ศัตรูในเงามืด

"ถ้าเงินห้าแสนเหรียญทองซื้อความเงียบของแกไม่ได้ งั้นก็ลองดูว่า 'ความตาย' ในเกมจะทำให้แกหุบปากได้นานแค่ไหน" เสียงทุ้มต่ำของลูเซียนไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังหรูหราในห้องลับของกิลด์ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างในเงามืดที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์เพียงเล่มเดียวในห้องส่องให้เห็นเพียงดวงตาที่วาวโรจน์ของชายสวมหน้ากากเหล็ก มือสังหารตรงหน้าไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ขยับนิ้วเป็นสัญญาณรับทราบ ก่อนจะกลายเป็นเพียงกลุ่มควันสีเทาและหายวับไปในอากาศ ความเงียบงันกลับมาครอบงำห้องกว้างอีกครั้ง ลูเซียนแค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า "บัฟของพรีสต์น่ะ... ถ้าใช้ผิดจังหวะ มันก็เหมือนกับการเปิดประตูเชิญความตายเข้ามาหาตัวเองไม่ใช่เหรอคะ?" ลูเซียนพึมพำประโยคนั้นของเซนซ้ำไปมา ราวกับกำลังลิ้มรสความขมขื่นของมัน เขาเกลียดรอยยิ้มกวนประสาทของไอ้พรีสต์นั่น เกลียดวิธีการที่เซนใช้ทักษะซัพพอร์ตไร้สาระเปลี่ยนกระดานเกมที่ควรจะตายตัวให้กลายเป็นความโกลาหลที่คาดเดาไม่ได้ ... ในอีกด้านหนึ่ง ณ ร้านเหล้า 'จอกแตก' ในเมืองหลวงชั้นกลาง เซนนั่งแกว่งแก้วน้ำผลไม้ในมือด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ข้างกายเขามีคีย์—อัศวินหนุ่มผู้กำลังใช้มีดพกเขี่ยเนื้อย่างในจานด้วยท่าทางลนลาน สายตาของเขาสอดส่ายไปรอบร้านราวกับคนกำลังหนีความผิด "เซน... แกหยุดทำหน้ากวนประสาทสักห้านาทีจะได้ไหมวะ" คีย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความวิตก "ตั้งแต่จบดันเจี้ยนนั้น กิลด์ราชันย์อัคคีก็เงียบผิดปกติ ลูเซียนไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมาหยามแล้วนิ่งเฉยได้นานขนาดนี้" เซนหัวเราะเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองเพื่อน แต่สายตาจ้องมองไปยังหน้าต่างระบบที่แสดงสถานะพลังเวทของตัวเองที่ยังคงฟื้นฟูไม่เต็มที่ "เงียบแปลว่ากำลังวางแผนน่ะคีย์ คนพวกนั้นน่ะถนัดแต่การคำนวณตัวเลขและค่าพลัง ถ้าสิ่งที่ฉันทำมันขัดต่อสมการของพวกเขา เขาก็ต้องหาวิธี 'ลบ' สมการนั้นทิ้ง" "แล้วแกไม่กลัวเหรอ?" คีย์วางมีดลง มือของเขาบีบแก้วเบียร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เราเป็นแค่กลุ่มเล็กๆ ถ้ามันส่งคนมาเป็นกองทัพ..." "คีย์" เซนขัดขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขาวางแก้วลงและโน้มตัวไปหาเพื่อน "การเล่นเกมไม่ได้มีแค่ค่าพลัง แต่มันคือจังหวะ ถ้าเรากลัวความตายในเกมนี้ เราก็ไม่มีวันเดินหมากชนะพวกที่มองเห็นเราเป็นแค่เบี้ยหรอกนะ" ขณะที่เซนกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบก็แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ใช่พรีสต์ที่เก่งด้านการต่อสู้ระยะประชิด แต่สัญชาตญาณที่ผ่านการเล่นเกมวางแผนมานับไม่ถ้วนบอกเขาว่า... อากาศในห้องนี้เปลี่ยนไปแล้ว บรรยากาศที่เคยจอแจของร้านเหล้าเริ่มเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด เสียงคุยกันของ NPC และผู้เล่นคนอื่นๆ ดูเหมือนจะถูกตัดขาดออกไปราวกับมีม่านเวทมนตร์กางกั้น "คีย์... เตรียมโล่" เซนกระซิบสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ด้วยความเชื่อใจที่มีต่อเพื่อนมานาน เขากระชากโล่ขนาดใหญ่ที่พิงไว้ข้างตัวขึ้นมาตั้งการ์ดโดยสัญชาตญาณ วินาทีต่อมา แสงสีแดงวาบขึ้นจากเงาบนพื้นดินใต้โต๊ะของพวกเขา! *ฉัวะ!* คมมีดล่องหนฟาดฟันผ่านอากาศตรงจุดที่เซนเพิ่งนั่งอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว เซนกลิ้งตัวหลบไปด้านหลังได้อย่างหวุดหวิด ทว่าความเร็วของมือสังหารนั้นเหนือกว่าที่เขาประเมินไว้มาก มันพุ่งตัวตามมาดุจเงาติดตัว "โล่ศักดิ์สิทธิ์!" เซนตะโกนเรียกทักษะ พลังเวทสีทองส่องสว่างโอบล้อมคีย์ไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หยิบ 'ม้วนคัมภีร์บัฟแปลกประหลาด' ออกมาจากกระเป๋า "นายกำลังจะทำอะไร!" คีย์ร้องถามขณะที่ต้องรับมือกับการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงจากเงามืดที่ไม่เห็นตัวตน เซนฉีกยิ้มกว้างที่ดูบ้าคลั่ง "บัฟความเร็ว... แบบสุ่มไงล่ะเพื่อนรัก!" ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะร่ายมนตร์ มือสังหารที่ควรจะโจมตีซ้ำกลับหยุดชะงักลง ร่างในเงามืดนั้นกระตุกเล็กน้อยก่อนจะสลายตัวไปเหมือนบัคของระบบ แต่แทนที่จะเป็นความโล่งใจ กลับมีเสียงปรบมือดังมาจากมุมมืดของร้านเหล้า "พรีสต์ตัวบัค... สมคำร่ำลือจริงๆ" ชายในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือถือการ์ดเวทมนตร์สีดำสนิทที่แผ่ไอความตายออกมาอย่างรุนแรง ลูเซียนไม่ได้มาเอง แต่เขาส่ง 'ผู้ควบคุมเงา' มาแทน "ลูเซียนไม่ได้ส่งฉันมาฆ่าพวกแกหรอกนะ" ชายชุดคลุมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาของเขามองเซนราวกับมองซากศพที่ยังไม่ตาย "เขาส่งมาเพื่อ 'รีเซ็ต' สกิลของแก... เพราะเขารู้ว่าถ้าแกเสียพลังเวทไป แกก็เป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้คนเดิมที่เคยทิ้งเพื่อนไว้กลางสมรภูมิ" เซนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าทันที คำว่า 'ทิ้งเพื่อน' กระแทกใจเขาอย่างจัง มันคือปมที่เขาไม่เคยบอกใคร... และไม่ควรมีใครในเกมนี้รู้ ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดการ์ดในมือ พลังงานมืดพุ่งเข้าหาเซนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเวทมนตร์ใดๆ ที่เซนเคยเจอมา คีย์พยายามจะเข้ามาบัง แต่เขากลับถูกตรึงอยู่กับที่ด้วยโซ่เงา เซนมองดูพลังเวทสีดำที่พุ่งตรงมาหาตัวเอง ความรู้สึกเดียวที่เหลืออยู่ในใจตอนนี้คือความว่างเปล่า... หรือนี่คือจุดจบที่เขาสร้างขึ้นมาเองจากการเปิดประตูบานนั้น? ในเสี้ยววินาทีก่อนที่พลังนั้นจะถึงตัว เซนตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเลิกป้องกัน แต่กลับร่ายบัฟใส่ชายชุดคลุมแทน! "บัฟ... โล่สะท้อนความรู้สึก!" ทันใดนั้นเอง ชายชุดคลุมก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อความทรงจำอันเลวร้ายของเซนไหลย้อนกลับไปหาผู้ร่าย... และภาพตรงหน้าก็ทำให้เซนต้องเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า เพราะใต้ผ้าคลุมที่ขาดวิ่นนั้น... ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากกลับเป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด "พี่... พี่เหรอ?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเซนในสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้แบบนี้นะคะ รี้ดเดอร์ทุกท่าน พรีสต์สายลุยคนนี้สัญญาว่าจะพาไปดูจุดพีคในตอนต่อไปให้ได้ค่ะ!