กับดักของลูเซียน

“เกมที่ไม่มีจุดสิ้นสุดน่ะ มันมีไว้สำหรับพวกไร้จินตนาการเท่านั้นแหละ เซน” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนที่บิดเบี้ยว ลูเซียนไม่ได้ปรากฏตัวตรงหน้า แต่น้ำเสียงของเขากลับสะท้อนออกมาจากทุกทิศทางราวกับว่าผนังเขาวงกตที่นี่มีชีวิตและมีหูเป็นของตัวเอง เซนยืนนิ่งอยู่กลางทางแยกที่ดูเหมือนจะซ้ำรอยเดิมเป็นครั้งที่สิบ เขาไม่ได้ลุกลี้ลุกลนเหมือนคนหลงทางทั่วไป มือเรียวของพรีสต์หนุ่มยังคงหมุนคทาไม้โอ๊คสีซีดในมือเล่นพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองรอยแตกของพื้นหินที่เรียงตัวกันอย่างผิดธรรมชาติ “โถ่คุณลูเซียนคะ... เล่นซ่อนหาแบบคนแก่ที่ติดอยู่ในอดีตเนี่ยนะ? น่าเบื่อจังเลยค่ะ” เซนตะโกนกลับไป น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความตระหนกแม้แต่น้อย “คนเขามีธุระต้องไปบัฟพลังให้เพื่อน แล้วคุณมาขังคนไว้แบบนี้ มันเสียมารยาทนะคะรู้ไหม” *ฉับ!* สิ้นเสียงของเซน ผนังหินด้านซ้ายก็เลื่อนตัวปิดลงอย่างรวดเร็ว บีบพื้นที่ให้แคบลงจนเกือบจะบดไหล่ของเขา เซนเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา—สกิลบัฟส่วนตัวที่เพิ่มความเร็วในการขยับเขยื้อน “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็อยู่ที่นั่นแหละค่ะสำหรับคุณ” เซนพูดพึมพำกับตัวเองขณะก้าวเดินต่อไป “แต่สำหรับคนอย่างฉัน... ทางตันคือจุดเริ่มต้นของทางลัดเสมอ” เขาสังเกตเห็นจุดผิดสังเกตเล็กๆ ที่มุมมืดของผนัง แทนที่จะมองหาทางออกที่ถูกกำหนดไว้ตามกลไกเกม เซนกลับตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ เขาหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อพักผ่อน แต่เพื่อ ‘ฟัง’ จังหวะการสั่นสะเทือนของเขาวงกตเวทมนตร์นี้ ในสมองของเซนที่เคยล้มเหลวกับการวางแผนในเกมแนว Strategy ภาพความทรงจำของลูเซียนที่เขาเคยวิเคราะห์ไว้ตลอดหลายสัปดาห์เริ่มประติดประต่อกัน ลูเซียนคือคนประเภทที่ชอบควบคุม ทุกย่างก้าวในเขาวงกตนี้ไม่ใช่การสุ่ม แต่มันคือ ‘ตารางหมากรุก’ ที่ซับซ้อน “คีย์... ถ้าแกอยู่ตรงนี้ ป่านนี้คงบ่นจนหูชาไปแล้วแน่ๆ ว่าให้รีบๆ หาทางออกไปทุบหน้าไอ้หมอนั่นซะที” เซนยิ้มกว้างออกมาขณะที่นึกถึงใบหน้าบูดบึ้งของอัศวินคู่หู “แต่ก็นะ สำหรับคนซื่อบื้อแบบนั้น การที่ต้องอยู่เฉยๆ แบบนี้คงทรมานกว่าการถูกมอนสเตอร์รุมเสียอีก” เขาลุกขึ้นยืนกะทันหัน จังหวะการหายใจเปลี่ยนไป เซนพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาไม่ได้มองหาประตูที่เปิดออก แต่เขากำลังวิ่งเข้าหา ‘จุดที่หนาแน่นที่สุดของมานา’ ลูเซียนทุ่มพลังเวทมหาศาลมาไว้ที่นี่เพื่อตรึงเขาไว้ ดังนั้น หากทำลายแกนกลางที่ส่งพลังงานได้ เขาวงกตนี้ก็จะล่มสลาย “บัฟ ‘ความโชคดีชั่วคราว’ ใส่ตัวเองหน่อยดีกว่า เผื่อว่ากำแพงมันจะพังง่ายขึ้น” เซนร่ายสกิลพลางกระโดดขึ้นเหยียบผนังหินที่กำลังเคลื่อนที่ เขาหมุนตัวกลางอากาศคทาในมือเรืองแสงสีทองสว่างจ้า ก่อนจะกระแทกมันลงบนจุดเชื่อมต่อของวงเวทที่ซ่อนอยู่หลังภาพลวงตา เสียงดัง *เคร้ง!* ราวกับแก้วแตกกระจายดังก้องไปทั่วเขาวงกต ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ผนังหินรอบด้านจะเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ “แผนน่ะเหรอ? ฉันไม่มีหรอกค่ะ แต่ถ้าจะให้พูดละก็... ฉันแค่เกลียดการถูกขังอยู่กับคนน่าเบื่อเท่านั้นเอง” เซนพูดทิ้งท้ายก่อนที่ภาพของเขาวงกตจะพังทลายลงเหลือเพียงฝุ่นควัน ทว่า เมื่อฝุ่นเริ่มจางลง เซนก็ต้องชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้กลับออกมาสู่สนามรบที่คีย์และคนอื่นๆ กำลังสู้กันอยู่ แต่เขากลับยืนอยู่หน้าประตูปราสาทสีดำสนิทที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่เบื้องหน้าของเขานั้น ลูเซียนยืนรออยู่แล้ว โดยที่มี ‘คีย์’ อัศวินคู่หูของเขานั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือทั้งสองข้างถูกล่ามด้วยโซ่เวทมนตร์สีเลือด “ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของเกมที่คุณเป็นคนเลือกเอง เซน” ลูเซียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ เขากระชับโซ่ในมือเบาๆ จนคีย์ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด “ถ้าอยากให้เพื่อนคนนี้รอด... ลองใช้ไอ้สกิลบัฟที่แสนภูมิใจของเธอนั่น แก้ปมโซ่ที่ถูกสาปด้วยความตายดูสิ ว่าพรีสต์กระจอกๆ อย่างเธอจะทำได้ไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ!