มิตรภาพที่เติบโตขึ้น

“คีย์! ถ้าแกไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพตัวเอง แล้วรีบยกโล่ขึ้นรับการโจมตีจากไอ้เศษซากนั่น ฉันจะสาปให้ชุดเกราะแกกลายเป็นสีชมพูบานเย็นให้ทั่วเซิร์ฟเวอร์เลยคอยดู!” ฉันตวาดแว้ดใส่เพื่อนสนิทที่ยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า สายตาของคีย์ไม่ได้มองบอสยักษ์ที่กำลังสั่นสะท้านตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ แต่เขากำลังจับจ้องไปยังรอยแยกบนท้องฟ้าที่ค่อยๆ ฉีกกว้างออก เผยให้เห็นทิวทัศน์ของโลกอีกใบ—โลกที่ดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยเงาดำที่พุ่งทะลักออกมาเหมือนฝูงแมลงปีกแข็ง เสียงกรีดร้องของระบบดังระงมไปทั่ว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเราสั่นสะเทือนจนแทบจะยืนไม่อยู่ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น ฉัน—พรีสต์สายป่วนที่ใครๆ ก็ตราหน้าว่าไร้สาระ—กลับกระชับไม้เท้าในมือแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูก “เซน... นายเห็นนั่นไหม?” คีย์พึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ “นั่นมันไม่ใช่กราฟิกบั๊ก... นั่นมัน... เหมือนกับว่าระบบเกมกำลังพังลงมาจริงๆ” “เรื่องระบบน่ะเอาไว้ทีหลังเถอะคีย์!” ฉันตบไหล่เพื่อนร่วมทีมเต็มแรงจนชุดเกราะโลหะส่งเสียงดังเคร้ง “ตอนนี้ไอ้บอสยักษ์นั่นมันไม่ได้สนใจพวกเราแล้ว แต่มันกำลังจะ ‘กิน’ ทุกอย่างที่ขวางหน้า ถ้าเราไม่รีบถอย หรือไม่ก็รีบจบงานนี้... เราก็แค่เหยื่อชั้นดีที่รอวันเน่าเปื่อยเท่านั้นแหละ” ฉันร่ายเวท ‘บัฟมหาเมฆา’ ลงบนตัวคีย์ แสงสีทองเรืองรองห่อหุ้มร่างอัศวินขี้ขลาดของฉันไว้ กลิ่นอายของพลังเวทที่ฉันรังสรรค์ขึ้นมีความซุกซนแฝงอยู่เสมอ แต่นี่ไม่ใช่เวลาเล่นสนุก พลังของฉันไม่ได้มีไว้แค่เพิ่มพลังป้องกัน แต่มันคือการยึดโยงจิตวิญญาณของเพื่อนคนนี้ไว้ไม่ให้เตลิดหนีไปกับความกลัว บอสยักษ์ที่ครั้งหนึ่งเคยดูน่าเกรงขาม บัดนี้ร่างของมันกำลังปริแตก อวัยวะภายในที่เป็นเหมือนพิกเซลแสงสีเลือดสาดกระจายออกมา สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าคือ ‘ผู้มาเยือน’ จากรอยแยกบนฟ้า มันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์แต่ทว่าสูงโปร่งเกินจริง ใบหน้าไร้อวัยวะมีเพียงดวงตาเดียวที่ส่องแสงวาบวับ “เห้ย! พรีสต์!” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ลูเซียน กิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งก้าวเข้ามาพร้อมกลุ่มผู้เล่นชั้นยอดของเขา สายตาของเขามองมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยามเหมือนเคย “พวกแกสองคนยังไม่ตายอีกเหรอ? ไปให้พ้นทางซะ ก่อนที่พวกฉันจะทำลายขยะอย่างพวกแกทิ้งเสียเอง” ฉันแค่นยิ้มมุมปาก ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการรับมือกับคนงี่เง่า “ลูเซียน... ถ้าคุณอยากจะเอาตัวรอดจาก ‘ความจริง’ ที่กำลังถล่มลงมาตรงหน้า ก็หุบปากแล้วใช้สมองที่คิดว่าตัวเองฉลาดนักฉลาดหนาดูเถอะ ว่าศัตรูที่แท้จริงคืออะไร” “อย่ามาสั่งสอนฉัน!” ลูเซียนเงื้อดาบเรืองแสงขึ้น หมายจะพุ่งเข้ามา แต่ทันใดนั้น เสียงคำรามของบอสยักษ์ก็ดังสนั่นหวั่นไหว มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ประหลาด แต่เป็นเสียงของ ‘การสูญเสียการควบคุม’ ร่างของมันระเบิดออกทันที ส่งแรงอัดมหาศาลซัดร่างของพวกเรากระเด็นไปคนละทิศทาง ฝุ่นควันตลบอบอวล ฉันรีบยันตัวขึ้น ลมหายใจหอบถี่ พยายามกวาดสายตามองหาคีย์ ในความมืดมัวที่เต็มไปด้วยเศษซากข้อมูลที่กำลังสลายตัว ฉันเห็นหลังของคีย์ที่ยืนตระหง่านอยู่ เขากำลังกางโล่ขนาดใหญ่รับแรงกระแทกทั้งหมดไว้ให้ฉัน—ทั้งที่ตัวเองปางตาย “คีย์...” ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ “ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันทำลาย ‘บ้าน’ ของเราหรอก” คีย์หันมามอง ฉันเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของคนขี้ขลาดอีกแล้ว แต่เป็นแววตาของอัศวินที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายเพื่อปกป้องมิตรภาพ ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยคำใดต่อ แสงสีขาวจ้าก็พุ่งลงมาจากรอยแยกบนฟ้า มันไม่ใช่เวทมนตร์จากผู้เล่นคนไหน แต่มันคือ ‘คำสั่งลบ’ ของระบบ! ร่างของลูเซียนที่กำลังวิ่งเข้ามาถูกแสงนั้นอาบไล้ และแทนที่เขาจะตายในเกม เขากลับส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดู ‘เป็นมนุษย์’ เกินกว่าจะเป็นเสียงของ NPC หรือผู้เล่นทั่วไป ทันใดนั้นเอง มืออันเรียวยาวและเย็นเยียบข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากรอยแยกนั้น มันคว้าจับเข้าที่ไหล่ของคีย์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดในหัวของฉันเพียงคนเดียว... “พวกแกสองคน... คือความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยพบ” ร่างของคีย์เริ่มโปร่งแสงและถูกลากขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละน้อย ฉันพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือเขาไว้สุดแรง เกิดแรงต้านมหาศาลระหว่างรอยแยกมิตินั่นกับแรงยึดเหนี่ยวของฉัน ทว่าในจังหวะที่มือเรากำลังจะหลุดจากกัน ฉันกลับเห็นบางอย่างที่สลักอยู่บนแขนของคีย์... มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันคือโค้ดสีแดงฉานที่กำลังไหลเวียนเหมือนสายเลือด! ความลับที่กิลด์ลูเซียนพยายามปกปิดมาตลอด... ถูกเปิดเผยออกมาพร้อมกับการหายตัวไปของคู่หูที่รักที่สุดของฉันในวินาทีต่อมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พรีสต์สายป่วนคนนี้เสมอนะคะ!