การเจรจาที่ไม่ลงรอย

ไอความร้อนระอุจากพื้นห้องที่จำลองเป็นบ่อลาวาส่งกลิ่นกำมะถันจางๆ มาแตะจมูก เซนไม่ได้ถอยหลังหนี แม้รองเท้าบูทหนังของเขาจะเริ่มส่งเสียงควันจางๆ จากความร้อนที่แผ่ออกมา เขามองลูเซียนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า—ชายผู้มีดวงตาสีเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก—ก่อนจะหัวเราะหึออกมาเบาๆ ในลำคอ "ลูเซียน... นายยังติดนิสัยชอบเล่นบทผู้ร้ายในละครเวทีเกรดบีไม่เปลี่ยนเลยนะ" เซนเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความเป็นความตาย "อุดมการณ์โง่ๆ ที่นายว่าเนี่ย มันคือสิ่งที่ทำให้นายต้องสร้างระบบห่วยๆ ขึ้นมาเพื่อควบคุมผู้เล่นคนอื่นไม่ใช่เหรอ? เพราะลำพังแค่ฝีมือของนายคนเดียว มันไม่เคยมากพอที่จะทำให้ใครยอมรับจากใจจริงน่ะสิ" ลูเซียนแสยะยิ้ม มุมปากขยับเพียงเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ "ความยอมรับกินไม่ได้หรอกเซน สิ่งที่กินได้คือทรัพยากร พลัง และอำนาจ... และตอนนี้ อำนาจของนายแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่ฉันถือปลายไว้" มือของลูเซียนขยับเพียงนิด พลังเวทสีดำทมิฬก็พุ่งเข้าพันธนาการร่างของบุคคลที่เซนให้ความสำคัญที่สุด ซึ่งถูกกักขังไว้ในกรงเวทเหนือลาวาเดือด ร่างนั้นสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ทว่าแววตาของเซนกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด "นายคิดว่าฉันจะยอมแลกทุกอย่าง เพียงเพราะนายเล่นสกปรกงั้นเหรอ?" เซนก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ว่าพื้นที่ใต้เท้าอาจพังทลายลงได้ทุกเมื่อ "นายประเมินคำว่า 'พรีสต์สายซัพพอร์ต' ต่ำไปนะลูเซียน นายมองว่าพวกเราเป็นแค่ตัวละครไว้บัฟค่าพลัง แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... บัฟที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่การเพิ่มพลังโจมตีหรอก แต่มันคือการ 'เปลี่ยนกฎ' ของเกมนี้ต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ลูเซียนขมวดคิ้ว มือที่จับกรงเวทเริ่มสั่นเล็กน้อยด้วยความไม่ไว้ใจ เซนไม่ได้ทำหน้าหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดไว้ ตรงกันข้าม... ชายหนุ่มกำลังหยิบไม้เท้าคฑาไม้เก่าๆ ออกมาควงเล่นในมือด้วยท่าทางกวนประสาท "ถ้านายปล่อยเขา ฉันอาจจะพิจารณา 'เลิกยุ่ง' กับแผนการของนาย... เป็นเวลาห้านาที" เซนเสนอข้อแลกเปลี่ยนพลางยักไหล่ "ห้านาที? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาต่อรองกับฉันในถิ่นของฉัน?" ลูเซียนตวาด ความเยือกเย็นเริ่มสั่นคลอน "เป็นแค่พรีสต์ที่บัฟเก่งจนนายต้องปวดหัวไงล่ะ" เซนตอบกลับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ พลางขยับนิ้วร่ายเวทมนตร์อย่างแผ่วเบา "รู้ไหมลูเซียน สิ่งที่นายพลาดที่สุดไม่ใช่การดูถูกฝีมือฉัน แต่มันคือการที่นายดันเอา 'ปุ่มควบคุม' มาไว้ใกล้ระยะร่ายสกิลของฉันเกินไป" ในจังหวะนั้นเอง คีย์ อัศวินหนุ่มคู่ใจที่ซุ่มรอจังหวะอยู่หลังม่านเสาหินก็พุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว โล่ขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับฐานคันโยกควบคุมเวทของลูเซียนจนเกิดเสียงดังสนั่น ลูเซียนเสียหลักก้าวถอยหลังไปชั่วขณะ แต่ความเร็วของเขาก็ไม่ธรรมดา เขาเรียกดาบเลเซอร์สีแดงฉานออกมาฟันฉับใส่คีย์ทันที "ไอ้ขี้ขลาด!" ลูเซียนคำราม "ขี้ขลาดแล้วไง! ถ้ามันทำให้เพื่อนฉันปลอดภัย!" คีย์ตะโกนตอบ พร้อมกับเปิดสกิล 'เกราะสะท้อน' จนแรงปะทะกระเด็นกลับไปหาลูเซียน เซนไม่รอช้า เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา ไม่ใช่บัฟเพิ่มพลังโจมตีทั่วไป แต่เป็นสกิลเฉพาะตัวที่เขาแอบสะสมไว้—'บัฟล้างสมองมิติ'—พื้นที่รอบบ่อลาวาสั่นสะเทือน ความจริงถูกบิดเบือน ลูเซียนมองเห็นร่างของเซนแตกออกเป็นสิบเงา ทุกเงาล้วนมีไม้เท้าเล็งมาที่ตัวเขา "เลือกเอาสิ ลูเซียน... ตัวไหนคือตัวจริง? หรือว่าตัวไหนคือตัวบัคกันแน่?" เสียงของเซนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือคลื่นพลังงานที่ทำให้ลูเซียนหน้าซีดเผือด ลูเซียนเงื้อมดาบขึ้นหมายจะฟันเข้าใส่ร่างเงาใกล้ตัวที่สุด แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขา... *คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงรหัสโค้ดในพื้นที่ปิดตาย* ลูเซียนเบิกตากว้าง หันไปมองที่ตัวเซนจริงๆ ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไป พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ เซนไม่ได้เล่นตลกอีกต่อไปแล้ว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุดันของนักวางแผนที่ไม่ยอมแพ้ต่อชะตากรรม "เกมนี้มันจบลงตั้งแต่นายคิดจะใช้คนที่ฉันรักมาเป็นเบี้ยแล้ว ลูเซียน" เซนกล่าวเสียงเย็น "เพราะคนอย่างฉัน... ต่อให้ต้องพังเซิร์ฟเวอร์ทิ้ง ฉันก็จะลากนายไปลงนรกด้วยกัน" ทว่าในวินาทีที่เซนกำลังจะกดสกิลไม้ตาย ประตูด้านหลังห้องกลับเปิดออกช้าๆ ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เซนต้องชะงักงัน คนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ผู้เล่นปริศนา' ที่เคยประกาศไว้ในบอร์ดเกมว่าจะเป็นผู้ทำลายระบบนี้ให้สิ้นซาก—บุคคลที่เซนเคยสาบานว่าจะไม่มีวันเผชิญหน้าด้วยเด็ดขาด "ดูเหมือนการเจรจาจะสนุกกว่าที่คิดนะ... เซน" ร่างนั้นเอ่ยเสียงเรียบพลางดีดนิ้วเบาๆ พื้นห้องบ่อลาวาทั้งหมดที่ลูเซียนควบคุมอยู่ก็พลันหยุดชะงักและแตกสลายกลายเป็นละอองสีเทาทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและแผนการสุดล้ำของเซนในตอนนี้ด้วยนะคะ!