การตลาดสายปั่น

"ขายบัฟค่ะ! บัฟแบบที่ทำให้มอนสเตอร์เลเวลร้อยต้องร้องขอชีวิต! รับประกันความพินาศของค่าสเตตัสศัตรู ใครไม่อยากลองถือว่าพลาดโอกาสทองในชีวิตนะคะ!" เสียงตะโกนใสแจ๋วกังวานไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองหลวง ท่ามกลางความงุนงงของเหล่าผู้เล่นนับร้อยที่กำลังเดินขวักไขว่ เซนยืนอยู่บนลังไม้เก่าๆ ที่เขายืมมาจากร้านขายของชำ ในมือถือคทาไม้วิเศษที่หัวคทาพันด้วยผ้าสีสันฉูดฉาดราวกับไม้กวาดแม่มดตกยุค ข้างกายคือคีย์ อัศวินหนุ่มร่างยักษ์ที่พยายามเอาโล่ขนาดเท่าประตูบ้านมาบังหน้าตัวเองไว้ด้วยความอับอาย "เซน... ฉันว่าเราเลิกเถอะ นายกำลังทำให้กิลด์เรากลายเป็นตัวตลกนะ" คีย์กระซิบผ่านไรฟัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความกังวล เซนหันไปมองคู่หูด้วยสายตาเปี่ยมเลศนัย มุมปากเหยียดออกเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คีย์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ตัวตลกเหรอคะคีย์? ดูนั่นสิ... พวกสายฟรี สายเปย์ที่กำลังเบื่อหน่ายกับชีวิตการเก็บเลเวลแบบเดิมๆ พวกเขาไม่ได้มองว่าเราเป็นตัวตลกหรอก แต่เขากำลังมองเราเป็น 'ทางรอด' ต่างหาก" เซนสะบัดคทาในมือ ก่อให้เกิดละอองแสงสีชมพูฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่แทนที่จะเป็นบัฟเพิ่มพลังป้องกันทั่วไป เขากลับร่ายเวท 'คำสาปเร่งเร้า' ลงบนหุ่นซ้อมรบที่ตั้งอยู่ข้างๆ จนหุ่นตัวนั้นเริ่มเต้นระบำแปลกๆ และปล่อยแสงแฟลชออกมาจนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดมอง "นี่คือ 'บัฟดีบัฟ' ค่ะ!" เซนประกาศก้อง "ถ้าคุณจ้างฉัน ฉันจะบัฟให้ศัตรูของคุณอ่อนแอจนเดินเซ แถมยังบัฟให้พวกคุณมีพลังโจมตีเพิ่มขึ้นสองเท่า แลกกับการที่... เออ... คุณต้องเต้นท่าไก่ย่างทุกครั้งที่ออกสกิลใหญ่ สนใจไหมคะ?" เสียงฮือฮาดังขึ้น คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ บางคนหัวเราะเยาะ แต่บางคน—โดยเฉพาะเหล่าผู้เล่นระดับกลางที่กำลังติดแหง็กอยู่ที่ดันเจี้ยนหินผา—เริ่มหันมาสนใจอย่างจริงจัง เพราะในเกมนี้ พลังโจมตีที่รุนแรงมักมาพร้อมกับการกินมานาที่มหาศาล แต่บัฟของเซนกลับเน้นการ 'ปั่นป่วน' ศัตรูมากกว่าการใช้มานา "มันจะเวิร์กจริงเหรอ?" นักรบดาบใหญ่คนหนึ่งตะโกนถาม "ลองดูสักตั้งไหมล่ะคะ?" เซนกระโดดลงจากลังไม้ เดินไปหาชายคนนั้นก่อนจะแตะคทาลงบนไหล่ "ค่าจ้างไม่ต้องจ่ายตอนนี้ แต่ถ้าผ่านดันเจี้ยนวันนี้ไม่ได้... ขอแค่บอกต่อว่า 'พรีสต์คนนี้กวนประสาทแต่เทพจริง' ก็พอค่ะ" คีย์ถอนหายใจยาว พยายามทำใจกับกลยุทธ์การตลาดแบบ 'เล่นกับความอับอาย' ของเพื่อนสนิท แต่ในขณะที่เขากำลังหันหลังไปหยิบของใส่กระเป๋า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬที่ปกคลุมอยู่หลังเสาหินทิศเหนือ ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่มีตราประทับรูปหอกไขว้กำลังจ้องมองมาทางพวกเขา แววตานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ 'ลูเซียน' "เซน... เลิกเล่นเถอะ มีคนจากกิลด์ศัตรูตามมา" คีย์กระชากแขนเพื่อนเบาๆ เซนไม่ได้หันไปมอง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกว้างขึ้นจนน่าขนลุก เขารู้สึกถึงรังสีอำมหิตนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว นี่ไม่ใช่การเปิดร้านรับจ้างธรรมดา แต่มันคือการ 'เหยื่อล่อ' ครั้งใหญ่ "คีย์คะ... นายจำตอนที่แล้วได้ไหม? ที่เราฝากคำทักทายไว้ที่ก้นเหว" เซนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "ถ้าพวกเขาอยากส่งลูกสมุนมา ก็แปลว่าพวกเขา 'เจ็บ' จากคำทักทายของเรามากพอสมควรแล้ว" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบจัตุรัสก็เย็นเยียบลงกะทันหัน ผู้เล่นที่เคยยืนล้อมรอบต่างพากันถอยห่างออกไปราวกับมีแรงผลักที่มองไม่เห็น ชายในชุดคลุมสีดำก้าวออกมาจากเงามืด แต่สิ่งที่ทำให้คีย์ชะงักไม่ใช่ความน่ากลัวของมัน หากแต่เป็นสิ่งที่ชายคนนั้นถืออยู่ในมือ มันคือ 'คริสตัลระเบิดมิติ' อาวุธระดับตำนานที่สามารถล็อกพื้นที่ไม่ให้ใครออกไปได้จนกว่าจะจบการต่อสู้ หรือจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถูกกำจัดทิ้ง! "ยินดีด้วยนะคะคุณลูเซียน ที่อุตส่าห์ให้เกียรติมาเยี่ยมถึงหน้าร้านด้วยตัวเอง" เซนหันไปหาเงาร่างนั้น พร้อมกับร่ายบัฟสีฟ้าจัดใส่ตัวเองจนร่างโปร่งแสง "แต่ขอเตือนไว้นะคะ ว่าร้านนี้... มีนโยบาย 'ลูกค้าคือพระเจ้า' แต่ถ้าลูกค้าทำตัวเป็น 'มาร'..." เซนกระชับคทาในมือแน่น บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวเพราะพลังเวทที่อัดแน่นจนเกินขีดจำกัด "เราก็มีวิธีบริการแบบ 'ส่งนรกไปรับถึงที่' เหมือนกันค่ะ" สิ้นคำพูดของเซน เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังขึ้นจากใต้เท้าของลูเซียน และสิ่งที่ปรากฏขึ้นจากหลุมระเบิดนั้น ไม่ใช่ศัตรูหน้าไหน... แต่เป็น 'ร่างโคลน' ของลูเซียนเองที่ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับเซนราวกับแกะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่เคียงข้าง และเตรียมพบกับความป่วนระดับคูณสองในตอนต่อไปนะคะ