ความขัดแย้งกับกิลด์ขาใหญ่

"รอยยิ้มแบบนั้น... มันน่าหมั่นไส้จนอยากจะเอาค้อนทุบให้เละคาเท้าจริงๆ นะคะว่าไหม?" เสียงพึมพำลอดผ่านไรฟันของลูเซียน กิลด์มาสเตอร์แห่ง 'ไอรอนบลัด' ดังขึ้นในความเงียบงัดที่ถูกฉีกกระชากด้วยแรงระเบิด เศษฝุ่นผงและประกายไฟจากการใช้งานเวทมนตร์ระดับสูงยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ กลิ่นอายของดินปืนและไอความร้อนผสมปนเปกันจนชวนหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของทุกคนในลานกว้างเวลานี้ หาใช่ความเสียหายรอบตัวไม่ หากแต่เป็นร่างที่ก้าวขึ้นมาจากหลุมระเบิดเมื่อครู่ ร่างโคลนของลูเซียนเอง... ที่ยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้าเจ้าของตัวจริง ดวงตาของลูเซียนกระตุกวูบ ความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองที่เคยมีมาตลอดถูกสั่นคลอนด้วยเงาร่างที่สะท้อนภาพของเขาเองอย่างไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็นเกราะหนักประดับอัญมณีเวท หรือแม้แต่รอยยิ้มมุมปากที่กำลังยกขึ้นในองศาเดียวกันเปี๊ยบ มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ภาพลวงตา แต่มันคือ 'ตัวตน' อีกหนึ่งคนที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความปั่นป่วนของพรีสต์สติหลุดคนนั้น เซน... พรีสต์สายซัพพอร์ตผู้สร้างความฉิบหายได้โดยไม่ต้องใช้หมัดแม้แต่ข้างเดียว "อ้าวๆ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ ท่านกิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่?" เสียงทุ้มกวนประสาทของเซนลอยมาแต่ไกล เจ้าตัวกำลังยืนพิงซากผนังหินอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือคถาหัวกะโหลกแกว่งไปมาเล่นราวกับมันเป็นพัดกระดาษ "ของขวัญต้อนรับชิ้นนี้ถูกใจไหมเอ่ย? ฉันอุตส่าห์ใช้สกิล 'เงามายาสะท้อนบาป' บัฟผสมกับสกิลเฉพาะตัวของกวนอูสายแทงค์ เพื่อดึงเอา 'ความมั่นหน้า' ของคุณออกมาเป็นรูปร่างเชียวนะคะ" คีย์ ซึ่งยืนถือโล่ขนาดใหญ่บังอยู่ด้านหน้า สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ แม้กล้ามเนื้อแขนจะยังคงสั่นระริกจากแรงปะทะเมื่อครู่ แต่ดวงตาของอัศวินหนุ่มกลับฉายแววระอาระคนขัน "นี่นาย... ไปเอาไอเดียพิสดารแบบนี้มาจากไหนวะเซน? เล่นเอาบอสใหญ่กิลด์เบอร์หนึ่งสติหลุดได้ขนาดนี้ นายไม่ใช่แค่พรีสต์สายซัพแล้ว นายมันปีศาจชัดๆ" "พูดจาให้เกียรติมาสเตอร์ผู้ใจดีด้วยค่ะคุณคีย์ ฉันแค่ช่วย 'เปิดโอกาส' ให้เขาได้ส่องกระจกดูตัวเองต่างหาก" เซนยักไหล่ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววคำนวณอย่างรวดเร็ว สมองของอดีตเกมเมอร์สายวางแผนที่เคยล้มเหลวในอดีตกำลังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าว ทุกการขยับตัวของสมาชิกกิลด์ไอรอนบลัดนับร้อยคนที่ปิดล้อมอยู่รอบด้าน ถูกบันทึกและคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว ด้านลูเซียนที่กำลังเผชิญหน้ากับร่างเงาของตนเอง กัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงบดกรามดังกรัด เขาตวัดดาบยาวในมือฟันฉับเข้าใส่ร่างโคลนอย่างไร้ความปรานี ทว่าร่างนั้นกลับสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ก่อนจะไปปรากฏตัวอีกครั้งด้านหลัง พร้อมกับง้างหมัดชกเข้าที่กกหูของลูเซียนเต็มแรง! *ปอนด์!* เสียงเกราะกระทบเนื้อดังสนั่น แม้จะไม่สร้างความเสียหายรุนแรง แต่ความอัปยศอดสูที่โดนเงาของตัวเองอัดหน้า ทำให้เส้นความอดทนของลูเซียนขาดผึ่ง "ไอ้พรีสต์สวะ...แกจะต้องชดใช้!" ลูเซียนคำรามลั่น เสียงประกาศกร้าวสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณจนสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ เริ่มขยับตัวเตรียมตั้งกระบวนทัพ "ทุกคนฟังคำสั่ง! ไม่สนกฎกติกา ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น รุมสับพวกมันให้เละเป็นจุล ใครที่จัดการเซนได้ ฉันจะเลื่อนขั้นให้เป็นหัวหน้าหน่วยพิเศษทันที!" สิ้นคำประกาศ สภาพแวดล้อมรอบตัวก็พลันเปลี่ยนเป็นสนามรบเดือด ออร่าเวทมนตร์นับร้อยสายพุ่งพล่านขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงกดดันระดับมหาศาลจากผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์พุ่งตรงมายังจุดที่เซนและคีย์ยืนอยู่ ความโลภและความแค้นผสมปนเปกันอยู่ในสายตาของเหล่านักรบไอรอนบลัดที่พร้อมจะกลืนกินเป้าหมายให้หายไปจากแผนที่ คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง โล่ในมือหนักอึ้งขึ้นเป็นทวีคูณ "เซน... คนเป็นร้อยเลยนะเว้ย นายยังมีมุกอะไรเหลืออีกไหม? หรือเราควรจะวิ่งหนีสุดชีวิตดี?" "วิ่งเหรอคะ? คำว่าหนีไม่อยู่ในพจนานุกรมของพรีสต์สายบัฟหรอกค่ะ" เซนก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเพื่อนสนิท รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทเช่นเคย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่รอให้เหยื่อเดินเข้าสู่กับดักที่วางไว้สมบูรณ์แบบ "ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมอำนาจนัก... เราก็มาสอนให้พวกเขารู้ซ้บซึ้งถึงคำว่า 'ความฉิบหายที่แท้จริง' กันดีกว่านะคะ" เซนสะบัดคถาในมืออย่างรวดเร็ว บทสวดมนต์ประหลาดที่ไม่มีใครเคยได้ยินถูกร่ายออกมาด้วยความเร็วสูง แสงสีม่วงเข้มแผ่ขยายออกไปใต้ฝ่าเท้าของสมาชิกกิลด์ไอรอนบลัดที่กำลังวิ่งเข้ามา ทุกตารางนิ้วที่พวกมันเหยียบย่างกลายเป็นเขตอาคมขตสิทธิ์ที่ถูกบิดเบือนค่าสถานะ แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด... ท่ามกลางความโกลาหล เสียงฝีเท้าม้าศึกนับร้อยที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยกก็ดังแทรกเข้ามาจากแนวป่าด้านหลัง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินหนักหน่วงจนผืนป่าสั่นสะเทือน ธงประจำกิลด์ปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวในเวลานี้โบกสะบัดท่ามกลางความมืดมิด ลูเซียนชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง เช่นเดียวกับเซนที่หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่แข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อเงาร่างของผู้ที่ก้าวออกมาจากกองทัพปริศนานั้น คือบุคคลที่ต่อให้ตายก็ไม่มีวันลืม... และกำลังถือไพ่เหนือกว่าทุกคนในแผนที่นี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับความป่วนนี้นะคะ!