เงาสะท้อนในห้องผ่าตัด

กลิ่นไอของฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์ล้างแผลในห้องเตรียมการผ่าตัดปลอดเชื้อ ไม่ได้ทำให้ประสาทสัมผัสของนายแพทย์ภีมสั่นคลอนแม้แต่น้อย เขากำลังใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสเตียไรด์อย่างเชื่องช้าและมั่น ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงบนโต๊ะสแตนเลส รินรดากำลังยืนกอดอกพิงผนังกระจกฝ้า เธอกวาดตามองผังโครงสร้างทางการเงินและข้อมูลทางเทคนิคของกลุ่มบริษัทที่เคยเหยียบย่ำตระกูลของเธอจนจมดิน เอกสารดิจิทัลนับร้อยหน้าถูกฉายขึ้นบนจอโฮโลแกรมตรงหน้า ด้วยฝีมือการเจาะระบบที่ไร้ร่องรอยของทีมลับที่ภีมเป็นผู้จัดหามาให้ "คุณกำลังเล่นกับไฟกองโตนะคะ หมอภีม" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นหลุดจากริมฝีปากบางสีชาดของรินรดา เธอยังคงจ้องมองตัวเลขกำไรสุทธิไตรมาสล่าสุดของศัตรูที่กำลังจะมอดไหม้ "ถ้าข้อผิดพลาดทางเทคนิคครั้งนี้สาวมาถึงตัวเรา... คนที่จะต้องพังคาสนามบินไม่ใช่แค่พวกมัน แต่มันคือใบประกอบวิชาชีพที่คุณรักนักหนาด้วย" ภีมหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นชาไม่แพ้กัน เขายกมือขึ้นจัดหน้ากากอนามัยให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมาสบตากับเธอผ่านกระจกเงา สะท้อนภาพความมืดดำในจิต The Surgeon of Death ไม่เคยหวาดกลัวความตายหรือกฎหมาย เขากลัวความพ่ายแพ้มากกว่าสิ่งอื่นใด "ใบประกอบวิชาชีพเหรอครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันติดปากพูดตามผู้ชายพวกนั้น" ภีมแก้คำพูดตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่ง "ความตายบนเตียงผ่าตัดกับความตายทางธุรกิจ มันมีหลักการเดียวกัน รินรดา... ตัดท่อน้ำเลี้ยง ทำลายเส้นประสาทส่วนกลาง แล้วปล่อยให้พวกมันดิ้นรนหายใจในความมืดจนวินาทีสุดท้าย" เขาวางแท็บเล็ตเครื่องหรูลงบนถาดเครื่องมือแพทย์ หน้าจอของมันกำลังรันโปรแกรมไวรัสบุกรุกโครงสร้างไอทีของบริษัท "เป้าหมาย" แบบเรียลไทม์ รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะสเตนเลส กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าราคาแพงลอยปะทะกับกลิ่นไอความสะอาดของห้องผ่าตัด เธอยื่นมือเรียวเสมือนงานศิลปะไปแตะหน้าจอเพื่อยืนยันคำสั่งขั้นสุดท้าย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าตื่นตระหนกของคนที่เคยหัวเราะเยาะเย้ยในวันที่เธอกลายเป็นคนไร้ค่า "ฉันไม่ได้ต้องการแค่ให้พวกมันล้มละลายนะคะ หมอภีม" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอบาดลึกราวกับคมมีดผ่าตัด "ฉันต้องการให้พวกมันเห็นทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่แย่งชิงไป ถูกยึดอายัด และเปลี่ยนมือมาอยู่ในชื่อของฉัน... ต่อหน้าต่อตาพวกมันในงานประมูลการกุศลคืนนี้" ภีมพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "ทุกอย่างถูกเซ็ตระบบไว้หมดแล้ว รหัสผ่านถูกถอดด้วยอัลกอริทึมทางทหาร ไม่ว่าพวกมันจะเรียกทีมไอทีเก่งมาจากไหน ก็ไม่มีทางกู้คืนระบบได้ทันก่อนที่ตลาดหุ้นจะเปิดทำการในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า" นิ้วเรียวของรินรดากดลงบนปุ่มสีแดงบนหน้าจอโฮโลแกรม เสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ ดังขึ้นยืนยันการเริ่มทำงานของแผนการทำลายล้าง ทว่า ในวินาทีที่ข้อมูลล็อตแรกกำลังถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์ลับ หน้าจอทั้งหมดกลับกะพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นห้องผ่าตัด ปรากฏข้อความตัวอักษรสีขาววิ่งสวนขึ้นมาบนจอด้วยความเร็วสูง—ไม่ใช่ระบบล่ม แต่เป็นคำทักทายจากผู้ไม่ประสงค์ออกนามที่กำลังดักรอพวกเธออยู่ก่อนแล้ว! รินรดานิ่งงัน รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อชื่อบัญชีผู้ใช้ปริศนาปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกห้องเตรียมการผ่าตัดดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างจงใจ ต้นไม้ริมระเบียงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ