ฮีลยังไงให้โลกจำ

“นี่นายจะยืนบื้ออีกนานไหมคีย์! ถ้าเลือดเหลือต่ำกว่าครึ่งแล้วนายยังไม่พุ่งเข้าไปแทงค์ พวกเราก็เตรียมตัวไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟได้เลย!” ฉันตวาดแว้ดใส่เพื่อนสนิทที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ข้างหลัง กลิ่นอายของ ‘หมาป่าเขี้ยวโลหิต’ เลเวล 15 จำนวนหกตัวที่ล้อมรอบพวกเราไว้นั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียน มือของฉันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่มันแล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว “เซน… แต่พวกมันเลเวลสูงกว่าเราตั้งห้าเลเวลเลยนะโว้ย! แถมเรามีแค่สามคน จะเอาอะไรไปสู้!” คีย์ร้องเสียงหลง พลางกอดโล่ประจำตัวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เลเวลเป็นแค่ตัวเลขค่ะคุณชาย ถ้าสมองไม่สั่งการ ร่างกายต่อให้เทพแค่ไหนก็เป็นได้แค่ที่ทับกระดาษ” ฉันยิ้มมุมปาก พลางสะบัดไม้คทาที่ดูเหมือนไม้กวาดแม่มดในคราบพรีสต์ราคาถูก “เอาล่ะ… ดูไว้ให้ดี นี่คือการ ‘ฮีล’ ในแบบฉบับของพรีสต์ผู้กอบกู้โลก!” ทันทีที่หมาป่าจ่าฝูงกระโจนเข้าใส่ ฉันไม่ได้เลือกใช้สกิล ‘ฟื้นฟูเลือด’ ตามตำราเรียน แต่เลือกใช้สกิล ‘บัฟเพิ่มความเร็วการเคลื่อนที่แบบสุ่ม’ แทน! *วิ้ง!* แสงสีชมพูประหลาดพุ่งเข้าใส่ร่างของคีย์ แต่มันดันทำงานผิดพลาด! แทนที่คีย์จะพุ่งไปข้างหน้า ร่างของเขากลับหมุนติ้วเหมือนลูกข่างเพราะบัฟดันไปเพิ่มความเร็วที่ขาซ้ายข้างเดียว หมาป่าที่กระโจนเข้ามาจังหวะนั้นถึงกับชะงักกึกด้วยความงุนงง มันหยุดมองอัศวินที่หมุนเคว้งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะตั้งคำถามว่า ‘นี่แกเป็นบ้าอะไรของแก?’ “จังหวะนี้แหละ! สกิล ‘บัฟสะท้อนความกลัว’!” ฉันร่ายเวทใส่มอนสเตอร์ที่กำลังงงงวย แสงสีม่วงหม่นสาดกระทบพวกมัน สิ่งที่เกิดขึ้นคือพวกหมาป่าที่เคยดุร้ายกลับเริ่มวิ่งวนเป็นวงกลมรอบตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พวกมันสับสนจนเผลอชนกันเองจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง “คีย์! ใช้ท่าฟันกวาดเลย! อย่ามัวแต่เวียนหัว!” คีย์ที่เพิ่งหยุดหมุนเหมือนเพิ่งได้สติ เขาคำรามลั่นก่อนจะเหวี่ยงดาบเข้าจัดการพวกมอนสเตอร์ที่กำลัง ‘เมาหมัด’ จนเลือดลดฮวบฮาบด้วยความมึนงงที่ถูกพลังเวทของฉันปั่นหัว เหตุการณ์ตรงหน้าไม่ใช่การต่อสู้อันสง่างาม มันคือหายนะที่ตลกที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา หมาป่าจ่าฝูงพยายามจะพุ่งเข้ามาขย้ำคอฉัน แต่จู่ๆ ฉันก็ร่ายสกิล ‘บัฟเพิ่มขนาดตัว’ ใส่หางของมัน! หางที่ขยายใหญ่ขึ้นห้าเท่าตัวทำให้มันเสียหลักล้มคว่ำหน้าจมดิน จนฉันต้องเดินเข้าไปเตะก้นมันเบาๆ เป็นการส่งท้าย “ฮีลยังไงให้โลกจำ? ก็ฮีลให้ศัตรูเขินอายจนไม่อยากสู้ไงล่ะ” ฉันหัวเราะร่า พวกเราจัดการมอนสเตอร์ทั้งฝูงได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที โดยที่เลือดของคีย์แทบไม่ลดเลยสักแต้มเดียว มันเป็นชัยชนะที่น่าเหลือเชื่อและไร้สาระที่สุดในประวัติศาสตร์เกมนี้ แต่ทว่า… ความเงียบสงัดก็เข้ามาแทนที่เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของป่า “ใช้บัฟผิดประเภทเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ… กลยุทธ์สกปรกแบบนี้ ไม่นึกว่าจะได้เห็นจากคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ไอ้ขี้แพ้’ ของเซิร์ฟเวอร์” ร่างสูงโปรดปรานในชุดเกราะสีทองอร่ามก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาคมกริบของ ‘ลูเซียน’ จ้องมองมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยาม เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังเขามีสมาชิกกิลด์ ‘ราชันย์นิรันดร์’ อีกเกือบสิบชีวิตที่พร้อมจะปิดฉากพวกเราได้ทุกเมื่อ “ลูเซียน…” คีย์ครางชื่อนั้นออกมาด้วยความหวาดกลัว เขารีบก้าวมาบังหน้าฉันโดยสัญชาตญาณ ลูเซียนยกยิ้มที่ทำให้รู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดที่หัวใจ เขาไม่ได้หันมามองคีย์เลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับว่าผมคือแมลงที่เขาสามารถบดขยี้ได้ด้วยปลายนิ้ว “แกคิดว่าเรื่องตลกพวกนี้จะช่วยให้แกเอาตัวรอดไปได้ตลอดงั้นเหรอ เซน? ในเกมที่วัดกันด้วยค่าพลัง ใครที่เล่นนอกกรอบน่ะ… มักจะจบไม่สวยเสมอ” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว สมาชิกกิลด์นับสิบคนก็ชักอาวุธออกมาพร้อมกัน ท้องฟ้าเหนือหัวเริ่มเปลี่ยนสีกลายเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงสกิลระดับสูงที่กำลังถูกร่ายขึ้นโดยคนกลุ่มนั้น “พรีสต์สายป่วนอย่างแก… ลองมาดูสิว่าจะ ‘ฮีล’ ตัวเองให้รอดจากความตายที่พวกฉันจัดเตรียมไว้ให้ยังไง” ขอบพระคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยเป็นกำลังใจให้ ‘พรีสต์สายลุย’ เสมอมานะคะ!