ฝึกฝนขั้นกว่า

"ถ้าพวกเธอคิดว่าการยืนรับดาบโง่ๆ ของมอนสเตอร์เลเวล 50 คือการฝึกฝนล่ะก็... ฉันว่าเอาเวลาไปเปิดร้านขายน้ำชาในเมืองน่าจะรุ่งกว่านะคะ" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมในสนามฝึกซ้อมลับของกิลด์ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เซนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา แต่กลับมีไอเทมประหลาดห้อยเต็มตัว ไม่ว่าจะเป็นกระดิ่งไล่ยุงหรือตุ๊กตาวูดูขนาดจิ๋ว เดินวนรอบคีย์ที่กำลังหอบแฮ่ก เหงื่อกาฬไหลพรากจนเกราะเหล็กกล้าดูหมองลงไปถนัดตา คีย์ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการหอกแทง "เซน... นายจะให้ฉันรับดาบของโกเลมเหล็กไหลด้วยมือเปล่าไปอีกนานแค่ไหน? นี่มันบ้าชัดๆ เกราะฉันแทบจะละลายติดผิวหนังอยู่แล้วนะ!" "การรับดาบไม่ใช่จุดประสงค์ค่ะคีย์" เซนหยุดเดิน สายตาคมกริบมองทะลุผ่านเลนส์แว่นทรงกลมไปที่เพื่อนรัก "จุดประสงค์คือการ 'อ่าน' จังหวะการสั่นสะเทือนของอากาศต่างหาก หากนายสัมผัสได้ว่าอากาศมันบิดเบี้ยวตรงไหนก่อนที่คมดาบจะพุ่งมา นายก็ไม่จำเป็นต้องยกโล่ขึ้นรับให้เปลืองแรงเลยสักนิด" เซนสะบัดคทาเบาๆ บัพ 'ความเร็วแสงกะทันหัน' ถูกร่ายลงบนร่างของคีย์ แต่มันไม่ใช่บัพธรรมดา มันคือบัพที่ทำให้ประสาทสัมผัสรับรู้ไวขึ้นสิบเท่า แต่แลกมาด้วยความปวดร้าวเหมือนถูกเข็มแทงทั่วร่างตลอดเวลา คีย์กัดฟันกรอด ความทรมานแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาท แต่นั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้เขาข้ามขีดจำกัดของสายอาชีพแทงค์ที่เน้นพลังป้องกันอย่างเดียวไปสู่ 'อัศวินที่ไร้รอยขีดข่วน' "อย่าเพิ่งตายนะคะคีย์ ถ้าตายนายจะโดนลดระดับบัฟลงไปอีกขั้น... ซึ่งฉันบอกเลยว่านรกที่แท้จริงน่ะ มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก" เซนยิ้มหวาน แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเย็นเยือกจนคีย์ต้องสะดุ้งสุดตัว ในมุมมืดของสนามฝึก ลูเซียนยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างระบบส่วนตัว สายตาของเขาไม่ได้มีความชื่นชมเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพชที่ฉาบไว้ด้วยความระแวง "เล่นเกมขายบ้านงั้นเหรอ... หึ พรีสต์กระจอกๆ คนหนึ่งคิดจะสร้างยอดมนุษย์ขึ้นมาเพื่อขัดขวางแผนการใหญ่ของกิลด์อันดับหนึ่งอย่างงั้นหรือ" ลูเซียนแค่นหัวเราะพลางกดส่งข้อความเข้าสู่ช่องทางลับของเซิร์ฟเวอร์ "ส่งข้อมูลการฝึกของมันไปให้ทางนั้นซะ ถ้าไอ้เซนมันอยากได้นัก ก็จัด 'บทเรียนพิเศษ' แบบที่ไม่มีวันลืมให้มันหน่อย" เซนที่ดูเหมือนจะกำลังง่วนอยู่กับการร่ายบัพหันขวับมามองทางทิศที่ลูเซียนยืนอยู่พอดี แม้จะอยู่ไกลและมีกำแพงกั้น แต่เขารู้สึกได้ถึงไอสังหารที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "คีย์! ลุกขึ้น!" เซนตะโกนเสียงหลง ไม่ใช่เพราะต้องการฝึกต่อ แต่เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของมานาในอากาศ "มีคนแทรกแซงโค้ดสนามฝึก... ระบบกำลังถูกแฮ็ก!" พื้นดินที่เคยแข็งแกร่งเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหลุมบ่อสีดำมืดมิด มอนสเตอร์ที่เคยเป็นเพียงหุ่นจำลองเริ่มมีชีวิตและดวงตาของมันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเหมือนดวงตาของลูเซียนไม่มีผิดเพี้ยน "นี่คือบทเรียนขั้นกว่าที่แท้จริง" เซนพึมพำกับตัวเอง มือหนึ่งหยิบโพชั่นสีม่วงเข้มขึ้นมาซดรวดเดียว อีกมือหนึ่งรวบรวมพลังเวทแสงสว่างจนสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้อง "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นแรง เราก็ต้องแสดงให้เห็นว่า... บัฟของพรีสต์คนนี้ ไม่ได้มีไว้แค่ประดับตัวสวยๆ เท่านั้น" เซนดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เกิดแรงกระเพื่อมของพลังงานมหาศาลผลักมอนสเตอร์นับสิบกระเด็นไปคนละทิศละทาง แต่ทว่า... รอยแยกบนผนังสนามฝึกกลับขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นตัวตนที่ยืนอยู่เบื้องหลังความโกลาหลนี้ ไม่ใช่ลูเซียน... แต่เป็น 'เงา' ของระบบที่เซนคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือสิ่งที่เขาพยายามหนีมาตลอดสี่ปีที่เล่นเกมนี้ ร่างสีดำทมิฬที่ไร้ใบหน้าก้าวออกมาจากรอยแยก พร้อมกับอาวุธที่คุ้นตาที่สุดในเกม... อาวุธประจำตัวที่เซนเคยใช้ในอดีตก่อนที่เขาจะทิ้งมันไป "สวัสดีเพื่อนเก่า..." เซนเอ่ยเสียงสั่นเครือ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา "ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้... ในเมื่อแกควรจะถูกลบไปพร้อมกับความผิดพลาดในตอนนั้นแล้วแท้ๆ" พรีสต์สายลุยหวังว่าทุกคนจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างที่อันตรายที่สุดของเซนในตอนหน้านะคะ!