อัปเลเวลแบบสายฟ้าแลบ

“กดสิ... อย่าลังเลสิคุณชายลูเซียน นิ้วของคุณมันสั่นจนเมนูสีแดงนั่นจะตกลงมาทับเท้าคุณอยู่แล้วนะ” น้ำเสียงของเซนราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยกระแสลมเย็นเฉียบที่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ แม้หน้าต่างเมนู ‘ลบตัวละครถาวร’ จะกะพริบแสงสีเลือดอยู่ตรงหน้า แต่เซนกลับหยิบไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาควงเล่นราวกับมันเป็นของเล่นเด็ก ลูเซียนชะงัก นิ้วชี้ที่จ่ออยู่เหนือปุ่ม ‘ยืนยัน’ สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความไม่เข้าใจ... ทำไมพรีสต์ที่กำลังจะดับสูญถึงได้ดูมั่นใจขนาดนี้? “แก... แกมันแค่บัคที่หลุดรอดมาจากฐานข้อมูล เกมนี้ไม่มีที่ยืนให้พวกนอกคอกแบบแกหรอก!” ลูเซียนตะคอก เสียงของเขาแหบพร่า “นอกคอกเหรอ? เปล่าหรอก... แค่คนธรรมดาที่มองเห็นช่องโหว่ที่พวกคุณมองข้ามไปต่างหาก” เซนยิ้มมุมปาก ก่อนจะตบไหล่คีย์ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ “คีย์ เตรียมรับแรงกระแทกนะ เราจะไปเที่ยวที่ที่ไม่ควรจะมีใครไปกัน” ฉับพลัน เซนก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แสงสีขาวนวลตาจากสกิล ‘พรจากความว่างเปล่า’ ที่เขาปรับจูนค่าพารามิเตอร์ขึ้นเองก็ระเบิดออก กลืนกินร่างของเขาและคีย์จนหายวับไปจากสมรภูมิ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและลูเซียนที่ยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความเงียบงัน *** ความรู้สึกเหมือนถูกดูดผ่านท่อระบายน้ำแรงดันสูงสิ้นสุดลง เซนและคีย์ร่วงลงกระแทกกับพื้นดินที่ปกคลุมด้วยหญ้าสีเงินยวง ที่นี่ไม่ใช่แผนที่ในเกมที่ใครจะเปิดดูได้ มันคือ ‘รอยแยกแห่งความทรงจำของระบบ’ พื้นที่ลับที่เซนใช้ประโยชน์จากความผิดพลาดของอัลกอริทึมในการบันทึกค่าพิกัด “เซน... นี่เรา... เรายังไม่ตายใช่ไหม?” คีย์พยุงร่างใหญ่ยักษ์ของตัวเองขึ้นมาด้วยท่าทางเงอะงะ มือสั่นเทาที่ยังคงกำโล่แน่น “ถ้านายตาย นายคงไม่ได้ยืนถามคำถามโง่ๆ แบบนี้หรอก” เซนหัวเราะร่า ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงมอนสเตอร์ระดับเลเวล 150 ที่รูปร่างเหมือนเงาดำกำลังเดินวนเวียนอยู่รอบๆ พวกมันไม่ได้มองเห็นพวกเขา เพราะเซนใช้ ‘บัฟลวงตาความถี่ต่ำ’ ปกคลุมไว้ “เอาล่ะคีย์ ได้เวลาอัปเลเวลแบบก้าวกระโดดแล้ว งานนี้ถ้าเลเวลไม่พุ่งทะลุเพดาน ก็ถือว่าเสียแรงที่ฉันต้องแฮ็กระบบจนนิ้วแทบหัก” “แต่พวกมันเลเวล 150 เลยนะ! เราเพิ่งเลเวล 40 เองนะเซน!” คีย์โวยวาย “จำไว้นะคีย์ เกมนี้ค่าสเตตัสคือเปลือกนอก แต่ ‘กลไกการทำงาน’ คือหัวใจ” เซนเดินเข้าไปใกล้เงาดำตัวหนึ่ง ก่อนจะร่ายเวทมนตร์แปลกประหลาดที่ไม่มีอยู่ในตำราเล่มไหน “บัฟเพิ่มพลังโจมตี? เบสิกเกินไป... บัฟเพิ่มอัตราการดรอปของไอเทม? น่าเบื่อ... ฉันจะให้บัฟ ‘สะท้อนความผิดพลาด’ กับนาย!” ทันทีที่เซนแตะไม้เท้าลงบนโล่ของคีย์ แสงสีรุ้งก็ไหลเวียนไปทั่วร่างของอัศวินหนุ่ม “ดึงดูดความสนใจพวกมันซะ แล้วอย่าได้เผลอตายล่ะ!” การฟาร์มที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ VRMMO เริ่มต้นขึ้น คีย์พุ่งเข้าหาฝูงมอนสเตอร์ เงาดำเหล่านั้นกรูเข้ามาโจมตี แต่แทนที่เลือดของคีย์จะลด พลังของมอนสเตอร์กลับสะท้อนกลับไปหามันเองด้วยความรุนแรงทวีคูณ เซนยืนอยู่ห่างออกไป คอยร่ายบัฟเสริมความเร็วและฟื้นฟูพลังเวทให้คีย์อย่างต่อเนื่อง เสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ‘ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!’ ดังถี่รัวราวกับเสียงฝนตกบนหลังคาสังกะสี ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... เลเวลของทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ “เซน... ฉันรู้สึกเหมือนร่างจะระเบิด เลเวลฉันพุ่งไป 95 แล้ว!” คีย์ตะโกนด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดกลัว “แค่นี้ยังไม่พอหรอก” เซนหุบยิ้ม สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยแยกบนท้องฟ้าที่กำลังปริแตกออก “พวกเขารู้ตัวแล้วว่าเราอยู่ที่นี่ ระบบกำลังส่ง ‘ผู้คุมกฎ’ มาจัดการเรา” ท้องฟ้าในมิติสีเงินเริ่มบิดเบี้ยว ร่างของอวตารสีทองที่มีดาบไขว้กันบนหลังปรากฏขึ้นอย่างสง่างาม แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวลง คีย์เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันทีโดยไม่ต้องถูกโจมตี “ผู้คุมกฎระดับบอส... นี่เราจะรอดไปได้ยังไง!” คีย์หวีดร้อง เซนก้าวขึ้นไปยืนข้างหน้าเพื่อนสนิท เขาไม่ได้ใช้บัฟเพิ่มพลังโจมตี ไม่ได้ใช้บัฟเพิ่มพลังป้องกัน เขาปิดการทำงานของไม้เท้าแล้วโยนมันทิ้งไป ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ามิติ—มันคือไอเทมชิ้นเดียวที่เขาขโมยมาจากฐานข้อมูลหลักของลูเซียนก่อนหน้านี้ “ไม่ได้จะรอดไป... แต่เราจะ ‘ทำลาย’ เกมนี้ให้ดู” เซนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูบ้าคลั่งและท้าทายที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมา เขาตัดสินใจกดใช้งานไอเทมในมือ เสียงระบบที่เคยราบเรียบกลับสั่นสะท้านอย่างผิดปกติ เมื่อคำสั่งสุดท้ายถูกส่งเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของเกม [คำเตือน: ตรวจพบการแก้ไขไฟล์ระบบระดับรากฐาน... กำลังดำเนินการบังคับรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ใน 3... 2... 1...] โลกทั้งใบเริ่มแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวพิกเซล เงาสีทองของผู้คุมกฎชะงักงันและเริ่มสลายตัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้นจริงๆ ไม่ใช่การทำลายเกม... แต่มันคือเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูเขา เป็นเสียงของผู้หญิงที่เขาจำได้ดีที่สุด... เสียงของคนในอดีตที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต "ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ... พี่ชาย" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนของพรีสต์คนนี้ในตอนนี้นะคะ!