป้องกันให้คีย์อย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับร่ายเวท 'ขยายเสียง' ลงบนอากาศรอบๆ ตัวก่อนจะตะโกนก้องไปทั่วพื้นที่ "ทุกคน! ใครที่ไม่อยากตายโง่ๆ เพราะกิลด์ขยะที่เอาแต่ยืนดู ให้ถอยไปรวมตัวกันที่จุดยุทธศาสตร์หมายเลข 4! ใครที่รอดจากรอยแยกนี้ได้ ฉันจะแถม 'บัฟคืนชีพฉบับพรีสต์สายป่วน' ให้ฟรีหนึ่งครั้ง!" คำพูดของเซนสร้างความแตกตื่นไปทั่ว ผู้เล่นนับร้อยที่กำลังสับสนต่างเริ่มหันมามองพรีสต์หนุ่มคนนี้เป็นตาเดียว แม้จะดูป่วนและกวนประสาท แต่ความมั่นใจในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกถึงความน่าเชื่อถืออย่างประหลาด ลูเซียนขบกรามแน่น ความอิจฉาริษยาแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นผู้เล่นเริ่มทยอยละทิ้งคำสั่งของเขาแล้ววิ่งไปหาเซน "ฆ่ามัน! ฆ่าไอ้พรีสต์ปากดีนั่นเดี๋ยวนี้!" ลูเซียนแผดเสียงสั่ง แต่ยังไม่ทันที่ลูกธนูดอกแรกจะถูกปล่อยออกไป เสียงหัวเราะต่ำๆ ที่เคยได้ยินจากรอยแยกมิติก็เปลี่ยนโทน มันเปลี่ยนจากเสียงทุ้มต่ำกลายเป็นเสียงแหลมสูงที่บาดแก้วหู และในวินาทีที่เศษสีเลือดพุ่งเข้าหาทุกคนบนสนามรบ ร่างเงาสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ เงาร่างนั้นไม่ได้เดิน แต่มันลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินราวกับไร้น้ำหนัก มือเรียวยาวสวมถุงมือหนังเก่าคร่ำคร่าเอื้อมออกมาแตะที่ไหล่ของเซน ซึ่งในขณะนั้นเซนกลับยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาปแช่ง ดวงตาของพรีสต์หนุ่มเบิกกว้างเมื่อได้กลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นอายของโค้ดโปรแกรมที่เน่าเปื่อย "เซน... ลืมกันแล้วเหรอ?" เสียงนั้นกระซิบข้างหูเขา มันไม่ใช่เสียงของบอส ไม่ใช่เสียงของตัวละครในเกม แต่มันคือเสียงของ 'เพื่อนสนิท' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน คีย์ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับทำโล่หลุดมือ ร่างกายอัศวินผู้ถึกทนทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำนั่นชัดๆ "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้ นายตายไปแล้ว... นายตายไปในอุบัติเหตุตอนทดสอบเซิร์ฟเวอร์รุ่นบุกเบิกแล้ว!" เงาร่างนั้นหันมามองคีย์และเซนด้วยดวงตาที่เป็นสีแดงฉานเหมือนกับรอยแยกบนท้องฟ้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่ทำให้คนทั้งสนามรบต้องหยุดหายใจ "เกมที่พวกแกกำลังเล่นอยู่น่ะ... มันไม่ใช่แค่เกมหรอกนะ" ร่างนั้นกล่าวพร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลจนพื้นดินแตกระแหง "เพราะ 'ความตาย' ของฉัน คือจุดเริ่มต้นของ 'นรก' ที่พวกแกจะต้องชดใช้... ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์กรงขังมิติ... เกมเริ่มแล้วนะ" ทันใดนั้น แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสิ่งบนหน้าจอ ท้องฟ้าที่แตกละเอียดเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นเศษแก้วสีเลือดที่ไม่ได้ทำร้ายแค่ค่าพลังชีวิต แต่มันกำลังกัดกินไฟล์ตัวละครของผู้เล่นทุกคนให้สลายหายไปจากฐานข้อมูลถาวร! เซนพยายามจะยกไม้เท้าขึ้นร่ายเวทป้องกัน แต่เขากลับพบว่าปุ่มคำสั่งทั้งหมดถูกล็อคด้วยรหัสผ่านสีดำที่เขารู้จักดีที่สุด... รหัสที่เขาเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเองกับมือเมื่อสามปีก่อน! พรีสต์สายลุยหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังไม่ถอดใจไปจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เพราะตอนต่อไปความลับที่เซนพยายามปิดบังมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาให้เห็นกันชัดๆ แล้วนะคะ!