จุดเปลี่ยนของอาณาจักร

"กราฟแท่งเทียนที่ร่วงลงมาสามจุดต่อเนื่องในสิบนาทีนี้... ไม่ใช่ฝีมือของรายย่อยแน่นอนครับ" เสียงของกวินราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความเดือดดาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาวางสมาร์ทโฟนราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คชิ้นเดียวกับที่เคยเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตชาติก่อน บัดนี้สัญลักษณ์รูปตัวหมากรุกสีดำที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้เป็นเพียงข้อความข่มขู่ แต่มันคือ "คำประกาศสงคราม" จากอดีตที่ตามมาหลอกหลอนถึงปัจจุบัน รินรดาเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยท่าทางเร่งรีบ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะกระชั้นชิด เธอไม่รอให้เขาทักทายก่อน แผ่นเอกสารรายงานการเคลื่อนไหวทางการเงินถูกวางลงตรงหน้ากวินอย่างแรง "ธันวากำลังทุบหุ้นในเครืออสังหาฯ ของเราครับกวิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยขณะเธอกวาดสายตาผ่านหน้าจอเทอร์มินัลวิเคราะห์หุ้น "เขาทุ่มเงินมหาศาลจากแหล่งที่ไม่เปิดเผยตัวตน เข้าซื้อหุ้นคืนแบบ Hostile Takeover ในจังหวะที่เรายังไม่ทันตั้งตัว แถมยังมีการปล่อยข่าวลือเรื่องการทุจริตในโครงการเรือธงของเราออกมาเป็นระยะๆ... ข่าวพวกนี้ถูกปล่อยผ่านสำนักข่าวที่ธันวาหนุนหลังอยู่ทั้งนั้น" กวินหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูตัวเลขสีแดงที่พุ่งพรวดอย่างน่าใจหาย เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือขวาหมุนแหวนเงินที่นิ้วนางไปมา เป็นนิสัยประจำตัวยามที่เขากำลังใช้ความคิดคำนวณหมากกระดานต่อไป "หมากรุกสีดำ" เขาทวนคำเบาๆ "มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่มันคือตราประทับของกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังธันวาในชาติก่อน ผมนึกว่าไอ้คนทรยศนั่นจะเดินเกมด้วยตัวเองเสียอีก ที่แท้ก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งที่คอยล่อให้เราเผยจุดอ่อน" "เราควรจะโต้กลับอย่างไรดีคะ... เอ้อ ขอโทษค่ะ ผมหมายความว่า เราควรจะสั่งระงับการเทรดหุ้นชั่วคราวเพื่อตั้งหลักไหมครับ?" รินรดาแก้ไขคำพูดของเธออย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาที่ดุดันของกวิน "ไม่" กวินปฏิเสธทันควัน "ถ้าเราถอยตอนนี้ เท่ากับเราเปิดทางให้พวกมันยึดอาณาจักรของเราได้โดยสมบูรณ์ กฎของตลาดทุนคือใครถอยก่อนคือผู้แพ้ แต่กติกาของผม... คือการลากคู่ต่อสู้ลงไปตายในหลุมที่ตัวเองขุดไว้" เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นทัศนียภาพของมหานครเบื้องล่าง แสงไฟจากตึกระฟ้าดูราวกับหิ่งห้อยที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิด กวินหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น—วันที่ครอบครัวของเขาถูกทำลายโดยฝีมือของคนที่เรียกตัวเองว่า 'เพื่อนสนิท'—ผุดขึ้นมาเด่นชัด กลิ่นควันไฟและเสียงกรีดร้องในความทรงจำยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "รินรดา" เขาเรียกชื่อคู่คิดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุกลึก "เตรียมบัญชีลับที่เราเก็บไว้ให้ดี โยกเงินทั้งหมดเข้าสู่ตลาดคริปโตเคอร์เรนซีในสกุลเงินที่เราตั้งรับไว้ตั้งแต่วันแรก แล้วดึงกระแสเงินสดจากบริษัทลูกออกมาให้หมด ผมจะทำให้ธันวาเข้าใจว่าเขากำลังถือแต้มต่อ แต่จริงๆ แล้ว... เขาแค่กำระเบิดเวลาไว้ในมือ" รินรดาจ้องมองแผ่นหลังของกวินด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป เธอรู้ดีว่ากวินไม่ใช่คนใจคออำมหิต แต่ความเจ็บปวดในอดีตได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นเพชฌฆาตในคราบนักบริหาร หากเขาสั่งเดินเกมนี้ ความพินาศที่กำลังจะเกิดขึ้นอาจไม่เพียงแต่ทำลายธันวา แต่ยังรวมถึงความมั่งคั่งมหาศาลที่กวินพยายามสร้างมาด้วย "กวินครับ... ถ้าเราทำแบบนั้น ความเสียหายต่อชื่อเสียงบริษัท..." "ชื่อเสียงเหรอครับ?" กวินหันกลับมา แววตาของเขาเย็นเยียบจนรินรดารู้สึกหนาวสั่น "ในสงครามนี้ ผมไม่ต้องการความนับถือ ผมต้องการแค่หัวของธันวาที่วางอยู่บนพาน ถ้าเราไม่กล้าแลกด้วยทั้งหมดที่เรามี เราก็ไม่มีวันล้างแค้นคนที่เคยพรากทุกอย่างไปจากเราได้" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศจากเซิร์ฟเวอร์ที่ดังหึ่งๆ ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ รินรดาก้มหน้านิ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างยอมจำนน เธอเดินออกจากห้องไปเพื่อเตรียมแผนการที่เปรียบเสมือนการฆ่าตัวตายทางการเงิน กวินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความจากหมายเลขปริศนาเด้งขึ้นมาพอดี: *‘เดินหมากผิดตาเดียว เกมจบนะกวิน... ธันวาส่งคำทักทายมาให้’* เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วหันไปมองรูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่มุมโต๊ะ นิ้วเรียวยาวลูบผ่านกระจกกรอบรูปเบาๆ ก่อนจะกดเปิดระบบสื่อสารภายในห้องทำงาน "รินรดา เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ตลาดเปิด... ผมจะทำลายความมั่นใจสุดท้ายของธันวาให้ย่อยยับ" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะสั่งการขั้นเด็ดขาด ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคอยู่กลับค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นหูอย่างประหลาด กวินชะงัก สายตาจับจ้องไปที่เงาร่างที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ในมือของคนผู้นั้นไม่ใช่ปืน ไม่ใช่เอกสารธุรกิจ แต่เป็นกุญแจรถยนต์คันเก่าที่เขาเคยให้ธันวาไปในวันเกิดปีที่สิบห้า... พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียจนกระดูกสันหลังของกวินเย็นวาบ "ตกใจไหมเพื่อนรัก... ที่เห็นผมมาหาถึงที่นี่?" ธันวาก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ กวินนิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... เงาที่ทอดตัวอยู่ด้านหลังธันวาไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มีชายชุดดำสามคนที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมือปืนอาชีพที่เขาเคยเห็นในข่าวโศกนาฏกรรมวันนั้นเป๊ะๆ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนบัลลังก์ในครั้งนี้ครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ