พบพานสหายสุดเกรียน

“ถ้าขาสั่นขนาดนั้น ก็แค่เปลี่ยนไปเล่นเกมปลูกผักเถอะค่ะคีย์ อย่ามาเป็น ‘กระสอบทราย’ ที่รอวันถูกยัดลงโลงในดันเจี้ยนระดับเลเวลสิบเลย” ประโยคเชือดเฉือนหลุดออกมาจากปากของเซน ท่ามกลางเสียงโหยหวนของเหล่ามอนสเตอร์เงามืดที่สั่นประสาทอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน ‘สุสานคนลืมเลือน’ เซนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ขัดกับรอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้า ยืนพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ สายตาของเขาจ้องมองชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเกราะหนักที่ดูใหม่เอี่ยมจนไร้รอยขีดข่วน—คีย์กำลังพยายามสะกดกลั้นอาการสั่นของมือที่กำด้ามดาบจนข้อนิ้วขาวซีด คีย์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้โต้ตอบ ดวงตาที่ฉายแววหวาดวิตกมองไปที่ปากทางเข้าดันเจี้ยนราวกับมองเข้าไปในปากมัจจุราช “นายไม่เข้าใจหรอกเซน... ลูเซียนบอกว่าถ้าฉันพลาดแค่ก้าวเดียว ปาร์ตี้จะพังพินาศ และถ้าฉันตาย... ไอเทมชิ้นสำคัญที่กิลด์ฝากมาก็จะสูญสิ้นไป” “ลูเซียนเหรอคะ?” เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสมเพช “คนประเภทนั้นมองนายเป็นแค่ ‘โล่ที่เปลี่ยนใหม่ได้’ ถ้าพังก็แค่ทิ้ง ไม่ใช่เพื่อนร่วมทางหรอกค่ะ” เซนเดินเข้าไปใกล้ ขยับเข้าไปในระยะประชิดจนคีย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเวทมนตร์อ่อนๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวพรีสต์คนนี้ เซนวางมือลงบนแผ่นหลังกว้างของแทงค์หนุ่ม ก่อนจะร่ายสกิลบัฟที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน—แสงสีม่วงประหลาดพุ่งเข้าสู่ตัวคีย์ แทนที่จะเป็นแสงสีฟ้าของสกิลเพิ่มเกราะปกติ “นายกำลังกลัวอะไร? กลัวตายในเกม หรือกลัวจะทำ ‘ใครบางคน’ ผิดหวัง?” เซนถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น คีย์ชะงัก ลมหายใจเริ่มคงที่ขึ้น ความรู้สึกอุ่นวาบที่ไหลเวียนผ่านเกราะหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนความกังวลในอกถูกชะล้างออกไปบ้างเล็กน้อย “ฉันแค่... ไม่อยากเป็นตัวถ่วงอีกแล้ว ทุกครั้งที่ลงดันฯ ฉันจะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องจะหักหลังอยู่ข้างหลังเสมอ” “งั้นก็ลองเชื่อใจ ‘ตัวถ่วง’ อย่างฉันดูสักตั้งสิคะ” เซนตบไหล่คีย์เบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดในดันเจี้ยน “บัฟที่ฉันเพิ่งให้ไป มันจะเปลี่ยนค่าความเสียหายที่นายได้รับให้กลายเป็น ‘มานา’ แทน... ถ้าอยากรอด ก็แค่ยืนหยัดให้มั่น แล้วจำไว้ว่าตราบใดที่ฉันยังหายใจ นายไม่มีทางไปเฝ้ายมบาลก่อนกำหนดแน่นอน” คีย์เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของเซน ความมั่นใจที่เคยแตกสลายเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่เป็นโครงร่างที่แข็งแกร่งกว่าเดิม เขาไม่ได้สั่นอีกต่อไป แต่ทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในเขตดันเจี้ยน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง “แกคิดจริงๆ เหรอว่าจะพา ‘ไอ้ขี้ขลาด’ คนนี้ไปรอดน่ะ เซน?” เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้น เซนหยุดก้าวเท้าโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง เขารู้ดีว่านั่นคือลูกสมุนของลูเซียนที่ถูกส่งมาเพื่อ ‘จัดการ’ ทุกอย่างให้จบสิ้นก่อนที่พวกเขาจะทำภารกิจสำเร็จ “ลูเซียนไม่ชอบใจที่นายขัดคำสั่ง” ชายร่างกำยำในชุดกิลด์สัญลักษณ์หัวกะโหลกยิ้มเยาะ มือของเขากำอาวุธไว้แน่น “เขาบอกว่าพรีสต์ที่ชอบใช้สกิลนอกรีตแบบแกน่ะ ควรจะ ‘หายไป’ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” เซนหันกลับมา แววตาที่เคยขี้เล่นกลับกลายเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เขาขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย บับเบิ้ลแสงสีเงินพุ่งออกมาห่อหุ้มตัวเขากับคีย์ไว้ชั่วขณะ ในขณะที่กลุ่มกิลด์ลูเซียนเริ่มขยับเข้ามาล้อมวง “พวกแกมาถูกเวลาพอดีเลยค่ะ” เซนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าเดิม “เพราะฉันกำลังอยากทดสอบ ‘บัฟบัค’ อันใหม่ที่เพิ่งคิดค้นได้พอดี” คีย์หันมามองเซนด้วยความตกใจ “เซน... นายจะทำอะไรน่ะ! พวกนั้นมีสิบคนนะ!” เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชูคทาไม้โอ๊กเก่าๆ ขึ้นเหนือหัว ก่อนจะกดมันลงบนพื้นดิน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ทางเข้าดันเจี้ยนถล่มลงมาบางส่วน ปิดกั้นทางถอยของทั้งสองฝ่ายเอาไว้โดยสมบูรณ์ “ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันสร้างขึ้นค่ะ...” เซนกระซิบข้างหูคีย์ ก่อนจะหันไปหาศัตรูที่กำลังยืนตะลึง “ถ้าจะตาย ก็มาตายไปพร้อมกับความพยศของฉันนี่แหละ!” ทว่าในจังหวะที่การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้น เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังกิลด์ลูเซียน—เขาเป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อไอดีปรากฏเหนือหัว แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นต้องหยุดชะงักด้วยความสะพรึงกลัว ชายลึกลับคนนั้นยื่นมือออกมาขวางระหว่างเซนและกลุ่มกิลด์ลูเซียน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเซนถึงกับหน้าถอดสี “คนที่จะตัดสินว่าใครต้องตาย... ไม่ใช่พวกแกที่นี่” ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นขณะจ้องตรงมาที่เซน “...แต่เป็น ‘ระบบ’ ที่กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ต่างหาก” สิ้นคำพูดของเขา ท้องฟ้าจำลองภายในเกมก็เกิดรอยร้าวสีแดงฉานราวกับกระจกที่แตกละเอียด และเสียงแจ้งเตือนระบบที่ทุกคนไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งแมพ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนสุดระห่ำในตอนนี้นะคะ!