หมากรุกกระดานสีเลือด

เสียงก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท หยดกระทบอ่างล้างหน้าสแตนเลสเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของตระกูลวรภัทร—ตระกูลผู้ดีเก่าที่ตอนนี้เหลือเพียงเปลือกอันกลวงโบ๋และหนี้สินพะเนินท่วมหัว "พวกมันกำลังขุดคุ้ยประวัติของฉันค่ะ หมอภีม" รินรดากล่าวขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีดำสนิทที่เย็นชาไร้ก้นบึ้ง ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอผ่านเอกสารลับของสำนักงานสืบสวนเอกชนที่เธอเพิ่งสั่งให้คนไปกว้านซื้อข้อมูลมาหมาดๆ หมอภีมซึ่งยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ สวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทด้านใน เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ สายตาทอประกายคมกริบราวกับกำลังมองดูซากศพบนเตียงผ่าตัด "หมาที่เคยถูกเจ้าของเตะจนซี่โครงหัก ย่อมจดจำกลิ่นเลือดของคนที่เคยเหยียบย่ำมันได้เสมอ... พวกมันคงไม่คิดว่าลูกไก่ในกำมือวันนั้น จะกลายเป็นพญาอินทรีที่กางกรงเล็บรอขย้ำหัวใจพวกมันในวันนี้หรอกนะคะ" หมอภีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบ แต่มันแฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่ลึกซึ้ง รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นออร่าแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจนแทบจะทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัด เธอย่างสามขุมไปที่โต๊ะทำงานไม้สักทอง ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาพลิกดู ชื่อของ "อนันต์" และ "คุณหญิงวิภา" ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษ—สองสามีภรรยาผู้เคยหัวเราะเยาะเย้ยในวันที่บิดาของเธอฆ่าตัวตายหนีหนี้ และเป็นผู้ขับไล่เธอออกจากบ้านคฤหาสน์หลังโตด้วยชุดนักศึกษาเปื้อนฝนเมื่อสามปีก่อน "พวกเขาจ้างนักสืบมือหนึ่งจากต่างประเทศ เพื่อตรวจสอบเส้นทางการเงินของกองทุน 'Lumina Capital' ที่ฉันใช้ซื้อหุ้นของพวกเขาทีละน้อย..." รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "น่าขันเสียจริงนะคะ ที่พวกเขายังคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กสาวไร้ทางสู้คนเดิม ที่คงจะก้มหน้ารับกรรมอยู่ใต้ก้นบึ้งของสังคม" "ความโง่เขลาคือโรคเรื้อรังที่รักษาไม่หายค่ะ ริน" หมอภีมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่หนักแน่น "ยิ่งพวกมันพยายามสืบเสาะหาตัวตนที่แท้จริงของคุณมากเท่าไหร่ หลุมศพที่พวกมันขุดไว้รอนานสามปี ก็จะยิ่งลึกและกว้างขึ้นเท่านั้น... ว่าแต่ คุณจะปล่อยให้พวกมันเข้าใกล้เส้นชัยอีกสักนิดไหมล่ะคะ?" รินรดากวาดตามองตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินนับหมื่นล้านที่ไหลเวียนผ่านระบบดิจิทัลในมือ เธอหันไปมองกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพอันกว้างไกลของกรุงเทพมหานครจากชั้นบนสุดของตึกระฟ้า อำนาจเงินในมือเธอตอนนี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือแก้แค้น แต่มันคือศาสตราวุธที่สามารถซื้อลมหายใจหรือแม้แต่ความตายของใครก็ได้ในเมืองนี้ "ปล่อยให้พวกมันเหนื่อยฟรีไปก่อนค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาทอประกายคมปลาบ "ความหวังจอมปลอม คือการทรมานที่ดีที่สุด... ให้พวกมันคิดว่ากำลังเข้าใกล้ความจริง ให้พวกมันทุ่มเงินก้อนสุดท้ายที่มีเพื่อซื้อข้อมูล แล้วในวินาทีที่พวกมันคิดว่าจะกระชากหน้ากากฉันได้สำเร็จ ฉันนี่แหละค่ะจะเป็นคนกระชากวิญญาณของพวกมันลงมาเอง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเอาคืน เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน! *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอหลักแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ชั้นล่างสุด ปรากฏร่างของชายแปลกหน้าสามคนในชุดสูทสีดำสนิท กำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ส่วนตัว ใบหน้าของหนึ่งในนั้นหันมามองตรงเข้าหากล้องพอดี พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ถูกส่งตรงมายังรินรดาผ่านเลนส์กล้อง—ราวกับพวกเขารู้แน่ชัดแล้วว่าเธอกำลังยืนมองอยู่จากที่นี่! หมอภีมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาโดยสัญชาตญาณ "ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ได้แค่ส่งนักสืบเงามาสืบสวน... แต่ส่ง 'หน่วยเก็บกวาด' มาเคาะประตูบ้านคุณแล้วล่ะค่ะ" รินรดากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นเต้นระคนความเย็นชาที่พุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือด เธอยกแท็บเล็ตขึ้น ปลายนิ้วแตะลงบนไอคอนสีแดงเข้มที่มีข้อความสลักไว้ว่า *'Protocol Zero'* "พวกเขาอยากรู้ว่าฉันเป็นใครนักไม่ใช่หรือคะ..." รินรดาเอ่ยกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกราวกับปีศาจสาวผู้สง่างาม "งั้นก็เชิญต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยนรกโลกันต์ที่ฉันเตรียมไว้ให้ก็แล้วกันค่ะ" ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังจะกดลงบนหน้าจอเพื่อปลดล็อกระบบทำลายล้าง ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นแทนที่ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนจะดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ที่หน้าประตูห้องทำงานส่วนตัว ทั้งที่ชั้นนี้ไม่มีใครสามารถขึ้นมาได้โดยไม่มีคีย์การ์ดระดับสูงสุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ