เอาตัวรอดด้วยความกาว

“แก้ปมโซ่สาปแช่งด้วยบัฟพรีสต์เนี่ยนะ? ลูเซียน... นายมันก็แค่พวกยึดติดกับตัวเลขจนสมองฝ่อไปแล้วจริงๆ ด้วยสินะ” ฉันหัวเราะร่วน แม้ว่าในมือจะสั่นระริกจากแรงบีบของโซ่ตรวนที่กำลังกัดกินค่าพลังชีวิตของคีย์อยู่ ทุกวินาทีที่มันรัดแน่น หลอดเลือดของอัศวินหนุ่มข้างตัวก็ลดลงราวกับน้ำที่ไหลออกจากเขื่อนแตก ลูเซียนแสยะยิ้ม ดูถูกเหยียดหยาม แววตาของเขาเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่เตรียมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า “พรีสต์กระจอกๆ อย่างเธอก็พูดได้ดีนี่ แต่จำไว้ว่าในกิลด์ของฉัน ค่าความโชคดีมันก็แค่ค่าสถานะที่ไร้ประโยชน์” ลูเซียนกระตุกโซ่แรงขึ้นอีก คีย์กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก แต่นัยน์ตาเขายังคงจ้องมองฉัน... ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เป็นความเชื่อใจ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความตายรอบตัวคีย์มันเหม็นเน่าเหมือนซากศพที่ถูกทิ้งไว้กลางแดดจัด แต่นี่แหละคือ ‘สนามเด็กเล่น’ ที่ฉันโปรดปรานที่สุด “ในเมื่อนายอยากเห็นนัก ฉันก็จะจัดให้” ฉันตวัดคทาในมือเป็นวงกลมกลางอากาศ “แต่บอกไว้ก่อนนะลูเซียน บัฟของฉันน่ะ... มันไม่เคยเป็นไปตามตรรกะที่นายเข้าใจหรอก!” ฉันเริ่มร่ายสกิลที่ใครๆ ต่างก็ตราหน้าว่าไร้สาระที่สุดในเกม *‘คำอวยพรแห่งเทพนิทราที่เมาค้าง’* บัฟระดับตำนานที่ไม่ได้เพิ่มพลังโจมตี หรือป้องกัน แต่เป็นการ ‘สุ่ม’ ค่าสถานะพิเศษแบบสุดโต่ง และในขณะที่ลูเซียนกำลังจะหัวเราะเยาะใส่ฉัน ฉันก็ยัดเยียดค่าความโชคดีทั้งหมดที่มีลงไปในสกิลนั้นด้วย! *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังสนั่นในหัว: **[แจ้งเตือน: คุณได้รับค่าโชคดี +999 เป็นเวลา 10 วินาที!]** “เอาล่ะ เจ้าโซ่เฮงซวย...” ฉันพึมพำพลางดีดนิ้ว “ขอให้แกกลายเป็นแค่เส้นด้ายที่ขาดสะบั้นเหมือนเส้นผมที่ไม่ได้หวีมาสามปีเถอะนะ!” ทันใดนั้นเอง ปาฏิหาริย์ที่ไร้เหตุผลที่สุดในประวัติศาสตร์เกมก็เกิดขึ้น โซ่ที่ถูกสาปด้วยมนตรามรณะของลูเซียนจู่ๆ ก็เกิดอาการ ‘รวน’ ราวกับระบบเกิดบัคขึ้นมาเสียดื้อๆ มันสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ คลายตัวออกอย่างเชื่องช้า... ไม่ใช่เพราะพลังเวทของฉันทำลายมัน แต่เพราะจู่ๆ กลไกของโซ่ก็เกิดติดขัดเหมือนมีเศษฝุ่นเข้าไปขัดฟันเฟือง แล้วพริบตาต่อมา มันก็ขาดผึงออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนแก้วเปราะบาง! ลูเซียนเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า “เป็นไปไม่ได้! นั่นมันโซ่พันธนาการวิญญาณระดับ SS! มันไม่มีทางพังลงด้วยสกิลเลเวลกระจอกแบบนั้น!” “ก็นั่นแหละนะ ความโชคดีน่ะ มันชนะทุกตรรกะของคนอวดเก่งเสมอ” ฉันยักไหล่พลางประคองคีย์ที่หอบหายใจอย่างอ่อนแรงขึ้นมา “นายมันก็แค่พวกที่คิดว่าเงินกับเลเวลคือพระเจ้า แต่ลืมไปว่า... ในโลกนี้ คนดวงดีมันโกงยิ่งกว่าใคร” คีย์อาศัยจังหวะที่ลูเซียนกำลังช็อก คว้าโล่ขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ต่อ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความทรมานกลายเป็นความฮึกเหิมอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทว่า... ความเงียบงันที่น่าขนลุกกลับเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินออกมาจากเงามืดด้านหลังลูเซียน นั่นไม่ใช่ลูกน้องของลูเซียน แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกปิดตายอยู่ในห้องทดลองนี้มานานนับปี... ผู้เล่นในตำนานที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของระบบเกม “ดูเหมือนว่า...” ชายในเงามืดกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “บัฟกาวๆ ของเธอ จะไปกระตุ้นบางอย่างที่พวกเราพยายามผนึกไว้มาตลอดเลยนะ พรีสต์น้อย” ลูเซียนที่กำลังโกรธจัดกลับหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นร่างนั้นก้าวออกมา ในขณะที่ระบบเกมทั้งเซิร์ฟเวอร์เริ่มสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว และหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็นับถอยหลังการล่มสลายของพื้นที่นี้ตรงหน้าเราทั้งสามคน หวังว่าตอนที่ 28 นี้จะทำให้คุณรี้ดตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัวกันนะคะ!