ศัตรูคนแรกปรากฏตัว

"เอาล่ะ พวกแกมีเวลาตัดสินใจสามวินาที ระหว่างคาย 'กุญแจศิลา' ที่เพิ่งปล้นมาจากดันเจี้ยนนั้นออกมา หรือจะให้ฉันส่งพวกแกไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่จุดเซฟเซิร์ฟเวอร์หลักจนเลเวลลดฮวบกันหมดทุกคน?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันดังก้องผ่านความเงียบของป่าหมอกลวงตา เซนไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายไม้คทาในมือเคาะกับฝ่ามือเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอฟังเสียงเพลงที่ไม่เข้าจังหวะของเหล่านักล่าที่เพิ่งโผล่หัวออกมาจากเงามืด คีย์ที่ยืนอยู่ข้างหลังขยับตัวขยับโล่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของอัศวินหนุ่มสั่นระริกตามนิสัยที่มักจะประหม่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังที่เหนือกว่า แต่เขาก็ยังคงก้าวเท้ามาขวางหน้าเซนไว้ตามสัญชาตญาณของการเป็นแทงค์ผู้ซื่อสัตย์ "พวกคุณเป็นใคร? และกุญแจนั่นน่ะ... พวกเราได้มาจากการเคลียร์ดันเจี้ยนด้วยตัวเองแบบแฟร์ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?" เซนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยปรากฏบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มที่ปักธง 'อีกาโลหิต' ก้าวออกมาจากกลุ่มพรรคพวก ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสีเทาของลูเซียนกวาดสายตามองเซนเหมือนมองมดปลวกตัวหนึ่งบนพื้นดิน "ในโลกของเกมที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจ คำว่า 'แฟร์' เป็นเรื่องสำหรับคนอ่อนแอที่ไม่มีปัญญาแย่งชิงต่างหากล่ะ พรีสต์... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อโต้วาที แต่มาเพื่อยึดสิ่งที่เป็นของกิลด์เราคืน" "กิลด์ 'อีกาโลหิต' จากทวีปเหนือ ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อกุญแจระดับไอเทมเควสต์ขยะๆ เนี่ยนะ?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายเกินไปจนทำให้สมาชิกของกิลด์ใหญ่หลายคนเริ่มคิ้วกระตุก "นี่พวกคุณวางแผนการเดินทางมาไกลขนาดนี้แค่เพื่อมาข่มขู่เด็กน้อยเล่นเหรอคะ? หรือว่า... จริงๆ แล้วพวกคุณกำลังกลัวอะไรบางอย่างที่อยู่ในดันเจี้ยนนั้นกันแน่?" คำพูดนั้นเหมือนดั่งเข็มพิษที่พุ่งเข้าปักอก ลูเซียนชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ปากดีให้พอเถอะ" ลูเซียนสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เหล่านักฆ่าในชุดคลุมสีดำที่กระจายตัวอยู่รอบป่าก็ชักอาวุธออกมาพร้อมกัน จิตสังหารที่หนาแน่นจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น "ถ้าไม่อยากให้ปาร์ตี้ของแกกลายเป็นแค่ตำนานเล่าขานที่ไม่มีใครจำได้ ก็จงวางกุญแจนั่นลงพื้นแล้วไสหัวไปซะ" คีย์ขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เซนกลับยกมือขึ้นห้าม เพื่อนของเขาหันกลับมามองด้วยความกังวล แต่สิ่งที่เขาเห็นในแววตาของเซนไม่ใช่ความกลัว กลับเป็นประกายความตื่นเต้นที่ดูบ้าคลั่งเสียยิ่งกว่าศัตรูเสียอีก "คีย์... เตรียมบัฟ 'โล่กระจกสะท้อน' นะ" เซนกระซิบเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับลูเซียนอีกครั้ง คราวนี้เขากลับมาใช้รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "พวกคุณพูดเองนะว่า 'อำนาจคือความจริง' ในเมื่ออยากได้นัก ก็ลองเข้ามารับ 'การต้อนรับ' ของพรีสต์สายซัพพอร์ตดูหน่อยเป็นไง? บอกก่อนนะว่าถ้าตายขึ้นมา... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ" ลูเซียนแค่นหัวเราะ เหยียดหยาม "คนอย่างแก... ก็แค่ตัวบัคที่อาศัยโชคช่วย เลเวลก็ต่ำต้อย แล้วยังจะทำเป็นเล่นตัวอีก งั้นก็ตายไปพร้อมกับความอีโก้ของแกซะ!" เขาส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว นักฆ่าสองคนพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เป้าหมายคือจุดตายของเซนในทันที แต่ทว่า ในวินาทีที่ใบมีดสีดำสนิทกำลังจะสัมผัสผิวหนัง เซนกลับไม่ได้ถอยหนี เขากลับพึมพำบทสวดที่สั้นและแปลกประหลาดที่สุดเท่าที่คีย์เคยได้ยินมา "บัฟประหลาด... สกิล 'ระเบิดมานาความหน่วงสูงสุด' เปิดใช้งาน!" ทันใดนั้น แสงสีม่วงจัดจ้าก็ระเบิดออกมาจากคทาของเซน พื้นดินที่เหล่านักฆ่าเหยียบอยู่เปลี่ยนสภาพกลายเป็นโคลนดูดพลังเวทในพริบตา พวกเขาทั้งสองหยุดชะงักด้วยความมึนงง ความเร็วที่เคยมีหายไปสิ้น กลายเป็นความเชื่องช้าดั่งเต่าคลาน ราวกับถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับ "แกทำอะไร!" ลูเซียนตะโกนลั่น ความเย่อหยิ่งบนใบหน้ามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปกปิด เซนยังคงยืนนิ่งท่ามกลางความโกลาหล เขาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงจนเป็นเส้นตรงท่ามกลางแสงสีม่วงที่ร่ายรำอยู่รอบกาย "บอกแล้วไงคะว่าพรีสต์สายซัพพอร์ตคนนี้ 'บัฟ' ได้ทุกอย่าง... รวมไปถึงบัฟ 'นรกบนดิน' ให้พวกคุณด้วยไง" เซนก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขาดังแทรกผ่านเสียงลมที่พัดกรรโชกหนักขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เซนกลับหยิบไอเทมบางอย่างออกมาจากกระเป๋ามิติ—มันไม่ใช่กุญแจศิลาอย่างที่ใครคิด แต่มันคือตราประทับสีทองอร่ามที่มีกลิ่นอายของ 'บอสลับ' ที่เพิ่งจะถูกปราบไปเมื่อครู่นี้ ลูเซียนเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับนั้นในมือของเซน "นั่นมัน... อย่าบอกนะว่าแกครอบครอง..." "ใช่ค่ะ" เซนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด "กุญแจจริงๆ น่ะฉันทิ้งไว้ที่ปลอดภัยตั้งนานแล้ว นี่มันแค่เหยื่อล่อสำหรับคนโง่ที่หลงตัวเองว่าเก่งที่สุดในทวีปเท่านั้นเอง... และตอนนี้ บอสลับที่พวกคุณอยากได้นักหนากำลัง 'ถูกอัญเชิญ' กลับมาอีกครั้ง เพราะตราประทับนี้มันมีเงื่อนไขว่า... หากผู้ครอบครองถูกโจมตี บอสจะปรากฏตัวขึ้นทันทีเพื่อคุ้มครองเจ้าของ" สิ้นคำพูดของเซน เสียงคำรามกึกก้องที่ทำเอาพื้นดินใต้เท้าของทุกคนสั่นสะเทือนก็ดังมาจากความมืดเบื้องหลังกิลด์ 'อีกาโลหิต' เงาดำมหึมาที่ใหญ่โตกว่าต้นไม้ใหญ่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากหมอกควัน—มันคือบอสตัวเดิมที่พวกเขาเพิ่งฆ่าไป และตอนนี้มันดูโกรธเกรี้ยวและทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่าตัว! พรีสต์หนุ่มหันไปขยิบตาให้คีย์ที่อ้าปากค้าง "หนีกันเถอะค่ะคีย์... เดี๋ยวจะโดนลูกหลงเอา" หวังว่าตอนที่ 6 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความแสบของเซนจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ!