กลยุทธ์บัฟต่อเนื่อง

“ดาบเล่มนั้น... นายไปขโมยมาจากสุสานบรรพกาลตอนไหน ลูเซียน?” น้ำเสียงของเซนไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง คีย์ที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ โล่ในมือของเขาหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนอวดดีของกิลด์มาสเตอร์ผู้เป็นดั่งศัตรูหมายเลขหนึ่ง “ขโมยงั้นหรือ? คำพูดสกปรกจากปากพรีสต์ขยะๆ อย่างนายนี่มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ” ลูเซียนแค่นหัวเราะ ร่างกายของเขาสั่นไหวด้วยออร่าสีดำทมิฬที่พุ่งทะลักออกมาจากดาบโบราณ “ของสิ่งนี้... มันเลือกผู้ที่เหมาะสมต่างหาก และสำหรับคนอย่างฉัน พลังนี้คือสิ่งที่สมควรครอบครองเพื่อสยบพวกแกให้ราบคาบ!” ไม่รอให้เสียเวลา ลูเซียนพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ความเร็วของเขาสูงจนดวงตาแทบจับไม่ทัน คีย์คำรามลั่นเพื่อกระตุ้นสกิล [กำแพงศรัทธา] หวังจะรับการโจมตี แต่เซนกลับเป็นฝ่ายขยับตัวก่อน “คีย์! อย่ารับตรงๆ! สกิลของมันมีสถานะ 'ทำลายเกราะ' อยู่ในตัว ถอยไปที่จุดตัดห้าองศาแล้วร่าย [พันธนาการแสง] ทันทีที่ฉันให้สัญญาณ!” เซนสะบัดไม้คทาสั้นในมือ ความปั่นป่วนในดวงตาของเขาหายไปสิ้น เหลือเพียงความนิ่งสงบของนักวางแผนที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาไม่ได้ร่ายเวทรักษา แต่เขาร่าย [บัฟสะท้อนนัยน์ตา] ใส่ตัวเอง และ [บัฟเสริมความเร็วระดับสูง] ให้คีย์พร้อมกันอย่างแม่นยำ “ยัยพรีสต์บ้า! จะเล่นตลกอะไรก็รีบทำ!” คีย์ตะโกนพลางถอยฉากหลบคมดาบที่ฟาดลงมาจนพื้นดินแตกกระจาย “ตลกเหรอ? ฉันจะทำให้มันรู้ว่า พรีสต์สายซัพพอร์ตอย่างฉันนี่แหละ คือฝันร้ายที่สุดของพวกยึดติดกับพลังโง่ๆ!” เซนหมุนตัวร่ายมนตร์บทใหม่ สกิล [กระสุนบัฟย้อนกลับ] ถูกยิงออกไป มันไม่ใช่การโจมตีใส่ศัตรูโดยตรง แต่เป็นการยิงเข้าใส่พื้นดินที่คีย์กำลังจะเหยียบ แสงสีฟ้าจางๆ แตกกระจายกลายเป็นพื้นที่สนามพลังเร่งความเร็ว คีย์ที่เหยียบลงไปบนนั้นราวกับได้รับปีกงอกออกมา เขากลายเป็นเงาที่พุ่งวูบไปด้านหลังลูเซียน “จังหวะนี้แหละคีย์! [พันธนาการแสง] อัดใส่ข้อพับมัน!” โซ่แสงสีทองพุ่งออกจากมือของคีย์ รัดตรึงข้อพับเข่าของลูเซียนไว้จนอีกฝ่ายชะงัก ลูเซียนคำรามด้วยความโมโห แขนขวาที่ถือดาบพยายามเหวี่ยงกวาดเป็นวงกว้าง แต่มันช้าเกินไป เซนไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาเปลี่ยนคทาเป็นคัมภีร์เวท แล้วร่าย [บัฟโซ่ตรวนแห่งความเฉื่อย] ทับซ้อนลงไป ลูเซียนที่กำลังจะสะบัดหลุดกลับรู้สึกเหมือนร่างกายนับร้อยกิโลกรัมถูกกดทับอยู่ “แก... แกทำอะไรกับระบบเกม!” ลูเซียนตวาด ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล “ฉันไม่ได้ทำอะไรกับระบบ ลูเซียน ฉันแค่รู้จักวิธี 'รีดเค้น' ประสิทธิภาพของเพื่อนร่วมทีมให้ถึงขีดสุดต่างหาก” เซนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองหนาวสั่น “คีย์! ปิดเกมด้วยคอมโบ [ทุบโล่พิฆาต] ผสานกับ [บัฟระเบิดพลังเวท] ของฉัน!” คีย์ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าใส่ลูเซียนที่ถูกตรึงไว้จนมุม โล่ยักษ์ในมืออาบไปด้วยออร่าสีม่วงเข้มจากการบัฟของเซน แรงปะทะมหาศาลทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวล ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่แรงกระแทกจางหายไป ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมสนามรบ ลูเซียนไม่ได้ล้มลงไป แต่ดาบเล่มนั้นในมือเขากลับส่องแสงสีเลือดที่เข้มข้นกว่าเดิม ร่างของเขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น โดยมีโซ่แสงของคีย์ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองทราย “นั่นสินะ...” เสียงของลูเซียนแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความยินดีอย่างประหลาด “ขอบใจมากที่ช่วยปลดล็อกพลังที่แท้จริงของดาบเล่มนี้ออกมา... พวกแกคงไม่รู้หรอกว่า 'เลือด' ของพรีสต์ระดับสูงคือสิ่งที่ไอ้ดาบเล่มนี้หิวโหยที่สุด” ลูเซียนหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นสีแดงฉานไม่มีเค้าโครงของมนุษย์อีกต่อไป เขาไม่ได้มองเซนเป็นศัตรูอีกแล้ว แต่มองเหมือนกับเป็นเครื่องเซ่นไหว้ที่แสนโอชะ “เซน... ถอยไป!” คีย์ร้องลั่นเมื่อเห็นลูเซียนเงื้อดาบขึ้นสูง ประกายแสงสีเลือดพุ่งทะลุทะลวงอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูง เซนเบิกตากว้าง พยายามจะร่ายบัฟป้องกัน แต่เขากลับพบว่าค่ามานาในตัวกลับไหลย้อนกลับอย่างไร้สาเหตุ ดาบเล่มนั้น... มันไม่ได้แค่โจมตี แต่มันกำลัง 'สูบ' เอาทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างมาไปเป็นเชื้อเพลิงให้ตัวมันเอง แล้วในจังหวะที่ดาบกำลังจะฟาดลงมา พื้นดินใต้เท้าของเซนก็แยกออกอย่างรุนแรง เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดผ้าคลุมขาดวิ่นก้าวพ้นจากรอยแยกนั้นพร้อมกับยื่นมือออกมาคว้าดาบเล่มสีเลือดของลูเซียนเอาไว้ด้วยมือเปล่า! “เล่นสนุกกันพอหรือยัง... พรีสต์ฝึกหัด?” เสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจนั้นทำให้เซนแทบหยุดหายใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'เงา' ของเขาเองในชุดคลาสลับที่เขาไม่เคยรู้จัก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเซนในทุกจังหวะการต่อสู้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!