ปมในใจของคีย์

“นายจะสั่นไปถึงไหน คีย์? ถ้ามือที่ถือโล่นั่นยังหยุดสั่นไม่ได้ ก็เอาไปวางไว้ข้างกองไฟนู่นไป!” น้ำเสียงของฉันอาจจะฟังดูจิกกัด แต่มันคือวิธีเดียวที่ฉันจะดึงสติอัศวินผู้กล้าหาญ (ที่ตอนนี้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งขี้ขลาด) ให้กลับมามองหน้ากันตรงๆ ในถ้ำลึกที่กลิ่นอายความตายอบอวลไปทั่ว คีย์นั่งกอดเข่าอยู่มุมมืด แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องให้เห็นแววตาที่เลื่อนลอยของเขา มือที่เคยจับดาบมั่นคงมาตลอดกลับกุมขมับแน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความหนาวของถ้ำ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ฝังรากลึกเกินกว่าที่ยาบัฟเพิ่มค่าความกล้าหาญของฉันจะเยียวยาได้ “เซน... นายไม่เข้าใจหรอก” เขาเค้นเสียงออกมา ลมหายใจติดขัด “สิ่งที่ลูเซียนทำ... สิ่งที่เขาเปิดเผยออกมาในตอนนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องของกิลด์ แต่มันคือความจริงที่ฉันเคยหนีมาตลอด” ฉันขยับเข้าไปใกล้ วางไม้เท้าพรีสต์ลงข้างตัว ลดท่าทีหยอกล้อลงจนเหลือเพียงความจริงจังที่ฉันไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนัก ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นแทงค์ที่ไร้เทียมทานในตอนนี้ แต่ฉันต้องการเพื่อนที่ยอมเปิดใจ “ลูเซียนบอกว่านายคือ ‘ความล้มเหลวที่ถูกจ้างมาเพื่อรับดาบแทนคนอื่น’ ใช่ไหม?” ฉันถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกนั้น “นายจำเหตุการณ์ที่ดันเจี้ยนชั้นที่สิบในอดีตได้ไหม คีย์? ตอนนั้นที่นายทิ้งเพื่อนร่วมปาร์ตี้ไป... นายไม่ได้ทิ้งเพราะขลาดกลัว แต่เพราะนายเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ไม่มีใครเห็น” คีย์เงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตาเบิกกว้าง “นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?” “ฉันเป็นพรีสต์นะคีย์ การอ่านค่าสถานะและร่องรอยเวทมนตร์มันคืออาชีพของฉัน” ฉันยิ้มบางๆ มือเอื้อมไปแตะไหล่ที่สั่นเทาของเขาเบาๆ “สิ่งที่นายกลัวไม่ใช่ความตาย แต่นายกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิม ลูเซียนจงใจขุดเรื่องที่นายเคยพลาดมาตอกย้ำ เพื่อให้ระบบการตัดสินใจของนายพังทลาย แต่ฟังนะ... นายในวันนั้นกับนายในวันนี้ มันคนละคนกันแล้ว” คีย์กัดฟันแน่น “แต่ถ้าฉันพลาดอีกล่ะ? ถ้าฉันปกป้องใครไม่ได้อีก...” “งั้นก็ให้ฉันเป็นคนปกป้องนายเองไง!” ฉันขัดขึ้น น้ำเสียงกังวานและเด็ดขาด “ตราบใดที่เลือดในตัวฉันยังเหลือพอที่จะร่ายบัฟ... ตราบใดที่ฉันยังยืนอยู่ข้างหลังนาย นายไม่มีวันล้มลำพังเด็ดขาด ความล้มเหลวในอดีตคือบทเรียน ไม่ใช่ตรวนที่ล่ามโซ่นายไว้กับกิลด์ลูเซียน” ฉันร่ายเวท ‘แสงแห่งพันธสัญญา’ วงแหวนเวทสีทองอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเราทั้งคู่ มันไม่ใช่บัฟเพิ่มพลังป้องกัน แต่มันคือบัฟ ‘ล้างมลทินทางใจ’ ที่ฉันคิดค้นขึ้นเองด้วยความทุ่มเททั้งหมดที่มี แสงสีทองนั้นค่อยๆ หลอมละลายความกลัวที่เกาะกุมใจของคีย์ออกไปทีละน้อย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาเริ่มกลับมามีความหมาย เขาค่อยๆ หยิบโล่ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มือของเขาไม่ได้สั่นแล้ว แต่มันจับด้ามโล่แน่นจนเห็นเส้นเลือด “นายพูดถูก เซน” คีย์ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาบดบังแสงไฟในถ้ำจนเกิดเงาทอดยาว “ถ้าลูเซียนคิดจะใช้ความหลังมาทำลายเรา เขาก็คิดผิดถนัด” แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดในใจของคีย์คลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็นังดังแทรกเข้ามาในความเงียบ พื้นถ้ำสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่ผนังถ้ำฝั่งที่ลูเซียนเคยทิ้งข้อมูลไว้จะระเบิดออกด้วยแรงเวทมหาศาล ร่างในชุดเกราะสีเงินวาววับของลูเซียนก้าวออกมาจากฝุ่นควัน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง เขามองมาที่พวกเราเหมือนมองแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ “ซึ้งกันพอหรือยัง?” ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คีย์... ในเมื่อนายเลิกกลัวแล้ว งั้นฉันจะทำให้นายรู้จัก ‘ความตายที่แท้จริง’ ที่นายใฝ่ฝันหามาตลอดเสียที” เขากวาดมือไปข้างหน้า ปรากฏอาวุธเวทมนตร์นับร้อยลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกกระบอกหันมาทางเราสองคน และที่สำคัญที่สุด... ในมือของลูเซียน เขากำลังถือผลึกความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่หายไป ซึ่งเป็นหลักฐานมัดตัวเขาในเรื่องการทรยศเพื่อนร่วมกิลด์เมื่อปีก่อน “อยากได้ความจริงใช่ไหม?” ลูเซียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะบดขยี้ผลึกนั้นในมือ “ถ้างั้นก็ตามลงไปเอาเองในนรกเถอะ!” พริบตานั้น ร่างของลูเซียนก็สลายกลายเป็นละอองเวทมนตร์สีดำสนิท ทิ้งให้พื้นถ้ำเบื้องล่างแตกออกเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ร่างของฉันและคีย์ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดนั้นอย่างไร้ทางต้านทาน สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง คือเงาร่างปริศนาที่ยืนอยู่ปากหลุม... คนที่เฝ้ามองเรามาโดยตลอดตั้งแต่ต้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพรีสต์สายป่วนและอัศวินใจปลาซิวมาจนถึงตอนนี้ นะคะ