คำเตือนสุดท้าย

“ถ้าหัวเราะพอแล้ว ก็เตรียมตัวรับความจริงที่กำลังจะพุ่งชนหน้ามึงได้เลย ธันวา” กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยือกดุจน้ำแข็งที่กำลังขยายตัวในช่องแช่แข็ง เขาไม่ปล่อยให้เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของอีกฝ่ายทำลายความเยือกเย็นที่เขาเพาะบ่มมานานนับปี กวินกระตุกเนคไทราคาแพงให้คลายออกเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเพื่อนรักที่หักหลังเขาอย่างไม่กะพริบตา ธันวาหยุดหัวเราะกะทันหัน แววตาที่เคยฉายแววผู้ชนะกลับสั่นไหวเพียงชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยัน “กวิน มึงยังไม่ชินอีกเหรอ? ในโลกของการเงินนี้ อำนาจและเงินตราคือทุกอย่าง มึงคิดว่ากราฟเส้นโง่ๆ กับการวิเคราะห์ตัวเลขที่มึงพยายามทำอยู่ มันจะสู้กับเส้นสายและอิทธิพลที่กูมีได้งั้นเหรอ?” “เส้นสายเหรอ?” กวินแค่นยิ้มที่มุมปาก “ในตลาดทุน ไม่มีใครใหญ่กว่าความจริงของตัวเลขหรอกนะธันวา และที่สำคัญ... ไม่มีใครใหญ่กว่าข้อมูลที่กูถืออยู่ในมือตอนนี้ด้วย” รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างกวินมาตลอด ขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย เธอกดส่งไฟล์ข้อมูลบางอย่างผ่านแท็บเล็ตส่วนตัว ก่อนจะกระซิบข้างหูกวิน “ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ ระบบการซื้อขายอัตโนมัติจะเริ่มทำงานในอีกสามนาทีข้างหน้า หากเขาไม่หยุดตอนนี้ หุ้นของบริษัทในเครือทั้งหมดจะถูกทุบจนต่ำกว่าราคาจองตั้งแต่วันแรกที่เข้าตลาด” กวินพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากธันวา เขาล้วงมือถือออกมา พิมพ์ข้อความสั้นๆ แล้วกดส่งออกไปในจังหวะที่ธันวากำลังจะก้าวเข้ามาประชิดตัว *ติ๊ง* เสียงแจ้งเตือนข้อความบนมือถือของธันวาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทำงานหรูบนชั้นดาดฟ้า ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขายกโทรศัพท์ขึ้นอ่าน ข้อความนั้นมีเพียงไม่กี่คำ แต่มันเปรียบเสมือนประกาศิตที่ทำให้เลือดในกายเขาร้อนจัด ‘เวลาของแกหมดแล้ว’ ธันวาอ่านจบก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองกวินด้วยสายตาอาฆาต “มึงขู่กูเหรอ? มึงคิดว่าแค่ข้อความกากๆ นี่จะทำให้กูหวั่นไหวได้?” “กูไม่เคยขู่ใคร ธันวา” กวินก้าวเดินเข้าหาอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างช้าๆ มั่นคง “กูแค่มาทำหน้าที่เป็นผู้เตือน... ในโลกที่มึงสร้างขึ้นด้วยการฉ้อฉล วันนี้มึงจะได้เห็นว่าปราสาททรายที่มึงบรรจงสร้างมาตลอดห้าปี มันกำลังจะพังทลายลงด้วยกระแสน้ำที่กูเป็นคนชี้ทางให้” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ แต่ฝ่ามือที่กำโทรศัพท์เริ่มสั่นเทา “มึงมั่นใจเกินไปแล้วกวิน มึงลืมไปหรือเปล่าว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้?” “นั่นสินะ” กวินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าธันวา “มึงถือไพ่ที่สวยงาม แต่ลืมไปว่าในสำรับนี้... ไม่มีไพ่ใบไหนที่ชื่อว่า ‘โชคชะตา’ ให้มึงอีกต่อไปแล้ว” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก กวินมองเห็นความกังวลที่เริ่มฉายชัดผ่านดวงตาของธันวา เพื่อนรักที่เคยเป็นพี่น้อง กลับกลายเป็นศัตรูที่เขาต้องทำลายทิ้งเพื่อไม่ให้คนบริสุทธิ์ต้องตกเป็นเหยื่อซ้ำสอง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงิน แต่มันคือการทวงคืนเกียรติยศที่ถูกขยี้ทิ้งในอดีตชาติ ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องทำงานที่แสดงราคาหุ้นกระดานหลักก็เริ่มกระพริบเป็นสีแดงฉาน กราฟแท่งที่เคยพุ่งทะยานสู่ฟ้ากลับดิ่งเหวอย่างรวดเร็วราวกับถูกค้อนทุบลงมา ธันวาเบิกตากว้างมองหน้าจอด้วยความตระหนก “นี่มันเรื่องอะไรกัน! ใครสั่งขาย! หุ้นในมือรายย่อยทำไมถึงถล่มออกมาพร้อมกันขนาดนี้!” “มันไม่ใช่หุ้นรายย่อยหรอก ธันวา” รินรดาเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่เป็นกองทุนต่างชาติและนักลงทุนสถาบันที่กวินเตือนให้พวกเขาถอนตัวออกไปก่อนหน้านี้ต่างหาก ตอนนี้บริษัทของนายเหลือแค่เปลือกแล้วล่ะ” ธันวาหันขวับมามองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “ไอ้สารเลว! มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง! มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังทำลายชีวิตคนนับพันที่ฝากเงินไว้กับกู!” กวินมองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่า “คนที่ทำลายพวกเขา... คือมึงที่หลอกลวงเขาตั้งแต่แรกต่างหากธันวา กูก็แค่ดึงตัวแปรที่ผิดพลาดออกไปจากสมการเท่านั้นเอง” ธันวากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาพุ่งตัวเข้าหากวินด้วยความโกรธจัดหวังจะกระชากคอเสื้อ ทว่ากวินกลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือธันวาเอาไว้มั่นก่อนจะกระซิบที่ข้างหู “เก็บแรงไว้เถอะธันวา เพราะหลังจากนี้... มึงจะต้องเจอกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าหุ้นตกอีกหลายเท่า” ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ชายที่นำหน้าสุดเดินตรงมาที่ธันวา ก่อนจะยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งให้ “คุณธันวาครับ ผมมาจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ นี่คือหมายเรียกและคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณชั่วคราว เนื่องด้วยข้อหาปั่นหุ้นและฟอกเงินครับ” ธันวาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป โลกทั้งใบที่เขาสร้างมาพังทลายลงต่อหน้าต่อตาโดยสมบูรณ์ กวินปล่อยมือจากข้อมือของธันวาแล้วหันหลังเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังเมืองเบื้องล่างที่มีแสงไฟระยิบระยับ “ชีวิตคนเราก็เหมือนหุ้นนั่นแหละครับ” กวินกล่าวเบาๆ ขณะที่เจ้าหน้าที่เริ่มควบคุมตัวธันวาออกไป “ถ้าพื้นฐานไม่ดี... ต่อให้กราฟจะสวยแค่ไหน วันหนึ่งมันก็ต้องถึงจุดที่ต้องปรับฐานลงมาที่ความเป็นจริง” ธันวาที่ถูกใส่กุญแจมือหันกลับมาตะโกนเสียงหลง “มึงทำแบบนี้กับกูไม่ได้! กูยังไม่แพ้! กวิน! มึงได้ยินไหมว่ากูยังไม่แพ้!” เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุม รินรดาเดินเข้ามาหยุดข้างๆ กวิน “จบแล้วใช่ไหมคะ?” กวินไม่ได้ตอบทันที เขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก... แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิดไว้ มันเป็นเพียงความว่างเปล่าที่มาพร้อมกับการตระหนักรู้บางอย่าง “ริน... เรื่องที่กวินส่งให้ทาง ก.ล.ต. น่ะ มันเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น” กวินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “แต่สิ่งที่กวินกังวลจริงๆ... ไม่ใช่ธันวาที่อยู่ในคุก” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง บนหน้าจอแสดงข้อความจากหมายเลขปริศนาที่เขายังไม่ได้เปิดอ่านมาตลอดทั้งวัน ‘อย่าดีใจจนเกินไปกวิน... เพราะคนที่ลากมึงกลับมาในครั้งนี้ ไม่ใช่ความบังเอิญ... และคนที่คุมเกมอยู่เบื้องหลังธันวาจริงๆ ยังไม่แม้แต่จะปรากฏตัวออกมาเลย’ กวินตัวชาวูบเมื่อเห็นว่าข้อความนั้นลงท้ายด้วยสัญลักษณ์รูปตัวหมากรุกสีดำที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี... สัญลักษณ์เดียวกับที่ครอบครัวของเขาเคยได้รับก่อนเกิดเหตุโศกนาฏกรรมในชาติที่แล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับแผนการล้างแค้นของผมในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะไปดูกันว่า "ใคร" คือผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงครับ!