ดันเจี้ยนใต้น้ำสุดป่วน

“กรีดร้องไปก็ไม่ได้ช่วยให้ปอดเธอขยายใหญ่ขึ้นหรอกนะแม่คุณ... หายใจเข้าลึกๆ สิคะ เดี๋ยวจะขาดใจตายก่อนถึงพื้นเสียก่อน!” เสียงใสติดกวนประสาทของเซนดังแทรกผ่านมวลน้ำเย็นเยียบที่ถาโถมเข้าใส่โสตประสาทของทุกคนทันทีที่แรงดึงดูดจากวงเวทสีดำกลืนร่างพวกเราลงสู่เบื้องล่าง โลกที่เคยเป็นพื้นดินแข็งแกร่งบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดของห้วงสมุทรลึก ทุกอณูของพื้นที่นี้เต็มไปด้วยความหนาแน่นของมวลน้ำที่บีบอัดจนรู้สึกได้ถึงแรงดันมหาศาลที่ปะทะเข้ากับชุดเกราะและเสื้อคลุม คีย์ อัศวินหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นปึ้กแต่ใจปลาซิว รีบคว้าไหล่ข้าพเจ้าไว้แน่นจนชุดพรีสต์แทบขาด “นี่มันอะไรกันเซน! นายบอกว่าแค่จะดักทางลูเซียน ทำไมต้องลงมาในดันเจี้ยนใต้น้ำระดับหายนะแบบนี้ด้วย!” เซนไม่ได้ตอบทันที เขาสะบัดไม้เท้าในมือ พริบตาเดียววงแหวนสีฟ้าจางๆ ก็สว่างขึ้นรอบตัวพวกเรา มันไม่ใช่บัฟเพิ่มพลังโจมตีอย่างที่เคย แต่เป็นบัฟ ‘ปอดจำลอง’ ที่ช่วยให้หายใจในน้ำได้ ทว่าในสภาพแวดล้อมที่ไร้แรงโน้มถ่วงแบบนี้ การเคลื่อนไหวของเขากลับดูติดขัดผิดปกติ “ฉันก็แค่เบื่อมุกเดิมๆ น่ะคีย์” เซนแค่นยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววเป็นประกายของคนที่กำลังสนุกกับการทดลอง “ลูเซียนคิดว่าเขาสามารถควบคุมทุกอย่างด้วย ‘ค่าสถานะ’ ที่มีมากกว่าได้ แต่เขาอาจลืมไปว่าในโลกที่เต็มไปด้วยแรงดันน้ำแบบนี้ ค่าพลังของเขาจะไร้ค่าไปเลยถ้าเขา... ว่ายน้ำไม่เป็น” “นายมันบ้า!” ข้าพเจ้าสบถเบาๆ พลางพยายามยันตัวขึ้นท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก การร่ายบัฟในที่แห่งนี้ยากกว่าบนบกหลายเท่าตัวค่ะ ปกติแค่สะบัดมือ พลังเวทก็นำทางไปสู่เป้าหมายได้ดั่งใจนึก แต่นี่ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าจะร่าย ‘เกราะแสงเทพธิดา’ มวลน้ำหนาหนักกลับปัดเป่าละอองเวทให้กระจายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพายุซัด แรงดันน้ำไม่ได้จำกัดแค่ตัวละคร แต่มันจำกัด ‘จังหวะ’ ของการร่ายเวทด้วย “เซน... ฉันบัฟไม่ติด!” ข้าพเจ้าตะโกนบอกผ่านระบบสื่อสารที่เต็มไปด้วยเสียงซ่า “เวทมันกระจายตัวเร็วเกินไป แรงดันน้ำรบกวนวงจรพลังงานในอากาศ!” เซนหันมามอง แววตากวนประสาทหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความจริงจังที่ข้าพเจ้าแทบไม่เคยเห็น “งั้นก็เปลี่ยนวิธีสิคะ อย่าร่ายเวทผ่านอากาศ ให้ร่ายผ่าน ‘ตัวนำ’ แทน!” เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ก้อนหินรูปร่างประหลาดที่เก็บมาจากถ้ำด้านบนลอยละล่องมาตรงหน้าข้าพเจ้า “ใช้หินพวกนี้เป็นตัวกักเก็บพลังเวทสิคะ บีบมันให้แน่น อย่าให้ละอองพลังงานเล็ดลอดออกไปข้างนอก นี่คือดันเจี้ยนใต้น้ำนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น การควบคุมมวลคือหัวใจหลัก!” ทันใดนั้น เสียงคำรามดังก้องกังวานจากเบื้องล่าง—ไม่ใช่เสียงสัตว์ประหลาด แต่เป็นเสียงของเหล็กหนักกระทบพื้นดินหินปูน ลูเซียนในชุดเกราะทองคำอร่ามปรากฏตัวขึ้นกลางมวลน้ำ เขาไม่ได้ดูทุลักทุเลเหมือนพวกเรา แต่เขากลับร่ายเวทสร้างเกราะป้องกันแรงดันน้ำได้อย่างสมบูรณ์แบบ แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วบริเวณจนหินงอกหินย้อยใต้น้ำสะท้อนแสงน่าเกรงขาม “พวกหนอนแมลง... คิดจะใช้วิธีสกปรกดึงฉันลงมาในที่แบบนี้เพื่อลบจุดด้อยของตัวเองงั้นเหรอ?” ลูเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้ในน้ำเขายังพูดได้อย่างชัดเจนราวกับอยู่ในห้องโถง “เสียใจด้วยนะเซน พลังของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม แต่ขึ้นอยู่กับ ‘อำนาจ’ ที่ฉันถือครองอยู่” “ลูเซียน นายก็ยังหลงตัวเองไม่เปลี่ยนนะ” เซนหัวเราะเบาๆ พลางหันไปพยักหน้าให้คีย์ “คีย์ เตรียมรับมือ! ไอ้เวรนั่นไม่ได้มาคนเดียว แต่มันขน ‘สุนัขรับใช้’ มายกกิลด์เลย!” เงาสีดำขนาดมหึมาเริ่มขยับไหวรอบตัวพวกเรา กองทัพผู้เล่นกิลด์ของลูเซียนปรากฏตัวออกมาจากเงามืดของซอกหิน พวกเขาไม่ได้มาแบบธรรมดา แต่ละคนสวมใส่อุปกรณ์ต้านทานแรงดันและอาวุธที่ออกแบบมาเพื่อการต่อสู้ใต้น้ำโดยเฉพาะ ข้าพเจ้ารีบคว้าหินในมือ บีบแน่นจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของเวทมนตร์ที่ไหลวนอยู่ภายใน พลังของพรีสต์สายบัฟอย่างข้าพเจ้าไม่ได้มีไว้เพื่อฟาดฟัน แต่มีไว้เพื่อเปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้กลายเป็นปาฏิหาริย์ ในวินาทีที่ลูเซียนยกดาบเตรียมพุ่งเข้ามาหาพวกเรา ข้าพเจ้าก็ตัดสินใจปล่อยพลังเวทลงสู่หินในมือ! ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบจากหินไม่ใช่ออกไปทางศัตรู แต่มันระเบิดออกเข้าสู่ตัวของคีย์และเซนโดยตรง กระแสน้ำรอบตัวพวกเขาเริ่มเดือดพล่าน แรงกดดันที่ควรจะบีบคั้นกลับกลายเป็นพลังงานจลน์ที่ช่วยให้การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว! “เอาล่ะ เซน! บัฟให้เต็มที่แล้วไปขยี้ความมั่นใจไอ้คุณชายคนนั้นกันเถอะ!” ข้าพเจ้าตะโกนก้อง ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะพุ่งตัวออกไปนั้นเอง จู่ๆ ดอกไม้ทะเลขนาดยักษ์ที่เกาะอยู่บนผนังถ้ำก็เริ่มขยับตัว มันไม่ได้โจมตีใคร แต่มันกลับพ่นหมึกสีดำทมิฬออกมาจนมืดสนิทไปทั่วบริเวณ เสียงหัวเราะของลูเซียนขาดหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องของลูกน้องเขาที่ดังขึ้นจากคนละทิศละทาง “เซน... นี่นายวางแผนอะไรไว้อีก?” ข้าพเจ้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะพยายามเพ่งมองในความมืดที่แม้แต่แสงจากเวทมนตร์ของข้าพเจ้ายังส่องไม่ถึง “เปล่านะคะ... ครั้งนี้ฉันไม่ได้วางแผนอะไรเลย” เซนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าปกติ “ถ้าฉันไม่ได้ทำ... แล้วใครเป็นคนทำกันล่ะ?” จังหวะนั้นเอง ฝ่ามือเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งก็แตะลงบนไหล่ของข้าพเจ้าจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู “บัฟของพรีสต์น่ะ... ถ้าใช้ผิดจังหวะ มันก็เหมือนกับการเปิดประตูเชิญความตายเข้ามาหาตัวเองไม่ใช่เหรอคะ?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนวุ่นวายของพวกเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าเจ้าของเสียงปริศนาคนนี้คือใครกันแน่!