รวมพลคนโดนรังแก

"สามปี... ผ่านไปนานขนาดนั้นเชียวหรือคะ?" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของอิฐมอญเก่าและคราบหินปูนลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงที่ร่วงหล่นจากเพดาน เซนยืนนิ่งค้าง สองตาจ้องเขม็งไปยังไอคอนสัญลักษณ์รูป 'กางเขนปีกหัก' ที่ปักอยู่บนผ้าคลุมไหล่สีซีดของหญิงสาวตรงหน้า หัวใจในอกข้างซ้ายกระหน่ำซ้ำรัวราวกับกลองศึก เสียงเตือนความทรงจำที่พยายามฝังกลบมานานนับพันชั่วโมงการเล่นเกมค่อยๆ ผุดขึ้นมาทีละระลอก คราบน้ำตา ความพ่ายแพ้ และหยาดเหงื่อของผู้คนที่เคยเชื่อมั่นในตัวเขา—ทั้งหมดถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยตราสัญลักษณ์ชิ้นเดียว หญิงสาวเจ้าของสัญลักษณ์นั้นขยับยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนแสงไฟสลัวจากคบเพลิง รอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านโหนกแก้มซ้ายขยับตามแรงยิ้ม ทำให้เธอดูลึกลับและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน เธอยกมือขึ้นแตะขอบฮู้ดแล้วดึงมันลง เผยให้เห็นเส้นผมสีเงินยวดยวงที่รวบไว้หลวมๆ ด้านหลัง "ไม่คิดเลยนะคะว่าเราจะได้มาเจอกันอีกในสภาพแบบนี้... ผู้เล่นเซน หรือต้องเรียกว่า 'อดีตกุนซือผู้สาบสูญ' ดีคะ?" เซนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา นิ้วมือที่กำคทอไม้โอ๊กเก่าๆ ไว้จนข้อต่องอขาวค่อยๆ คลายออก เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยเริ่มกลับมาแต้มบนใบหน้า แม้ในใจจะปั่นป่วนราวกับพายุเข้าก็ตาม "เรียกเซนเฉยๆ ดีกว่าค่ะคุณ... เอ่อ ฉันจำชื่อเล่นของคุณไม่ได้แล้วสิคะ ตั้งแต่กิลด์ 'เพลิงทมิฬ' ของพวกคุณโดนลบฐานข้อมูลไปเมื่อสามปีก่อน ฉันก็จำได้แต่หน้าตาบูดบึ้งตอนแพนิกของคุณเท่านั้นแหละค่ะ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างแนบเนียน บรรยากาศในห้องโถงอุณหภูมิลดฮวบทันที คีย์ อัศวินหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังระหว่างเซนกับผู้หญิงคนนี้คืออะไร แต่สัญชาตญาณดิบของแทงค์บอกเขาว่า หากสองคนนี้ลงมือซัดกันเอง ปาร์ตี้ที่เพิ่งตั้งไข่นี่คงล่มสลายในพริบตาแน่นอน "อย่ามาปากดีหน่อยเลยค่ะเซน" หญิงสาวถอนหายใจยาว แววตาคมกริบมองกวาดไปรอบห้องโถงกว้างที่มีผู้เล่นสวมชุดเกราะเก่าๆ หลุดรุ่ยอีกเกือบสามสิบชีวิตนั่งพักพิงอยู่ตามมุมห้อง บางคนบาดเจ็บสาหัส เลือดซึมผ่านผ้าพันแผล บางคนถืออาวุธบิ่นๆ ที่แทบใช้งานต่อไม่ได้ "พวกเราไม่ได้มีเวลามาต่อปากต่อคำกันเรื่องอดีตหรอกนะคะ กิลด์ลูเซียนกำลังกวาดล้างทุกกิลด์อิสระในเขตแดนที่สาม... และพวกคุณ ก็คือเป้าหมายต่อไป" คำว่า 'ลูเซียน' ทำเอาบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในทันที ผู้เล่นหลายคนที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความหวาดกลัวผสมปนเปกัน คีย์ก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างเซน มือหนากำด้ามดาบใหญ่แน่น "หมายความว่ายังไงคะคุณผู้หญิง? กิลด์ใหญ่นั่นประกาศสงครามกับพวกเราที่เป็นแค่ผู้เล่นอิสระเนี่ยนะ? มันจะเกินไปหน่อยไหม!" หญิงสาวหันไปมองคีย์ด้วยหางตา ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "เกินไปเหรอคะ? สำหรับลูเซียนแล้ว โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอค่ะ พวกเขาต้องการผูกขาดทรัพยากรในดันเจี้ยนระดับสูงทั้งหมด ใครที่ขวางทาง หรือแม้แต่ใครที่บังเอิญไปเจอทางเข้าลับก่อน พวกมันก็จะไล่ล่าจนกว่าจะกดให้ออกเกมไปถาวร... เหมือนที่พวกมันเคยทำกับคุณไงคะ เซน" ประโยคสุดท้ายเธอมุ่งตรงมาที่พรีสต์หนุ่ม เซนเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองผู้เล่นรอบห้อง ทุกคนต่างหลบสายตา เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความจำยอม พวกเขาคือเหยื่อของระบบ ผู้เล่นสายผลิตและสายต่อสู้ระดับกลางที่ถูกกิลด์ใหญ่รังแกจนไม่เหลืออะไร การจะสู้กับกิลด์ยักษ์ใหญ่อย่างลูเซียนด้วยตัวคนเดียวนั้นเป็นไปไม่ได้เลย... แต่ถ้าพวกเขารวมพลังกันล่ะ? เซนหรี่ตาลง ความคิดในหัวเริ่มประมวลผลด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนๆ แบบปกติ แต่มันคือรอยยิ้มของ 'นักวางแผน' ที่มองเห็นช่องทางพลิกเกม "พูดเสียเห็นภาพชัดเจนเลยนะคะ..." เซนก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละน้อย จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เขาก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "ถ้าความแค้นที่มีต่อลูเซียนมันสุมอกพวกคุณมากขนาดนั้น ทำไมเราถึงยังมานั่งหลบอยู่ในรูหนูนี้กันล่ะคะ?" หญิงสาวนิ่งอึ้ง เงามืดจากฮู้ดที่ตกลงมาทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายวาบ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?" "ฉันหมายความว่า..." เซนหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เล่นทุกคนในห้อง ชูคทอไม้โอ๊กขึ้นสูงจนแสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนกับหัวคทาเปล่งประกายสีทองเรืองรอง "ในเมื่อพวกมันคิดว่าพวกเราเป็นแค่ก้อนกรวดที่ไร้ค่า งั้นเราก็มาทำตัวเป็นกรวดในรองเท้า ที่คอยทิ่มแทงพวกมันจนกว่าจะเดินต่อไม่ไหวกันดีกว่าค่ะ!" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ ในห้องโถง ผู้เล่นหลายคนมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจ "คุณบ้าไปแล้วหรือไงเซน!" เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาจากมุมมืด ชายหนุ่มสวมชุดนักเวทมนตร์คาถาที่แขนซ้ายหักงอผิดรูปเดินออกมาด้วยความยากลำบาก ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "พวกเราเหลือกันแค่นี้! เลเวลก็ห่างจากพวกมันตั้งเยอะ จะเอาอะไรไปสู้กับกิลด์ระดับท็อปเทนของเซิร์ฟเวอร์วะ!" เซนไม่โกรธ เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินเข้าไปตบไหล่ชายหนุ่มคนนั้นเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้ง "เลเวลเหรอคะ? มันก็แค่ตัวเลขค่ะคุณนักเวท ถ้าคุณใช้มานาถูกจังหวะ และให้พรีสต์หน้าตาดีๆ อย่างฉันคอยบัฟให้ ต่อให้เลเวลห่างกันสิบเลเวล ฉันก็ทำให้คุณซัดพวกมันจนกระออกเลือดได้เหมือนกันค่ะ!" คำพูดมั่นอกมั่นใจของเซนทำเอาหลายคนหลุดยิ้มออกมาท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด คีย์เองก็พยักหน้ารัวๆ สนับสนุนเพื่อนสนิท "ใช่ค่ะ! เชื่อมือเซนเถอะ หมอนี่มันเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าสุนัขจิ้งจอกเสียอีก ฉันค้ำแทงค์ให้พวกคุณเอง รับรองว่าพวกกิลด์ลูเซียนได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่!" หญิงสาวเจ้าของสัญลักษณ์กางเขนปีกหักมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนฉายซ้ำ ผู้ชายคนนี้... คนที่เคยพ่ายแพ้จนเกือบเลิกเล่นเกมไปตลอดกาล บัดนี้กลับยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมที่จะดึงคนอื่นๆ ลุกขึ้นสู้ไปด้วยกันอย่างไม่เกรงกลัว เธอสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจบางอย่างลงไปในเสี้ยววินาที "ตกลงค่ะ..." เธอยกมือขึ้นปลดผ้าคลุมไหล่เก่าๆ นั้นออก เผยให้เห็นชุดเกราะหนังสีดำสนิทที่สวมอยู่ด้านใน ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองเซนอย่างแน่วแน่ "ในเมื่อคุณกล้าเปิดปากท้าทายพวกมันขนาดนี้ ในฐานะอดีตรองหัวหน้ากิลด์เพลิงทมิฬ ฉัน 'เรน่า' ขอประกาศเข้าร่วมปาร์ตี้กวนๆ ของคุณด้วยคนค่ะ" เซนหรี่ตามองเรน่า รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขายื่นมือขวาออกไปตรงหน้าเธอ "ยินดีต้อนรับสู่ทีม 'รวมพลคนโดนรังแก' ค่ะคุณเรน่า" เรน่าลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะยื่นมือเรียวบางของเธอมาจับมือกับเซน บรรยากาศแห่งความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในห้องโถงใต้ดินแห่งนี้ ความสามัคคีที่กิลด์ใหญ่ไม่มีวันเข้าใจกำลังจะถือกำเนิดขึ้นจากเศษซากของผู้ที่ถูกเหยียบย่ำ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังฮึกเหิมและเตรียมวางแผนจู่โจมสวนกลับนั้นเอง... จู่ๆ เปลวไฟจากคบเพลิงทุกดวงรอบห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดสนิทกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา มีเพียงเสียงลมหายใจของคนนับสิบที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระทึก และก่อนที่ใครจะทันได้หยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว เสียงปรบมือช้าๆ แต่อัดแน่นไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ก็ดังขึ้นมาจากความมืดตรงทางเข้าประตูหลัก... "แปะ... แปะ... แปะ..." "ช่างเป็นการรวมตัวที่น่าประทับใจเสียจริงนะคะ... เสียดายจัง ที่หนูๆ คิดจะเล่นเกมขายบ้านกัน... โดยไม่ขออนุญาตเจ้าของเซิร์ฟเวอร์ก่อนแบบนี้" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับความป่วนนี้นะคะ!