พรีสต์สายป่วนโชว์เหนือ

"จะหนีไปไหน ไอ้พรีสต์ขยะ! วันนี้แกไม่ได้ตายดีแน่!" เสียงคำรามกึกก้องของลูเซียนดังก้องไปทั่วหุบเขาลมกรด กองกำลังกิลด์ 'มหาเวทย์นิรันดร์' กว่าสามสิบชีวิตกำลังล้อมกรอบพวกเราไว้ในวงล้อมที่แน่นหนาปานกำแพงเหล็ก เซนไม่ได้หันกลับไปมองความโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขากลับหยิบไม้เท้าคทาสีมุกขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี ขณะที่คีย์เดินตัวสั่นงันงกอยู่ข้างหลังพลางขยับโล่ใหญ่ขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้จนมิด "ใจเย็นก่อนนะคะคุณแทงค์ ขาที่สั่นนั่นน่ะ... ถ้ามันทำให้คุณเตะฝุ่นจนล้มล่ะก็ พรีสต์คนนี้ไม่ช่วยฉุดนะคะ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "เซน! นายยังมีอารมณ์มาแซวอีกเหรอ! นั่นมันกิลด์ระดับท็อปเซิร์ฟเวอร์นะโว้ย!" คีย์ตะโกนตอบผ่านไรฟัน เซนหยุดเดิน เขาหมุนตัวกลับช้าๆ แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นที่เพิ่งสวมขึ้นมาใหม่ไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขายิ้ม... ยิ้มที่ทำให้ลูเซียนที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาต้องชะงักฝีเท้าด้วยความระแวง "พลังเวทมหาศาล ค่าพลังโจมตีระดับเทพเจ้า... แหม น่ากลัวจังเลยนะคะ" เซนพึมพำพลางดีดนิ้วเปาะ "แต่ก็นะ ในเมื่อพวกคุณชอบ 'ตัวเลข' มากนัก งั้นฉันก็จะจัดให้... เอาแบบที่คำนวณไม่ถูกเลยล่ะค่ะ" ท่ามกลางสายตาเหยียดหยามของเหล่าสมาชิกกิลด์ใหญ่ เซนชูไม้เท้าขึ้นฟ้า ละอองแสงสีชมพูฟุ้งกระจายเหมือนเกสรดอกไม้ที่ถูกโปรยปรายลงมาทับถมพวกเขาทุกคน ลูเซียนขมวดคิ้ว "สกิลขยะนั่นคิดจะทำอะไร? บัฟฟื้นฟูเลือดเหรอ? ไร้สาระ!" แต่แล้ว สิ่งที่ผิดปกติก็เกิดขึ้น แทนที่ค่าพลังของพวกเขาสมาชิกกิลด์จะเพิ่มขึ้น ตามชื่อสกิล 'พรแห่งความสำราญ' ที่เซนท่องออกไป หน้าจอระบบของทุกคนกลับเด้งแจ้งเตือนสีแดงฉาน พร้อมกับสัญลักษณ์ 'บัฟกวนประสาท' ที่ไม่มีในสารบบเกม *คำเตือน: คุณได้รับสถานะ 'ควบคุมทิศทางไม่ได้' - การเคลื่อนที่ของผู้เล่นจะถูกสลับทิศทางกับปุ่มกดเป็นเวลา 30 วินาที* "เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะ! ทำไมฉันกดเดินหน้าแล้วมันถอยหลัง!" สมาชิกคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก ลูเซียนที่พยายามพุ่งตัวจะเข้าโจมตีเซนกลับพุ่งหน้าคะมำไปชนกับต้นไม้ใหญ่จนเลือดลดฮวบ เซนหัวเราะร่า เขาไม่รอช้า ร่ายสกิลถัดไปทันที 'เสียงกระซิบแห่งความวุ่นวาย' ละอองแสงสีม่วงพุ่งเข้าใส่ฝูงชนกิลด์ใหญ่ คราวนี้ลูเซียนที่กำลังโกรธจัดกลับหันดาบไปฟันเพื่อนร่วมกิลด์ตัวเองด้วยความงุนงง "ทำอะไรของแก! ไอ้สารเลว! ฉันสั่งให้ไปฆ่าพรีสต์ ไม่ใช่ฟันพวกเดียวกัน!" ลูเซียนคำรามดังก้อง แต่ร่างกายของเขากลับไม่ฟังคำสั่ง สมองที่คิดจะสั่งการถูกแทรกแซงด้วยบัฟป่วนประสาทที่เซนจงใจยัดเยียดให้ "การต่อสู้ไม่ได้มีแค่เรื่องพลังค่ะคุณลูเซียน..." เซนเดินเข้าไปใกล้ลูเซียนที่กำลังพยายามดึงมือตัวเองไม่ให้ฟันสมาชิกกิลด์คนอื่น "มันคือเรื่องของ 'จังหวะ' และ 'สติ' ...ซึ่งดูเหมือนของพวกคุณจะเหลือศูนย์แล้วนะคะ" คีย์ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง "นั่นมัน... สกิลบัฟที่ใช้ได้แค่นอกปาร์ตี้ไม่ใช่เหรอ? นายไปรู้วิธีใช้กับศัตรูได้ยังไง?" "ก็แค่ปรับแก้โค้ดคำสั่งในระบบนิดหน่อยน่ะค่ะคีย์" เซนขยิบตาให้คู่หู ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉย "ความล้มเหลวในการวางแผนครั้งก่อนมันสอนให้ฉันรู้ว่า... ถ้าจะสู้กับกิลด์ใหญ่ ต้องไม่สู้ด้วยดาบ แต่ต้องสู้ด้วย 'ความบ้า' ของระบบที่พวกเขาเชื่อมั่นนักหนา" ในวินาทีที่ความโกลาหลถึงขีดสุด เมื่อสมาชิกกิลด์มหาเวทย์นิรันดร์กำลังตะลุมบอนกันเองจนค่าพลังลดฮวบเพราะบัฟสะท้อนความเสียหายที่เซนแอบแปะไว้ตั้งแต่นาทีแรก ทันใดนั้น ความกดอากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังหุบเขา... ไม่ใช่เสียงของคนในกิลด์มหาเวทย์นิรันดร์แน่นอน บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเซนพลันเงียบกริบลงฉับพลัน เซนหันไปมองต้นเสียง แววตากวนประสาทหายวับไปแทนที่ด้วยความเยือกเย็นที่แม้แต่คีย์ยังต้องขนลุก "มาไวกว่าที่คิดนะคะ... คนที่ถือสิทธิ์ขาดของเซิร์ฟเวอร์คนนี้" ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากเงาไม้ ดวงตาสีเพลิงคู่หนึ่งจ้องมองมาที่เซนด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้นว่า "สนุกพอหรือยัง? พรีสต์ที่ชอบแก้บั๊ก... ถึงเวลาที่ระบบจะต้อง 'รีเซ็ต' ตัวหมากอย่างเธอเสียที" ความหวังที่เซนจะรอดออกไปจากสมรภูมินี้เริ่มเลือนราง เมื่อชายปริศนาคนนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วหน้าต่างเมนูคำสั่ง 'ลบตัวละครถาวร' ก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของเซนอย่างเด่นชัด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความป่วนของพรีสต์คนนี้มาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ!