ดันเจี้ยนแรกกับความวุ่นวาย

“ถ้าแกยังร่ายเวทฮีลพลาดเป็นครั้งที่สาม ฉันจะเอาโล่กระแทกหน้าแกให้ฟันร่วงเป็นซี่ๆ เลยคีย์!” เสียงตวาดแหลมสูงของเซนดังลั่นก้องโถงหินอับชื้นของ *ดันเจี้ยนซากปรักหักพังวายุคลั่ง* กลิ่นอับชื้นของดินชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศเย็นยะเยือก แสงไฟจากคบเพลิงข้างผนังวับแวมสาดส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเหนื่อยอ่อนของอัศวินร่างยักษ์ คีย์ทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจโยนโล่เหล็กกล้าหนักอึ้งทิ้งลงพื้นเสียงดังโครมคราม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทบัดนี้ซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลย้อยเต็มกรอบหน้า “โธ่เว้ย เซน! นายนั่นแหละเลือกบัฟอะไรมาให้ฉันฟะ! จู่ๆ ตัวฉันก็เบาหวิวเหมือนนุ่น แล้วแถมยังวิ่งเร็วกว่ามอนสเตอร์อีกต่างหาก แบบนี้มันแทงค์ตรงไหนวะเนี่ย มันคือนักวิ่งมาราธอนชัดๆ!” “ก็ฉันอยากให้ นาย *‘พลิ้วไหว’* ดั่งสายลมไงเล่า บัฟ *‘ลมกรดวิญญาณคลั่ง’* เลเวลสามเนี่ย มันช่วยเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่สามร้อยเปอร์เซ็นต์เชียวนะยะ!” เซนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มือเรียวบางสะบัดไม้เท้าไม้โอ๊กในมือจนเกิดประกายแสงสีฟ้าเรืองรอง พลางกวาดสายตามองมอนสเตอร์ระดับต่ำอย่าง *‘ก็อบลินนักเวทฝึกหัด’* ที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่รอบห้องโถงจากการระเบิดเวทมั่วซั่วของพวกเขาเอง ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ควรจะเป็นการผ่านด่านง่ายๆ สำหรับปาร์ตี้มือใหม่ กลับกลายสภาพเป็นสนามเด็กเล่นสุดป่วนของพรีสต์สติหลุดกับแทงค์ใจปลาซิวไปเสียแล้ว ลึกลงไปในความมืดของดันเจี้ยน รอยร้าวสีแดงฉานบนท้องฟ้าจำลองจากภายนอกยังคงทิ้งแรงสั่นสะเทือนบางเบาไว้ในอากาศ บรรยากาศรอบตัวอึมครึมผิดธรรมชาติ ระบบแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้ยังไม่มีใครรู้ความหมายที่แท้จริง แต่เซนเลือกที่จะโยนมันไว้เบื้องหลังก่อน เพราะปัญหาตรงหน้าคือ HP ของคีย์ที่เหลือเพียงขีดแดงเดี่ยวๆ และฝูงก็อบลินระลอกใหม่ที่กำลังส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดวิ่งกรูออกมาจากอุโมงค์มืดมิด “ลุกขึ้นมาเลยนะคีย์! อย่ามาทำสำออย ระลอกสุดท้ายมาแล้ว!” เซนตวาดเสียงเขียว พร้อมกับยกไม้เท้าขึ้นสูง ท่องมนต์บทใหม่อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของพรีสต์หนุ่มฉายแววเจ้าเล่ห์ ในฐานะที่เคยพ่ายแพ้ให้กับเกมวางแผนมานับครั้งไม่ถ้วน เซนเรียนรู้แล้วว่า ชัยชนะไม่ได้วัดกันที่พลังดิบ แต่ วัดกันที่ความปั่นป่วนที่เขาสามารถสร้างให้ศัตรูเสียกระบวนต่างหาก! “รับนี่ไปซะ! บัฟพิสดาร... *‘ระบำฮูล่าฮูบกระชากวิญญาณ’*!” สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว แสงสีชมพูสะท้อนแสงพุ่งเข้าปกคลุมร่างของฝูงก็อบลินนับสิบตัวที่กำลังวิ่งเข้ามา ทันใดนั้นเอง มอนสเตอร์หน้าเขียวที่น่าเกรงขาม (นิดหน่อย) กลับหยุดชะงักกะทันหัน พวกมันทิ้งอาวุธในมือลงกับพื้น แล้วเริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกหมุนตัวเป็นวงกลมตามจังหวะเพลงประหลาดที่ดังขึ้นจากอากาศธาตุอย่างไร้เหตุผล คีย์ที่อ้าปากค้างจนครามแทบหลุด มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน “นี่แก... ใช้เวทบ้าอะไรเนี่ย เซน? บัฟบดขยี้ศักดิ์ศรีมอนสเตอร์เรอะ?” “เงียบแล้วแทงค์ซะสิฟะ! ฉันกำลังซื้อเวลาให้แกพักเหนื่อยนะยะ!” เซนตวาดกลับโดยไม่หันมามอง มือข้างหนึ่งหยิบขวดโพชั่นมาดื่มอึกใหญ่เพื่อฟื้นฟูมานาที่ร่อยหรอ บรรยากาศในห้องโถงที่ควรจะตึงเครียด กลับกลายเป็นเหมือนงานวัดย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงพื้นบ้านและก็อบลินเต้นระบำอย่างเมามัน ความลึกซึ้งของเกม VRMMO นี้ถูกเซนบิดเบือนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันได้ผลอย่างน่าประหลาด ทว่า ความสนุกสนานมักอยู่ไม่นาน... ท่ามกลางเสียงเพลงประหลาดและเสียงบ่นอุบอิบของคีย์ อุณหภูมิภายในห้องโถงก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวเยือกแข็งพัดกรรโชกผ่านอุโมงค์ด้านหลัง จนเปลวไฟจากคบเพลิงดับพรึบลงทีละดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ในเสี้ยววินาที เซนชะงักกึก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไปในความมืด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว ใจของเขาเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาเคลื่อนที่ดังสะท้อนมาจากส่วนลึกที่สุดของดันเจี้ยน มันไม่ใช่เสียงของก็อบลินกระจอกง่อยแน่นอน และมันก็ไม่ใช่บอสประจำดันเจี้ยนระดับต่ำที่ระบบเคยรีวิวไว้ คีย์ผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ โล่ในมือสั่นเทาเล็กน้อย “เซน... นั่นเสียงอะไรวะ? มอนสเตอร์เกิดบั๊กหรือไง ทำไมแรงกดดันมันแปลกๆแบบนี้?” เซนไม่ตอบ เขาหรี่ตาลงพยายามเพ่งมองผ่านความมืดมิดไปยังปากอุโมงค์ที่ปรากฏเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคน—ไม่ใช่สิ มันคือร่างของอสูรกายสวมชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬ แผ่ไอสังหารสีม่วงเข้มทะลักออกมาทั่วร่าง บนหัวของมันไม่มีชื่อมอนสเตอร์สีแดงปรากฏขึ้น แต่กลับมีสัญลักษณ์ตัวอักษรสีเลือดสาดส่องประกายระยิบระยับเป็นคำว่า... *[GM-Executor]* และก่อนที่เซนจะได้อ้าปากพูดอะไร ร่างเงานั้นก็ก้าวเท้าพ้นอุโมงค์ออกมา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกความเงียบขึ้นมาว่า... “สนุกพอหรือยังครับ... คุณพรีสต์ตัวป่วน?” ขอฝากให้รี้ดเดอร์ทุกท่านช่วยส่งกำลังใจให้พรีสต์สายป่วนของเราในตอนต่อไปด้วยนะคะ!