การทรยศในกลุ่มเพื่อน

“ถอดหน้ากากนั่นออกซะเถอะ... กลิ่นอายความอิจฉาของนายมันฟุ้งกระจายจนเวทมนตร์ของฉันแทบจะสำลักตายอยู่แล้ว” เซนไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่กลางโถงวิหารร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงที่ลอยคว้างกลางอากาศ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่ร่างในชุดคลุมสีนิลตรงหน้า ร่างนั้นมีเค้าโครงใบหน้าและส่วนสูงที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน—ทว่าดวงตาสีเลือดคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความขี้เล่น มีเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่าง 'เงา' ของเซนแสยะยิ้ม มุมปากขยับขึ้นช้าๆ อย่างเย้ยหยัน “นายคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง เซน? การที่นายพาพวกสวะเข้ามาอยู่ในปาร์ตี้ แล้วคิดจะสร้างตำนานบทใหม่ในเกมนี้... มันก็น่าขันไม่ต่างจากการเอาเศษแก้วมาประดับมงกุฎหรอกนะ” เซนแค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ในมือเบาๆ แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เริ่มวนเวียนรอบปลายนิ้ว “ความสามัคคีคือสิ่งที่คนอย่างนายไม่มีวันเข้าใจ ลูเซียนส่งนายมาล่ะสิ? หรือว่านายคือ ‘ตัวหมาก’ ที่เขาลืมทิ้งไว้ในหลุมศพกันแน่?” บรรยากาศในวิหารเย็นเยียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง คีย์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวเริ่มเหงื่อตก มือที่จับโล่ยักษ์สั่นระริกโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะเป็นแทงค์ที่ถึกที่สุดในกิลด์ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘ตัวตนที่เหมือนเซน’ อีกคน เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกสั่นคลอนจากข้างใน “เซน... นายหมายความว่าไงที่บอกว่า ‘ลูเซียนส่งมา’?” คีย์ถามเสียงเครือ สายตาเขาสลับไปมาระหว่างเพื่อนสนิทกับร่างจำลองที่ยืนเด่นตระหง่าน “ถามใจตัวเองดูสิ คีย์” เซนตอบโดยไม่ละสายตาจากคู่ต่อสู้ “ตั้งแต่วันที่เราเริ่มแผนบุกดันเจี้ยนชั้นที่ 20 ข้อมูลแผนที่ลับของเราก็รั่วไหลออกไปทีละน้อย... ใครกันนะที่อาสาถือแผนที่? ใครกันนะที่อ้างว่า ‘เช็คเส้นทาง’ อยู่ตลอดเวลา?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เซนจะเหลือบตาไปมอง ‘เอลิน่า’ ฮีลเลอร์สาวที่ร่วมปาร์ตี้กับพวกเขามานานกว่าสองเดือน เธอที่ยืนหลบอยู่หลังเสาหินค่อยๆ ก้าวออกมา ใบหน้าที่เคยดูอ่อนหวานกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ มือของเธอแอบกดคีย์ลัดบางอย่างบนหน้าต่างระบบอย่างเงียบเชียบ “ฉันแค่อยากให้กิลด์ได้รับชัยชนะที่ยั่งยืน” เอลิน่าพูดเรียบๆ “เซน นายมันเก่งเกินไป เก่งจนลูเซียนมองว่านายเป็นภัยคุกคาม นายไม่ยอมรับเงื่อนไขการรวมกิลด์ นายทำตัวเป็นอิสระ... และนั่นคือเหตุผลที่นายต้องหายไป” คีย์เบิกตากว้าง “นี่เธอ... เธอเป็นหนอนบ่อนไส้เหรอ? เราผ่านอะไรกันมาตั้งเท่าไหร่!” “ความผูกพันมันก็แค่ตัวบัฟที่ไม่มีวันเลื่อนระดับ” เอลิน่าตอบพลางสะบัดมือเบาๆ เวทมนตร์พันธนาการสีม่วงเข้มก็พุ่งเข้าใส่คีย์จากด้านหลัง ล็อคแขนขาของแทงค์ผู้ซื่อสัตย์เอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ เซนถอนหายใจยาว “เห็นไหมล่ะคีย์... นายมันใจปลาซิว แต่ไอ้ความใจปลาซิวของนายนี่แหละ ที่ทำให้ฉันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างได้ตั้งแต่วันแรกที่ยัยนี่เข้าปาร์ตี้” “อะไรนะ?” เอลิน่าขมวดคิ้ว ความมั่นใจของเธอเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปากของเซน “ค่ามานาที่เธอนำไปใช้กับเวทลวงตา... มันสูงเกินกว่าที่คลาสพรีสต์ฝึกหัดจะจ่ายไหว” เซนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “และที่สำคัญที่สุด... คนอย่างฉันน่ะ ไม่มีทางพลาดเรื่องการบัฟผิดพลาดหรอกนะ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเข้ามา ฉันใส่ ‘ดีบัฟตรวจจับตัวตน’ ไว้ที่เสื้อผ้าของเธอตลอดเวลา” ร่างจำลองของเซนพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง มันเงื้อกริชสีดำหมายจะปลิดชีพเขาในพริบตา แต่ทว่า... ทันทีที่เข้าใกล้ตัวเซนในระยะหนึ่งช่วงตัว พลังบัฟสีทองอร่ามก็ระเบิดออกจากร่างของพรีสต์หนุ่ม กระแทก ‘เงา’ กระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร “บัฟ ‘สะท้อนความจริง’!” เซนตะโกนลั่น เสียงของเขาไม่ได้สั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและเย้ยหยัน “นายคิดว่าฉันจะเตรียมแผนมารับมือกับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดโดยไม่เผื่อใจเรื่องคนใกล้ตัวไว้เลยหรือไง? ลูเซียนอาจจะเก่งเรื่องพลัง แต่เขาแพ้เรื่องการอ่านใจคน... และนั่นแหละคือจุดจบของพวกนาย” คีย์ที่ดิ้นหลุดจากพันธนาการได้จากการสะท้อนเวทพุ่งเข้าขวางหน้าเอลิน่าทันที โล่ในมือกระแทกพื้นจนดินแตกกระจาย เขามองไปที่หญิงสาวที่เขาเคยไว้ใจด้วยสายตาที่เจ็บปวดแต่เด็ดเดี่ยว “ฉันไม่สนใจว่าใครจะจ่ายเงินให้เธอเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เธอทำกับมิตรภาพ... มันไม่มีราคาไหนจ่ายคุ้มหรอก” สถานการณ์เริ่มตึงเครียดถึงขีดสุด ร่างจำลองที่ถูกกระแทกเริ่มสลายตัวกลายเป็นไอสีดำสนิท ก่อนจะก่อตัวขึ้นใหม่เป็นลูเซียนในร่างจริงที่เดินออกมาจากความมืดมิดของวิหาร เขาสวมชุดเกราะเต็มยศและถือดาบที่ส่องแสงวาบวับด้วยพลังระดับตำนาน ลูเซียนหัวเราะเบาๆ “เก่งมาก เซน... เก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ แต่แกคิดว่าการกำจัดหนอนบ่อนไส้ตัวจ้อยนี่จะช่วยให้แกเอาชนะฉันได้จริงๆ งั้นเหรอ?” ลูเซียนดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูวิหารบานยักษ์ก็พังทลายลง พร้อมกับกองทัพผู้เล่นกิลด์ระดับท็อปนับร้อยที่ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทุกทาง ทุกคนมีสายตาเรียบเฉยและอาวุธที่พร้อมจะสังหาร “ตอนนี้ปาร์ตี้ของแก... เหลือแค่พรีสต์กวนประสาทกับแทงค์ใจปลาซิว” ลูเซียนแสยะยิ้ม “แกจะเลือกตายแบบมีความหวัง หรือจะเลือกคุกเข่าขอชีวิตต่อหน้าฉัน?” เซนหันไปมองคีย์ คีย์พยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจ ทั้งคู่หันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่มากกว่าเป็นร้อยเท่าด้วยรอยยิ้มที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เคยมีมา เซนกดปลดล็อคไอเทมชิ้นสุดท้ายในกระเป๋าเก็บของ ก่อนจะพูดขึ้นว่า... “นี่คีย์... นายจำได้ไหมที่ฉันบอกว่าฉันเป็นสายซัพพอร์ตที่ ‘บัฟฉิบหาย’ น่ะ?” “จำได้ดีเลยเซน... จะเอาแบบไหนดีล่ะ?” “เอาแบบที่ให้พวกมันรู้ว่า... ต่อให้คนเยอะแค่ไหน ก็ไม่สู้คนที่มีใจจะสู้หรอกนะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเซนในสถานการณ์วิกฤตครั้งนี้ด้วยกันนะคะ!