ราคาของความแค้น

กลิ่นไอสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บเอกสารใต้ดินในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างเป็นกลิ่นที่ซื่อตรงต่อความเน่าเฟะของมนุษย์เสียเหลือเกินค่ะ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าแฟ้มประวัติการรักษาที่ถูกย้อมแมวอย่างแนบเนียน นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำบรรจงพลิกกระดาษแต่ละแผ่นด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่รีบร้อน แต่ทุกสัมผัสกลับหนักหน่วงราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนกระดูกสันหลังของคนที่พยายามปกปิดความผิด "คุณริน... ทางเลือกอยู่ตรงหน้าแล้วนะคะ" เสียงทุ้มต่ำของหมอภีมดังแววมาจากมุมมืดของห้อง แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนกรอบแว่นโลหะของศัลยแพทย์หนุ่มผู้ไร้หัวใจ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาไม่ได้สื่อถึงความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังมองดูหนูตะเภาในกรงทดลอง "เช็คเงินสดมูลค่าห้าสิบล้านบาทจากตระกูลวณิชย์กุล... แลกกับการเซ็นรับรองว่าความตายของอดีตผู้อำนวยการเป็นอุบัติเหตุจากโรคประจำตัว ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการผ่าตัด คุณจะได้ทุกอย่างที่คุณเคยสูญเสียคืนมาในชั่วข้ามคืน... หรือคุณจะเลือกความถูกต้อง ที่แม้แต่กระดูกของคุณก็อาจจะไม่มีใครหาพบในสุสานไร้ญาติแห่งนี้" รินรดาไม่13หันกลับไปมองข้อเสนอที่วางอยู่บนโต๊ะทันที เธอกวาดสายตาไปยังตัวเลขห้าศูนย์ที่ปรากฏบนกระดาษแผ่นนั้น ห้าสิบล้าน... จำนวนเงินที่มากพอจะซื้อความสะดวกสบาย ชุบชีวิตตระกูลที่ล่มสลายของเธอให้กลับมาผงาดในสังคมไฮโซได้อีกครั้ง และที่สำคัญที่สุด มันคือตั๋วขาเดียวที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากสถานะ "คนตกอับ" ที่คอยถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมาตลอดหลายปี ทว่า... ภาพใบหน้าของเด็กฝึกงานแพทย์ผู้บริสุทธิ์ที่ต้องกลายเป็นแพะรับบาปในคดีความประมาทเลินเล่อนี้กลับผุดขึ้นมาในหัว ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวังและหยาดน้ำตาในวันที่เขามาคุกเข่าขอร้องให้เธอช่วยเปิดเผยความจริง มันคือความถูกต้องที่เปราะบาง ราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อหากเธอเลือกที่จะเอื้อมมือไปคว้าผลประโยชน์ตรงหน้า หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจของเกมอำนาจที่เธอเป็นผู้กำหนดกติกาใหม่ รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้ม ดวงตาคู่สวยคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยยาพิษ เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ นั้นช้าๆ สัมผัสถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของหมอภีมที่ยืนกอดอกมองอยู่ "คุณภีมคะ..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า คนอย่างรินรดา... จะยอมขายวิญญาณให้14กับเศษเงินแค่ห้าสิบล้านบาทที่พวกมันพยายามเอามาปิดปาก?" หมอภีมเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายประกายความพึงพอใจที่ปิดไม่มิด เขาไม่ได้ผิดหวังเลยสักนิด กลับกัน... เขากำลังรอคอยคำตอบนี้อยู่ต่างหาก "นั่นสินะครับ... ผมน่าจะรู้ว่าคุณไม่เคยเล่นตามเกมกระจอกๆ แบบนั้น" รินรดาเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่พกติดตัวมาตลอดขึ้นมา เธอมองหน้าหมอภีมด้วยสายตาที่เยือกเย็นจนน่ากลัว ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น ไม่ใช่เพื่อเซ็นรับเงินและปิดคดีตามที่ตระกูลวณิชย์กุลต้องการ... แต่เธอกลับฉีกกระดาษเช็คเงินสดมูลค่าห้าสิบล้านบาทนั้นออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส เศษกระดาษโปรยปรายลงพื้นราวกับหิมะสีขาวที่ไร้ค่า "บอกพวกมันไปนะคะ ว่าความถูกต้องของฉัน... มีราคาแพงเกินกว่าที่ตระกูลเศรษฐีปลอมๆ พวกนั้นจะหาเงินมาซื้อได้" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า "และเตรียมตัวให้พร้อม... เพราะเกมการชำระแค้นที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารดิจิทัลระดับโลก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง หน้าจอโทรศัพท์ของรินรดาปรากฏยอดเงินหมุนเวียนในบัญชีลับที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่บินมาจอดสนิทอยู่บนลานจอดดาดฟ้าของโรงพยาบาล แรงลมจากการพัดของใบพัดตีหน้าต่างกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ประตูห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสีดำสนิทสามคนเดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับให้เธออย่างนอบน้อม และก่อนที่หมอภีมจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร ประตูลิฟต์ฉุกเฉินด้านหลังก็เปิดออกเผยให้เห็นร่างของ "ใครบางคน" ที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและไม่มีวันมีชีวิตรอดกลับมาเหยียบแผ่นดินนี้ได้อีกครั้งกำลังก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มพิฆาต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ