ความหวังสุดท้ายที่พังทลาย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ลูกชาย" คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาจากปากของกวิน แต่เป็นธันวาที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ธันวานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าของกวินเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าที่กำลังจะถูกโละทิ้ง "พ่อส่งแกไปเรียนต่างประเทศเพื่อให้แกกลับมาทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้หรือ กวิน?" ธันวาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเป็นจังหวะที่กดดันจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง "ขายสินทรัพย์ทั้งหมด... ที่ดิน คฤหาสน์ แม้กระทั่งหุ้นที่ถืออยู่ในเครือข่ายขนส่ง เพื่อมาลงกับบริษัทสตาร์ทอัพที่กำลังจะล้มละลายเนี่ยนะ?" กวินยืนนิ่ง ร่างกายของเขาสงบนิ่งราวกับรูปปั้น แต่ภายในใจกลับเดือดพล่านด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่ชาติก่อน เขาประสานสายตากับชายที่เคยเรียกตัวเองว่าเพื่อนสนิท—ชายผู้ที่ในอดีตชาติใช้มือคู่นี้แหละปลิดชีพครอบครัวเขาเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุดบนกองซากศพ "ถ้ามันคือความโง่... ก็ปล่อยให้ผมรับผลของมันคนเดียวเถอะครับ คุณธันวา" กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาซ่อนความมุ่งมั่นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ตายด้าน "การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ความเสี่ยงที่น่ากลัวที่สุด คือการไม่กล้าเดิมพันกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อ" ธันวาหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นชา "เชื่อ? ความเชื่อกินไม่ได้หรอกกวิน แต่เงินของแก... มันจะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้บริษัทของฉันในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า" กวินไม่ได้ต่อปากต่อคำ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของธันวาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ในกระเป๋าเสื้อของเขามีสมาร์ทโฟนที่เชื่อมต่อกับระบบเทรดดิ้งส่วนตัว ทุกอย่างที่เขามี—ทุกเศษเสี้ยวของโชคชะตาที่เขาเพียรพยายามรวบรวมมาตลอดชีวิตในร่างนี้—ถูกวางลงบนกระดานสีแดงฉานที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างหากเขาคำนวณพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว เขาตรงไปยังคาเฟ่หรูที่รินรดารออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา "กวิน... ยอดขายที่ดินผ่านแล้ว เงินทั้งหมดถูกโอนเข้าบัญชีหลักแล้วนะ" รินรดาพูดเสียงเบา "แต่ตลาดวันนี้มันผันผวนเกินไป กราฟแท่งเทียนกำลังทำสัญญาณหลอก (Fakeout) ครั้งใหญ่ ถ้าเรากด 'Buy' เข้าไปตอนนี้ เราอาจจะสูญเสียทุกอย่างภายในเวลาไม่ถึงห้านาที" กวินนั่งลงตรงข้ามเธอ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกาแฟขมปร่าในอากาศไม่ช่วยให้ความตึงเครียดลดลงเลย เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่ธันวาเป็นเจ้าของ ตึกเหล่านั้นกำลังส่องประกายด้วยแสงสีทองของยามเย็น เหมือนกับบัลลังก์ที่กำลังรอเวลาล่มสลาย "รินครับ" เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น "จำวันที่เราเริ่มแผนการนี้ได้ไหม? คนอย่างธันวาไม่เคยแพ้ เพราะเขาเชื่อว่าทุกคนต้องอยู่ในกำมือเขาเสมอ เขาไม่เคยคำนึงถึงตัวแปรที่เรียกว่า 'การยอมตายเพื่อชนะ'" "นั่นมันคือการฆ่าตัวตายนะกวิน" รินรดาแย้ง มือของเธอสั่นเทาขณะวางมือลงบนมือของเขา "ไม่ครับ มันคือการวัดใจ" กวินหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา นิ้วของเขาจ่ออยู่ที่ปุ่มคำสั่งซื้อจำนวนมหาศาล ซึ่งเป็นจำนวนที่สามารถเปลี่ยนภูมิทัศน์ของตลาดหุ้นทั้งตลาดได้ในพริบตา "เขาคิดว่าผมจะถอย แต่เขาไม่ได้เตรียมใจไว้ว่าผมจะเผาทุกอย่างเพื่อลากเขาลงนรกไปพร้อมกัน" กวินกดคำสั่งซื้อ หน้าจอแสดงสถานะ 'Executing Order...' ตัวเลขมหาศาลไหลผ่านหน้าจอราวกับกระแสน้ำที่กำลังท่วมท้นตลาด หุ้นเทคโนโลยีตัวที่ทุกคนตราหน้าว่าคือขยะกลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง กราฟสีเขียวลากเส้นยาวเหยียดตัดผ่านแนวต้านสำคัญที่ใครก็คาดไม่ถึง ในห้องทำงานของธันวา เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอเทรดดิ้งดังระงม ธันวาลุกพรวดขึ้น สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกลายเป็นความตื่นตระหนก "อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น! ใครเป็นคนกวาดซื้อหุ้นพวกนี้ทั้งหมด!?" "คุณกวินครับ... เขาทำสำเร็จจริงๆ" ลูกน้องคนสนิทของธันวาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นกลัว "เขากำลังทำลายพอร์ตการลงทุนหลักของเรา... เขาใช้เงินทุกบาทที่มีทุ่มซื้อดักหน้าเราทั้งหมดครับท่าน!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของกวินอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบของความพ่ายแพ้ หากแต่เป็นเสียงของความพินาศที่กำลังจะมาถึง ขณะที่กวินกำลังมองตัวเลขกำไรที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เขารู้ดีว่าเป็นของใคร เขากดรับสาย เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความโกรธแค้น "แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอ กวิน? แกคิดว่าเงินพวกนี้จะซื้ออิสรภาพให้แกได้หรือไง?" กวินยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก "ไม่ใช่แค่อิสรภาพครับธันวา... แต่มันคือจุดจบของสิ่งที่แกพยายามสร้างมาทั้งชีวิต ต่างหาก" เขากำลังจะวางสาย แต่แล้วเสียงหนึ่งจากปลายสายก็ทำให้กวินต้องชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนหายไปในทันที "ถ้าแกอยากรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อแม่แกจริงๆ ในคืนนั้น... ก็จงวางมือถือลง แล้วมองไปที่ประตูห้องทำงานของแกซะ" กวินหัวใจแทบหยุดเต้น เขาหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท บานประตูไม้โอ๊คค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างของคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกในชาตินี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาตัดสินชะตากรรมในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ