การประลองในอารีน่า

"เหอะ... โลกนี้นี่มันกลมจนน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ ว่าไหมคะ คุณลูเซียน?" ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก มือที่ถือคทาไม้น้ำเต้าศักดิ์สิทธิ์สั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความเดือดดาลที่พุ่งพล่านจนแทบจะกลั่นออกมาเป็นเวทมนตร์ธาตุไฟ ลูเซียนในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีที่ได้พบกันเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความเหยียดหยาม—แบบเดียวกับที่เขาเคยมองฉันในวันที่ฉันสูญเสียทุกอย่างในอดีต "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย เซน" ลูเซียนแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึก "ที่นี่ไม่ใช่โลกความเป็นจริงที่แกจะเอาความกะล่อนมาตบตาใครได้ ในสังเวียนอารีน่าแห่งนี้ ค่าพลังที่แท้จริงเท่านั้นที่จะเป็นตัวกำหนดว่าใครควรค่าแก่การยืนอยู่บนจุดสูงสุด" เสียงกริ่งสัญญาณเริ่มการประลองดังขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์อื้ออึงของผู้ชมรอบอารีน่า เสียงนั้นไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหว แต่มันกลับเป็นเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ในหัวของฉันต่างหาก "ความสามัคคีมันกินไม่ได้หรอกนะ" ลูเซียนชักดาบสีดำสนิทออกมา "วันนี้ฉันจะสอนให้แกจำใส่สมองไว้ว่า พรีสต์สายบัฟขยะๆ อย่างแก ไม่มีวันล้มกิลด์เทพของฉันได้" "งั้นเหรอคะ?" ฉันเอียงคอทำหน้าซื่อ แต่ในใจกลับกำลังคำนวณระยะห่างและจังหวะของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ "งั้นช่วยเปิดหูเปิดตาดูหน่อยนะคะ ว่าบัฟขยะของฉันจะทำให้คนอย่างคุณ 'ฉิบหาย' ได้แค่ไหน!" ฉันกวาดมือกลางอากาศ ร่ายมนตร์ 'บัฟเพิ่มพลังกายภาพแบบสุ่ม' ลงบนตัวเองโดยไม่สนค่ามานาที่ลดฮวบ คีย์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังรีบพุ่งตัวออกไปขวางลูเซียนด้วยโล่ขนาดใหญ่ อัศวินผู้ใจปลาซิวของฉันเหงื่อแตกพลั่ก แต่สายตากลับแน่วแน่ "เซน! ผมรับมือได้ไม่เกินสามนาที รีบทำอะไรสักอย่างสิ!" คีย์ตะโกนพลางถอยกรูดเมื่อดาบของลูเซียนฟาดลงมาบนโล่จนเกิดประกายไฟสีม่วงพุ่งกระจาย "สามนาทีเหรอคะ? นานเกินไปแล้ว!" ฉันวิ่งอ้อมไปด้านหลัง สวดร่ายบทเวทที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน 'บัฟแห่งความโกลาหล: เปลี่ยนเกราะให้เป็นก้อนแป้ง!' แสงสีทองหม่นพุ่งเข้ากระทบชุดเกราะของลูเซียน ร่างที่เคยดูแข็งแกร่งดุจหินผากลับสั่นไหวและยุบยับราวกับเนื้อขนมปัง ลูเซียนชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ตามตำราที่เขาเคยศึกษามา แต่มันคือความปั่นประสาทฉบับ 'พรีสต์สายลุย' ของฉัน "แกทำอะไรลงไป!" ลูเซียนตวาด ความเยือกเย็นเริ่มพังทลายลง "ก็แค่บัฟช่วยให้ผ่อนคลายไงคะ คุณดูเกร็งเกินไปนะ" ฉันยิ้มหวาน มือดีดนิ้วเปาะ บัฟซ้ำลงไปอีกชุด 'คำสาปแห่งความซวย: ก้าวพลาดระบำไฟ' ลูเซียนที่กำลังพุ่งตัวเข้ามากลับเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นสนามเหมือนคนหัดเดิน เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วอารีน่า ลูเซียนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาพยายามลุกขึ้นแต่เท้ากลับสะดุดกันเองจนเสียหลักอีกครั้ง เซนคนเดิมในอดีตที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำได้ตายไปแล้ว ในเกมนี้ ฉันคือพระเจ้าของสนามรบ และฉันจะเป็นคนต้อนให้ลูเซียนจนมุมด้วยมือของฉันเอง ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะได้เปรียบและเตรียมจะปิดเกมด้วยสกิลไม้ตาย 'คลื่นแสงชำระล้างความกาก' ร่างของลูเซียนก็หยุดนิ่งไปทันที ไอสีดำมืดมิดพุ่งออกจากร่างของเขา รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของศัตรูที่ฉันเกลียดชังที่สุด "คิดว่าแกเหนือกว่างั้นเหรอ?" ลูเซียนกระซิบ เสียงของเขาเปลี่ยนไปจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของเขาคนเดียว แต่เหมือนมีเสียงคนนับร้อยซ้อนทับอยู่ในนั้น "แกคิดจริงๆ เหรอว่าไอเทมที่แกตามหา... มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนอย่างแกได้ครอบครอง?" ฉันชะงัก ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนืออารีน่าก็มืดสนิทราวกับถูกบางอย่างฉีกกระชาก หน้าต่างระบบที่ควรจะแจ้งสถานะการประลองกลับขึ้นคำเตือนสีแดงฉานว่า 'System Error: Unidentified Entity Detected' เงาขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางสนาม แสงสีแดงที่ดูเหมือนดวงตาของปีศาจลืมขึ้นมองตรงมาที่ฉัน ลูเซียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่คีย์คว้าแขนฉันไว้แน่น เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "เซน... นั่นมันไม่ใช่ไอเทมที่เราต้องการหรอก" คีย์มองขึ้นไปบนฟ้าด้วยแววตาที่สิ้นหวัง "นั่นมัน 'บอส' ที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโหมดอารีน่า... และดูเหมือนมันจะจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนของพรีสต์คนนี้ในทุกๆ ตอนนะคะ!