เตรียมรับมือสงครามใหญ่

"ถ้าลูเซียนคิดว่าเอาจำนวนเข้าข่มแล้วฉันจะยอมถอยล่ะก็... มันคงประเมินค่าพลัง 'บัฟกวนบาทา' ของฉันต่ำเกินไปหน่อยนะคะ คีย์" เซนสะบัดไม้คทาไม้โอ๊คในมือเบาๆ ปลายคทาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนเข้ากับดวงตาที่หรี่ลงด้วยความมุมานะ บนโต๊ะไม้วางแผนที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนและแผนที่ภูมิประเทศของทวีปดาร์คเวิลด์ถูกเขี่ยด้วยปลายนิ้วของเขาอย่างใจเย็น คีย์ในชุดเกราะหนักเต็มยศยืนกอดอกพิงเสาไม้ข้างๆ ใบหน้าของอัศวินหนุ่มดูเคร่งเครียดเหงื่อซึมตามไรผม เขาไม่ได้กลัวการต่อสู้ แต่เขากลัวว่าแผนการ 'พิสดาร' ของเพื่อนพรีสต์คนนี้จะนำพาหายนะมาสู่ปาร์ตี้มากกว่าความตายในเกม "เซน... นายแน่ใจนะว่า 'บัฟขยายขนาดอาวุธให้ดูน่ากลัวแต่ไร้ประสิทธิภาพ' ของนายมันจะช่วยอะไรได้?" คีย์ถอนหายใจยาว "ลูเซียนไม่ได้โง่นะ ถึงมันจะเย่อหยิ่ง แต่มันก็คือนักกลยุทธ์กิลด์อันดับหนึ่งที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน" "นั่นแหละจุดอ่อนของมันค่ะ" เซนแสยะยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นอย่างมีเลศนัย "เพราะมันเชื่อในค่าสถานะ (Stats) ไงคะ มันถึงมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่พรีสต์สายป่วนอย่างฉันกำลังวางกับดักไว้... คีย์คะ ลองจินตนาการดูสิ ถ้ากองทัพนับพันของมันต้องเดินขบวนเข้าสู่หุบเขาเงาจันทร์ โดยที่มีฉัน 'บัฟ' ให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเอง 'หล่อและสง่างามที่สุด' ในสมรภูมิรบ มันจะเกิดอะไรขึ้น?" คีย์ขมวดคิ้ว "พวกมันก็จะรบแบบมั่นใจเกินเหตุ?" "เปล่าเลยค่ะ" เซนเดินไปที่แผนที่แล้วขีดวงกลมลงไปที่จุดแคบที่สุดของช่องเขา "พวกมันจะมัวแต่ชื่นชมตัวเองจนลืมจัดขบวนรบที่รัดกุมไงคะ ความมั่นใจที่มากเกินไปคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของทหาร และนั่นคือช่วงเวลาที่นายต้องพาเหล่าผู้เล่นสายถึกเข้าไป 'กระแทก' ให้แตกกระเจิง!" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบลง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ เซนไม่ได้กำลังล้อเล่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากพรีสต์จอมกวนเป็นมันสมองที่เฉียบแหลม ความล้มเหลวในอดีตที่เคยทำให้เขาต้องพ่ายแพ้ในเกมวางแผนกลายเป็นบทเรียนที่เขาเอามาขัดเกลาจนคมกริบ ในฐานะพรีสต์ เขาไม่ได้มีไว้เพื่อฮีลเลือดให้เต็มหลอดเท่านั้น แต่เขาคือผู้ควบคุม 'จังหวะ' ของเกมนี้ "แล้วถ้าลูเซียนเรียกใช้ 'โล่สะท้อนความเสียหาย' ล่ะ?" คีย์ถามพลางลากมือผ่านรอยแผลเป็นบนเกราะแขน "ครั้งที่แล้วเราเกือบตายเพราะบัฟของนายมันสะท้อนกลับมาใส่เราเอง" "ครั้งนั้นมันเป็นความผิดพลาดเชิงเทคนิคค่ะ!" เซนหัวเราะร่า แต่แววตาไม่ได้ขำตาม "แต่คราวนี้... ฉันเตรียม 'บัฟดีบัฟ' ไว้แล้ว เราจะไม่โจมตีมันตรงๆ แต่เราจะทำให้พวกมัน 'เดินไม่ได้' ด้วยบัฟลดความเร็วที่ฉันแอบใส่คำสาปเหม็นเน่าเข้าไปด้วย รับรองค่ะว่าต่อให้มันมีกิลด์ที่เก่งแค่ไหน แต่ถ้าต้องสู้ไปพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนค่าสมาธิลดลงล่ะก็... มีหวังได้เห็นลูเซียนสติแตกแน่นอน" คีย์ถึงกับหลุดขำออกมา "นายมันปีศาจชัดๆ เซน" "ขอบคุณที่ชมค่ะ" เซนจดบันทึกยิกๆ "เตรียมกำลังพลสายธนูให้พร้อมนะคีย์ ฉันจะลงอาคม 'ลูกศรนำทางแห่งความงุนงง' ให้ พวกมันจะยิงพลาดเป้าไปโดนพวกเดียวกันเอง... แค่คิดก็สนุกจนมือสั่นแล้วค่ะ" ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังเข้าครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูไม้เก่าแก่ เซนชะงักมือที่กำลังเขียนแผน คีย์รีบคว้าดาบยักษ์มาถือไว้แนบอก สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่บานประตู ปัง! ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมพายุที่ดูเหมือนจะพัดเข้ามาพร้อมกับร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นตา กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เซนไม่รอช้าเขาส่งสัญญาณมือให้คีย์เตรียมพร้อมรับมือ แต่สิ่งที่เห็นทำเอาลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก คนตรงหน้าไม่ใช่ลูกน้องของลูเซียน แต่มันคือ 'ข้อมูลลับ' ที่ลูเซียนเก็บงำไว้เป็นความลับสูงสุดมาตลอดกาล ร่างนั้นถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เซนรู้จักดีที่สุด... ใบหน้าที่ดูเหมือนเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! "ไง... พี่ชาย" ร่างนั้นแสยะยิ้มพลางโยนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ "นายคิดว่าแผนกระจอกๆ ของนายจะหยุดลูเซียนได้จริงเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนสอนให้นายเล่นเกมนี้ตั้งแต่แรก" เซนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องตะโกนลั่น นี่ไม่ใช่แค่สงครามของกิลด์ แต่มันคือแผนการล้างแค้นที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ก่อนที่เขาจะล็อคอินเข้าเกมเสียอีก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการวางแผนสุดกวนของเซนในตอนนี้กันนะคะ!