คำท้ากลางหิมะ

โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นย้อมผืนหิมะขาวโพลนจนกลายเป็นสีแดงฉาน ดั่งดอกเหมันต์โลหิตที่ผ่งบานรับความตาย รอยแยกแห่งห้วงมิติเบื้องบนยังคงคำรามกึกก้องราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผีในขุมนรก เงาร่างมหึมาของ "อสูรโลหิตบรรพกาล" แผ่ซ่านไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวจนอากาศรอบกายแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำ ทว่าใจกลางความโกลาหลนั้น หลี่มู่เฉินกลับยืนตระหง่านนิ่งสงบดั่งภูผาศิลา กระบี่โบราณในมือสั่นระริกส่งเสียง "ฮัม" คล้ายกำลังกระหายเลือดเนื้อของสัตว์ประหลาดตรงหน้า "สัตว์เดรัจฉาน... เจ้าเลือกเวลาเกิดได้ไม่เลวทีเดียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากของบุรุษผู้ทะนงตน ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองเงาร่างมหึมาที่กำลังแผดเผาฟ้าดินด้วยเพลิงโลหิต เขาไม่1แม้แต่จะถอยหลัง Pอปรัยก้าว การสูญเสียอาจารย์ในอดีตและวิถีกระบี่ที่อัดแน่นด้วยความแค้นและปณิธานอันแน่วแน่ ทำให้หลี่มู่เฉินเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง—วิถีเซียนมิใช่การหลบหนีความตาย หากแต่เป็นการใช้คมกระบี่ในมือฟาดฟันโชคชะตาจนกว่าฟ้าดินจะต้องก้มหัวให้! "มู่เฉิน... ระวัง!" เสียงหวานกังวานดั่งระฆังหยกท่ามกลางพายุหิมะดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ร่อนลงมายืนเคียงข้าง เซียนจื่อหยวน เจ้าสำนักเหมันต์นิรันดร์ นางพญาเซียนผู้ไร้ซึ่งหัวใจและเย็นชาต่อทุกสรรพสิ่ง บัดนี้แววตากลับฉายประกายความห่วงใยอันล้ำลึกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ปราณเหมันต์รอบตัวนางแผ่พุ่งออกไปต้านทานไออสูรที่แผดเผาเข้ามา ทว่าใบหน้าของนางกลับซีดขาวเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังควบคุมสมดุลเขตแดน หลี่มู่เฉินเหลือบสายตาขึ้นมองสตรีข้างกาย ชั่วพริบตานั้น ความเย็นชาทั้งหมดในแววตาของนางเซียนก็ละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความผูกพันที่ยอมแลกแม้กระทั่งวิญญาณเซียนเพื่อปกป้องเขา "จื่อหยวน... ถอยไปก่อน" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงนิด ทว่าหนักแน่นดั่งประกาศิต "หนี้เลือดของสำนัก และทัณฑ์สวรรค์ที่ค้างคา ข้า... จะเป็นผู้สะสางมันด้วยกระบี่เล่มนี้เอง" สิ้นคำพูด ร่างของหลี่มู่เฉินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาดุจสายฟ้าฟาด อัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่หลอมรวมเข้ากับลมปราณกระบี่ระเบิดออกแผดเผาความมืดมิดจนสว่างจ้าไปทั่วทั้งยุทธภพ เบื้องล่าง สายตานับหมื่นคู่ของเหล่าจอมยุทธ์ สำนักใหญ่ และผู้อาวุโสจากทั่วทุกสารทิศที่ต่างพากันหลบหนีความอลหม่าน ต่างต้องหยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง พวกเขามองเห็นบุรุษชุดดำผู้หนึ่งกำลังท้าทายอสูรโลหิตบรรพกาลด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว! "เขา... เขาบ้าไปแล้วหรือ นั่นคืออสูรบรรพกาลเชียวนะ!" เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากกลุ่มผู้อาวุโสสำนักกระบี่เมฆา "ไม่ใช่ความบ้า... แต่นั่นคือการประกาศท้าทาย" เจ้าสำนักพรรคกระบี่อัคคีหรี่ตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงระคนยำเกรง "หลี่มู่เฉินผู้นี้... เขาไม่ได้เพียงแค่สู้กับอสูร แต่เขากำลังประกาศท้าทายจอมยุทธ์ทั่วหล้า เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์และเข้าสู่วิถีเซียนอย่างแท้จริง!" บนยอดผาสูงชัน อสูรโลหิตคำรามกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น มันพ่นลำแสงโลหิตทำลายล้างพุ่งเข้าใส่หลี่มู่เฉินด้วยความเร็วเหนือเสียง ทว่าหลี่มู่เฉินไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างของเขาพลิ้วไหวกลางอากาศราวกับมังกรทะยานฟ้า เคล็ดวิหากระบี่ทะลวงสวรรค์ถูกขับเคลื่อนถึงขีดสุด อักขระเวทโบราณนับพันเปล่งแสงเจิดจ้าล้อมรอบคมกระบี่ *ฉับ!* ประกายกระบี่สีทองเจิดจ้าผ่ากลางลำแสงโลหิตจนขาดเป็นสองท่อน แรงปะทะสะท้อนกลับจนพายุหิมะรอบบริเวณหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ หลี่มู่เฉินพุ่งทะลวงผ่านกลุ่มควันและไออสูร ตรงเข้าประจันหน้ากับอสูรบรรพกาลอย่างไร้ความเกรงกลัว เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปากของเขาเนื่องจากแรงกดดันของเขตแดนอสูร ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันกลับปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้น "พวกเจ้าที่นั่งมองความตายอยู่เบื้องล่าง จงดูให้ดี!" หลี่มู่เฉินแผดเสียงก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน สะท้อนก้องกังวานเข้าสู่โสตประสาทของจอมยุทธ์นับแสน "วิถีเซียนที่พวกเจ้าไขว่คว้าด้วยการแย่งชิงและหลบซ่อน... ข้า หลี่มู่เฉิน จะใช้กระบี่นี้แหละ เปิดประตูสวรรค์ให้พวกเจ้าได้เห็นด้วยตาตนเอง!" สิ้นเสียงคำรามนั้น ท้องฟ้าที่เคยอับแสงก็พลันปรากฏรอยแยกสีทองคำขนาดใหญ่แผ่ขยายออก ปราณเซียนบริสุทธิ์ทะลักล้นลงมาจากเบื้องบน ราวกับประตูแห่งสวรรค์ที่ถูกบังคับให้เปิดออกด้วยพละกำลังอันไร้เทียมทาน เซียนจื่อหยวนที่ยืนมองอยู่เบื้องล่าง หัวใจกระตุกวูบ นางรู้ดีว่าการกระทำของหลี่มู่เฉินเป็นการฝืนลิขิตฟ้าโดยแท้ และมันกำลังจะดึงดูด "ทัณฑ์สายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้า" ลงมาทัณฑ์ประหารเขา! "มู่เฉิน... อย่า!" นางพญาเซียนอุทานเสียงหลง ลืมสิ้นซึ่งความเยือกเย็นชา ก้าวเท้าเตรียมพุ่งทะยานขึ้นไปรับทัณฑ์สวรรค์ร่วมกับเขา ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นแรกจะผ่าลงมาจากรอยแยกสวรรค์ พื้นดินเบื้องล่างที่ควรจะสงบกลับระเบิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! เงาร่างนับร้อยในชุดคลุมสีดำสนิท พรางใบหน้าด้วยหน้ากากอสูรโลหิต พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเหล่าจอมยุทธ์ทั่วหล้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และกระบี่นับร้อยเล่มที่พุ่งตรงเข้าเสียบแทงใส่ "เซียนจื่อหยวน" จากด้านหลังในจุดตาย! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุเหมันต์และคมกระบี่นี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!