แผนซ้อนแผนที่ไร้ทางหนี

“เช็คใบหุ้นพวกนั้นให้ดี ถ้าพรุ่งนี้เช้าบริษัทตระกูลวีรภัทรยังไม่ล้มละลาย ก็เตรียมใบลาออกไว้บนโต๊ะทำงานของฉันได้เลย” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้ม เธอวางแก้วคริสตัลที่มีรอยคราบไวน์แดงทิ้งไว้บนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับ สายตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดจ้องมองจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟหุ้นของศัตรูที่กำลังดิ่งพสุธา หมอภีมที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย แสงสะท้อนจากเลนส์ปกปิดประกายตาสีเย็นชาของเขาไว้ “คนอย่างคุณวิชัย ไม่ยอมจบง่ายๆ หรอกริน เขาเตรียมเทขายสินทรัพย์ชิ้นสุดท้ายเพื่อค้ำประกันหนี้ก้อนโตในคืนนี้แล้ว แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ... คนที่รอรับซื้อสินทรัพย์เหล่านั้น ก็คือคนของทางเราทั้งหมด” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนบทเพลงมรณะสำหรับศัตรู “ความโลภคือจุดอ่อนที่สุดของมนุษย์ ยิ่งเขาพยายามดิ้นรนเพื่อรักษาศักดิ์ศรี เขาก็ยิ่งเหยียบตัวเองลงไปในหลุมที่ฉันขุดไว้ให้ลึกขึ้นเรื่อยๆ” ความมั่งคั่งของเธอไม่ได้มาจากการกอบโกย แต่มันมาจากการบริหารจัดการความพินาศของผู้อื่นให้กลายเป็นสินทรัพย์ที่มีมูลค่า ศัตรูของเธอ—วิชัย วีรภัทร—ชายผู้เคยเหยียบย่ำตระกูลของเธอในวันที่ตกต่ำ กำลังจะลิ้มรสชาติของการเป็นคนไร้บ้านในชั่วข้ามคืน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ รินรดาเหลือบมองข้อความที่ส่งมาจากสายลับภายในบริษัทคู่แข่ง *‘วิชัยกำลังโอนย้ายบัญชีลับไปยังธนาคารต่างประเทศผ่านช่องทางมืด... เขาคิดจะหนี’* “ดูเหมือนหนูตัวนี้จะรู้ตัวแล้วนะคะภีม” รินรดาเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก เธอกดพิมพ์คำสั่งสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยคผ่านระบบเข้ารหัสลับ การตอบโต้ของเธอนั้นเงียบเชียบแต่ทรงพลัง ทุกการคลิกคือการทำลายล้างเส้นทางหนีของอีกฝ่ายให้ปิดตาย “คุณจะทำให้เขาจนตรอกในคืนนี้เลยหรือเปล่า?” ภีมถามพลางก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขากระทบจมูกรินรดา “ถ้าเขาสิ้นหวัง เขาอาจจะทำสิ่งที่คาดไม่ถึง... การบีบให้สัตว์ร้ายจนมุมเกินไปอาจทำให้เราต้องเปื้อนเลือด” “ศัลยแพทย์อย่างคุณไม่ชอบความเสี่ยงหรอกค่ะ แต่สำหรับฉัน... การเห็นสัตว์ร้ายตายลงอย่างช้าๆ ในกรงขังที่ตัวเองสร้างขึ้น มันคือศิลปะอย่างหนึ่ง” รินรดาลุกขึ้นยืน ร่างระหงในชุดเดรสสั่งตัดสีดำสนิทดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม เธอเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน ความเงียบครอบงำห้องอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่สัญญาณเตือนภัยสีแดงจะกะพริบบนหน้าจอของภีม “ริน... มีการโจมตีทางไซเบอร์ที่รุนแรงมาก พยายามเจาะระบบบัญชีหลักของเรา ระบบป้องกันระดับสองถูกทำลายแล้ว” ภีมขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวยาวของเขาขยับบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง “นี่ไม่ใช่ฝีมือของวิชัยแน่นอน เขาไม่มีศักยภาพพอที่จะเจาะกำแพงของฉันได้” รินรดาสบตากับภีม สายตาของทั้งคู่สื่อความหมายถึงสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน “มีคนอื่นแทรกแซง... ใครกันที่กล้าเล่นเกมในสวนหลังบ้านของฉัน?” “ตรวจสอบแหล่งที่มาแล้ว... มันมาจากคฤหาสน์วีรภัทร แต่ทิศทางสัญญาณถูกเปลี่ยนผ่านเซิร์ฟเวอร์สามจุดในต่างประเทศ” ภีมรายงานเสียงเครียด “เขาไม่ได้สู้คนเดียว ริน... เขามีแบ็คอัพ” “หึ” รินรดาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูข้อมูลที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่หมายเลขบัญชีปลายทางที่เป็นเป้าหมายของการโอนเงิน “นี่มันไม่ใช่การปกป้อง แต่มันคือการพยายามดูดเงินทั้งหมดของตระกูลวีรภัทรออกไปในวินาทีสุดท้าย... คนที่ช่วยวิชัยอยู่ ต้องการแค่เงิน ไม่ใช่การกอบกู้บริษัท” เธอกดปุ่มเปิดระบบการโอนย้ายเงินอัตโนมัติแบบผันกลับ (Reverse Transaction) ทันที “ในเมื่ออยากเล่นเกมโจรชิงโจร ฉันก็จะมอบบทเรียนให้ทั้งคู่เอง” รินรดาประกาศเสียงเรียบ “ภีมคะ เปิดช่องโหว่ให้มันเข้ามาเลย ปล่อยให้มันคิดว่ากำลังจะสำเร็จจนถึงวินาทีสุดท้าย” เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ ภายในห้องสื่อถึงความตึงเครียดของสถานการณ์ แผนซ้อนแผนที่เธอวางไว้เริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ ทุกบาททุกสตางค์ที่ศัตรูพยายามฉกฉวยไป จะกลายเป็นสายโซ่ที่ลากคอพวกมันมาให้เธอจัดการจนถึงที่สุด เวลาผ่านไปจนกระทั่งนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนตรง หน้าจอที่กะพริบถี่ๆ ของภีมก็หยุดนิ่งสนิท “สำเร็จแล้วครับ” ภีมเอ่ยเสียงนิ่ง “ทุกเซิร์ฟเวอร์ถูกล็อก ระบบโอนเงินถูกตรึงด้วยกุญแจรหัสที่เราเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ ตอนนี้เงินทั้งหมดของวิชัยและผู้สมรู้ร่วมคิดถูกแช่แข็งอยู่ในบัญชีมรณะที่คุณควบคุมอยู่” รินรดาเดินกลับมาที่โต๊ะ เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาวางทับลงบนเอกสารล้มละลายที่เธอเตรียมไว้ “จบเกมแล้วนะคะ” ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะปิดระบบ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยเสียงกดกริ่งที่ดังยาวนานและบ้าคลั่ง “ริน...” ภีมเรียกเธอเบาๆ พลางหันไปมองกล้องวงจรปิดที่หน้าห้อง “นั่นไม่ใช่พนักงานของเรา... และคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือน้องชายแท้ๆ ของวิชัยที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน” รินรดาชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่คือตัวแปรที่เธอไม่เคยมีข้อมูลในระบบมาก่อน คนที่ควรจะเป็นผี กลับกลายเป็นคนที่มีชีวิตยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเธอในวินาทีที่เธอคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม “ไม่นึกเลยนะครับว่าทายาทเศรษฐีตกอับ จะยังรวยจนสามารถจ้างศัลยแพทย์มือหนึ่งมาเป็นสมุนได้ถึงขนาดนี้... พี่สาว” ต้นไม้ริมระเบียงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ