คำเตือนที่ไร้เสียง

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับ ไม่ได้ทำให้รินรดากระพริบตาลงแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาด ปลายนิ้วเรียวยาวถือแก้วคริสตัลบรรจุไวน์แดงวินเทจหมุนวนช้าๆ ราวกับกำลังชมภาพยนตร์สารคดีที่น่าเบื่อหน่ายเรื่องหนึ่ง ตรงหน้าเธอคือคุณหญิงรัตนาภรณ์ และพงศกร อดีตคู่หมั้นผู้เคยเหยียดยามเธอจนจมดิน ทว่าในยามนี้ ใบหน้าของทั้งสองกลับซีดเผือดราวกับคนสูญเสียวิญญาณ “เธอ… เธอเล่นตลกอะไรยัยรินรดา! คิดว่าส่งกระดาษพวกนี้มาแล้วตระกูลเราจะกลัวงั้นเหรอ!” พงศกรแผดเสียงลั่นห้องทำงานหรูหราที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว มือที่สั่นเทาของเขากำแผ่นกระдатиในมือจนยับยู่ยี่ มันคือสำเนาโฉนดที่ดินผืนใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของอาณาจักรธุรกิจตระกูลพงศกร และตอนนี้… ชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ได้ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของคนอื่นไปเสียแล้ว รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็ง เธอดื่มไวน์อึกเล็กน้อยก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยเสียงกระทบเบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสของคนฟัง “ของขวัญต้อนรับการกลับมาไงคะ คุณพงศกร” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ นุ่มนวล แต่เย็นชาจนน่าขนลุก “จำได้ไหมคะว่าคุณเคยพูดอะไรไว้ตอนที่ฉันถูกไล่ออกจากตระกูลมือเปล่า… คุณบอกว่าคนจนตรอกอย่างฉัน ต่อให้พยายามกี่ชาติก็ไม่มีวันเอื้อมถึงปลายเล็บของพวกคุณหรอก” “แก… นังปีศาจ!” คุณหญิงรัตนาภรณ์กรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรงเมื่อนึกถึงยอดหนี้มหาศาลและเอกสารการอายัดบัญชีทั้งหมดที่เพิ่งถูกส่งมาถึงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน “แกไปเอาเงินมาจากไหน! ตระกูลเราทำธุรกิจมาหลายสิบปี ไม่มีทางที่คนอย่างแกจะฮุบกิจการทั้งหมดได้ในเวลาแค่ชั่วข้ามคืน!” รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นออร่าแห่งอำนาจที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก… ก๊อก… ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ “ความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างลึกลับงั้นเหรอคะ?” รินรดาก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “อันที่จริง… ฉันแค่ใช้เงินซื้อความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากพวกคุณก็เท่านั้นเองค่ะ หนี้สินที่พวกคุณแอบซุกซ่อนไว้ใต้พรม การทุจริตที่คิดว่าไม่มีใครรู้ ทุกอย่างถูกรวบรวมไว้ในแฟ้มนั้นหมดแล้ว… และสิทธิ์ในการตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ตระกูลพงศกรจะยังเหลือแผ่นดินให้อยู่หรือเปล่า ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันค่ะ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของสองแม่ลูก หมอภีมซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ปรายตามองสภาพอันน่าสมเพชของคนทั้งคู่ด้วยแววตาเรียเฉยราวกับแพทย์กำลังมองดูเซลล์มะเร็งที่รอวันถูกตัดทิ้ง เขารู้ดีว่าสิ่งที่รินรดากำลังทำอยู่นี้ไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่เป็นการทำลายล้างศักดิ์ศรีทีละน้อย เพื่อให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการตกต่ำถึงขีดสุดก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง “เธอต้องการอะไร…” พงศกรเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อความจริงปรากฏชัดว่าเขากำลังจะกลายเป็นขอทานข้างถนน “ฉันไม่ต้องการอะไรจากพวกคุณทั้งนั้นค่ะ” รินรดายืดตัวขึ้น ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความสง่างาม “สิ่งที่ฉันต้องการ… คือการทำให้พวกคุณได้รู้ซึ้งว่า ความรู้สึกของการถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนมันเป็นอย่างไร” เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูประดับเพชร ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกจากห้องอับ2บนี้ ทิ้งให้ตระกูลผู้ดีเก่าที่เคยหยิ่งผยองต้องจมดิ่งอยู่กับกองซากปรักหักพังที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง ทว่า… ก่อนที่มือเรียวจะผลักบานประตูออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสวนขึ้นมาจากด้านนอก พร้อมกับร่างของบอดี้สปาร์ส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “คุณรินรดากครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ…” ชายชุดสูทกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน “มีคำสั่งศาลฉุกเฉินส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่… และเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของบุคคลปริศนา กำลังลงจอดบนดาดฟ้าตึกนี้ครับ เขาบอกว่า… ต้องการพบเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงคนใหม่ทันทีครับ” รินรดากะพริบตาช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความสงสัยที่ฉายผ่านแววตาคู่สวยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ต้นไม้ริมระเบียงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ