สงครามราคาในอุตสาหกรรม

"ตัวเลขในกราฟนี้ไม่ได้โกหกหรอกครับธันวา... มันแค่กำลังบอกว่าคุณกำลังจะหมดลมหายใจ" ผมวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เสียงที่กล่าวออกไปราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังถึงกับชะงักมือที่กำลังหยิบปากกาเซ็นเอกสาร ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ "แกทำอะไรลงไป กวิน..." ธันวาสบถออกมา เสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้น "ลดราคาสินค้า 40% ในตลาดที่กำไรบางเฉียบแบบนี้ แกบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ทำแบบนี้แกก็ขาดทุนย่อยยับเหมือนกัน!" ผมคลี่ยิ้มบางๆ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างออฟฟิศที่มองเห็นตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ยามพลบค่ำ แสงไฟจากเมืองหลวงช่างดูคล้ายกับแสงไฟจากกองเงินกองทองที่ผมกำลังจะกวาดมาเป็นของตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกระดานหมากรุกที่ผมขีดเขียนไว้ตั้งแต่ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้อีกครั้ง "การทำธุรกิจไม่ใช่แค่การทำกำไรระยะสั้นนะครับธันวา" ผมเดินไปหยิบแก้ววิสกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา หมุนแก้วช้าๆ ให้ของเหลวสีอำพันกระทบแสงไฟ "มันคือการทำลายคู่แข่งให้สิ้นซาก เพื่อที่ในอนาคต ผมจะตั้งราคาเท่าไหร่ก็ได้... บนซากปรักหักพังของบริษัทคุณ" "แกคิดว่าแกจะคุมตลาดนี้ได้คนเดียวงั้นเหรอ!" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทุบโต๊ะจนเอกสารกระจัดกระจาย "ตระกูลวรโชติไม่มีทางยอมให้แกทำแบบนี้แน่ สายป่านฉันยาวกว่าแกหลายเท่ากวิน!" "งั้นเหรอครับ?" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ พลางหยิบเอกสารที่รินรดาเพิ่งส่งมาให้เมื่อชั่วโมงก่อนขึ้นมาวางทับกองเอกสารของเขา "แล้วถ้าผมบอกว่า หนี้ก้อนโตที่คุณเพิ่งกู้มาเพื่อขยายฐานการผลิตเมื่อเดือนก่อน กำลังถูกธนาคารใหญ่กดดันให้ชำระคืนเร็วกว่ากำหนดล่ะครับ? แถมหุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดของคุณ... ก็น่าจะเพิ่งขายหุ้นออกมาเมื่อเช้านี้ด้วย" ใบหน้าของธันวาซีดเผือดลงทันตา เขาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กข้อมูลอย่างลนลาน มือที่เคยจับปืนและวางแผนร้ายมาทั้งชีวิตบัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไล่อ่านข้อความในหน้าจอก่อนจะหน้ามืดลงไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง "แก... แกไปได้ข้อมูลมาจากไหน?" เสียงของเขาแผ่วเบาเหมือนคนใกล้ขาดใจ "ผมไม่ได้แค่ได้ข้อมูลมาครับธันวา" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจของผมเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาต่างหาก ตั้งแต่หุ้นตัวแรกที่คุณลงทุนพลาด ไปจนถึงสัญญาเงินกู้ที่ผมคอยชักใยผ่านเครือข่ายที่คุณไม่เคยแม้แต่จะระแคะระคาย... เกมนี้มันจบตั้งแต่ตอนที่คุณเริ่มคบกับผมในชาตินั้นแล้วครับ" บรรยากาศในห้องทำงานหรูหรานั้นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาก้าวเข้ามาในห้อง เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ดูสง่างามและเยือกเย็นไม่ต่างจากผม เธอวางแฟ้มเอกสารฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะ มันคือคำสั่งซื้อหุ้นใหญ่ของบริษัทธันวาผ่านนอมินีที่ผมเตรียมไว้ "ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะกวิน" เธอหันไปมองธันวาด้วยสายตาว่างเปล่า "ตอนนี้บริษัทของคุณมีมูลค่าทางตลาดเหลือไม่ถึงครึ่งของสัปดาห์ที่แล้ว ธนาคารกำลังเตรียมยึดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณภายใน 48 ชั่วโมง" ธันวาเงยหน้าขึ้น มองพวกเราสองคนสลับกันไปมา ความแค้นในแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด เขาพยายามจะคว้าโทรศัพท์ไปกดโทรหาใครบางคน แต่ผมกลับหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาเสียก่อน แล้วโยนมันลงในถังขยะอย่างไม่ไยดี "ไม่ต้องโทรหรอกครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "คนที่คุณอยากโทรหา เขาหนีไปกบดานที่ต่างประเทศตั้งแต่นาทีที่รู้ว่าเรือที่เขานั่งอยู่กำลังจะจมลงแล้ว" ผมหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานของอดีตเพื่อนรัก โดยไม่หันกลับไปมองสภาพที่น่าสมเพชของคนที่เคยทรยศผมจนชีวิตพังพินาศในชาติก่อน ทว่าก่อนที่มือของผมจะแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงแหบพร่าของธันวาก็ดังขึ้นไล่หลังมา "แกคิดว่าแกชนะแล้วใช่ไหม กวิน?" เขาแค่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกอาจจะล้มบริษัทฉันได้ แต่แกไม่มีวันรู้หรอกว่า 'คนเบื้องหลัง' ของฉันน่ะ ใครเป็นคนสั่งการจริงๆ... แกคิดว่าแกแค่ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้นเหรอ? แกคิดผิดถนัด!" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองเขาที่กำลังหัวเราะเยาะเหมือนคนเสียสติ ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของรินรดาก็ดังขึ้นถี่ๆ เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนไปจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนก "กวิน... ดูนี่" รินรดายื่นหน้าจอให้ผมดู "บัญชีลับที่โอนเงินสนับสนุนธันวา... มันเพิ่งมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ และต้นทางของเงิน... มันมาจากที่เดียวกับที่แกเคยใช้ในตอนที่แกเกิดอุบัติเหตุเมื่อชาติที่แล้ว" ผมขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นเป็นจังหวะที่ไม่คุ้นเคย นี่มันเรื่องอะไรกัน? ในเมื่อผมจัดการทุกอย่างตามแผนที่วางไว้หมดแล้ว ใครกันที่ยังสามารถควบคุมกระดานหุ้นนี้ได้เหนือกว่าผม? ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนที่ผมจำได้แม่นยำที่สุด... ชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของบริษัทผมในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ลูกชาย" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมนะครับครับ