ชื่อเสียงเริ่มฉาวโฉ่

"ขยับไปทางซ้ายอีกนิดคีย์! จะให้ผมเอาไม้คทาไปจิ้มตาพวกมันแทนการฮีลหรือไงกัน!" เซนตวาดลั่นท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนของอสุรกายเบื้องหน้า นัยน์ตาสีแดงฉานนับพันคู่ที่ส่องประกายผ่านรอยแยกของมิติไม่ได้ทำให้พรีสต์สายป่วนอย่างเขารู้สึกหวาดหวั่นเท่ากับการที่แทงค์คู่ใจยืนตำแหน่งผิดจนเขาต้องเสียจังหวะการร่ายเวท คีย์ที่เหงื่อท่วมหน้าแต่ยังคงถือโล่ประคองแนวรับไว้แน่นกัดฟันกรอด "นายก็รู้นี่ว่าไอ้ตัวพวกนี้มันมาจากไหน! รอยแยกมิติบ้าๆ นี่มันสูบเอาค่ามานาฉันไปจนเกือบหมดแล้วนะเซน ถ้าจะให้ถึกกว่านี้ก็ช่วยบัฟ 'เกราะสะท้อน' หรืออะไรที่มันไม่กวนประสาทให้ที!" "บัฟเกราะสะท้อนน่ะเหรอ? ได้! จัดไปอย่าให้เสีย!" เซนแค่นยิ้มมุมปาก เขาไม่ร่ายเวทตามตำราปกติ แต่กลับสะบัดคทาสีทองหม่นเป็นรูปวงกลมกลางอากาศ แสงสีรุ้งแสบตาพุ่งออกจากไม้คทาไปกระทบตัวคีย์ แทนที่จะเป็นเกราะป้องกันปกติ ร่างของอัศวินหนุ่มกลับพองลมขึ้นจนดูเหมือนตุ๊กตาล้มลุกขนาดยักษ์ "เอ้า! กระโดดสู้สิ! ใครโดนทับรับรองกระดูกไม่เหลือ!" "นี่นายบัฟอะไรให้ฉันเนี่ยยย!" คีย์ร้องเสียงหลงขณะที่ตัวเขาลอยละล่องไปตามแรงกระแทกของมอนสเตอร์ระดับสูงที่พุ่งเข้ามาชน เหตุการณ์ความวุ่นวายนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในที่ลับตาคน แต่กลับถูกถ่ายทอดสดผ่านมุมมองของผู้เล่นหลายร้อยคนที่ยืนหลบอยู่หลังแนวหินไกลออกไป ชื่อเสียงของ 'พรีสต์สายกวน' ที่มาพร้อมปาร์ตี้ตัวป่วนกำลังถูกพูดถึงหนาหูในช่องแชทกลุ่มของเซิร์ฟเวอร์หลัก "เฮ้ย ดูนั่นสิ นั่นมันกลุ่มของเซนไม่ใช่เหรอ? ทำไมพรีสต์นั่นถึงบัฟท่าประหลาดแบบนั้นได้?" ผู้เล่นคนหนึ่งที่แอบดูอยู่พึมพำด้วยความทึ่งปนขบขัน "ไอ้นั่นน่ะเหรอที่เขาว่ากันว่าปั่นหัวลูเซียนแห่งกิลด์ไนท์มาร์จนคลั่ง? ดูท่าทางแล้วมันไม่ใช่พรีสต์สายซัพพอร์ตธรรมดาแน่ๆ บัฟแต่ละอย่างไม่มีในสารบบสกิลเกมนี้ด้วยซ้ำ!" ในอีกฟากหนึ่งของสนามรบ ลูเซียนยืนกอดอกนิ่งอยู่บนเนินเขาสูง สายตาเย็นชาจ้องมองร่างของเซนที่กำลังร่ายเวทด้วยท่าทางกวนประสาทท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ เขากำชับดาบในมือจนสันมือขึ้นสีขาว "ไอ้ตัวบัค... แกกล้าดียังไงถึงมาทำให้แผนการของฉันพังไม่เป็นท่าแบบนี้" ลูเซียนหันไปสั่งการลูกน้องข้างกายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยไอสังหาร "เตรียมกำลังพลให้พร้อม ทันทีที่รอยแยกมิตินั่นปิดลง จัดการเก็บกวาดพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะเป็นเซนหรือไอ้อัศวินหน้าโง่นั่น ฉันไม่อยากเห็นขยะพวกนี้อยู่ในแผนที่นี้อีกต่อไป" กลับมาที่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เซนเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากรอยแยกมิติที่กำลังฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายความตายเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ พลังเวทในอากาศบิดเบี้ยวจนแม้แต่การร่ายฮีลธรรมดายังทำได้ยากลำบาก "คีย์! ถอยกลับมาที่จุดรวมพลเดี๋ยวนี้! ฉันจะทำลายรอยแยกนั่นเอง!" เซนเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยดูกวนประสาทกลับกลายเป็นสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "นายจะบ้าเหรอ! เวทนั่นมันต้องใช้พลังชีวิตครึ่งหนึ่งของนายเลยนะ!" คีย์ตะโกนสวนกลับมาพลางเหวี่ยงโล่กระแทกศัตรูให้กระเด็นเปิดทางให้ตัวเอง "ถ้าไม่ทำ พวกเราทุกคนที่นี่ก็ไม่รอดหรอกน่า! เชื่อใจฉันสักครั้งสิเพื่อนรัก!" เซนหลับตาลง รวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะดีดนิ้วดังเปรอะ ทันใดนั้น เงาร่างของ 'กวนอู' เทพสงครามที่เคยเป็นเพียงแค่ตำนานก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา ร่างยักษ์สีเขียวมรกตถืออาวุธง้าวคู่กายส่องแสงวาบไปทั่วบริเวณ รอยแยกมิติที่เคยดุร้ายเริ่มสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันจากจิตวิญญาณของเทพสงคราม ผู้เล่นทุกคนในบริเวณนั้นต่างหยุดนิ่งด้วยความตกตะลึง พวกเขามองเห็นภาพพรีสต์ผู้ไร้ทางสู้ในสายตาคนทั่วไป กำลังอัญเชิญพลังที่ไม่มีใครเคยสัมผัสได้มาก่อน แต่ในขณะที่เซนกำลังจะปิดจ๊อบรอยแยกมิตินั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวเขาอย่างฉับพลัน [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบ... รอยแยกมิตินี้ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ] เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหันไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเยือกเย็น ไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่บอส แต่มันคือ... "เซน... ในที่สุดเราก็เจอกัน" เสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างนั้นค่อยๆ เผยโฉมหน้าที่แท้จริง ซึ่งเป็นใบหน้าที่เซนเกลียดชังที่สุดในโลกแห่งความเป็นจริง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพรีสต์จอมป่วนคนนี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!