การล่มสลายครั้งใหญ่

“มึงมาทำอะไรที่นี่?” กวินเค้นเสียงต่ำ มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับของธันวาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของย่านธุรกิจใจกลางกรุงเทพฯ ก่อนจะหยิบซิการ์ราคาแพงขึ้นมาจุดสูบ กลิ่นควันจางๆ ลอยฟุ้งแทรกซึมเข้าสู่บรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ “ห้องทำงานกว้างขวางดีนี่ กวิน” ธันวาพ่นควันออกทางจมูกพลางหัวเราะในลำคอ “ในอดีตมึงอาจจะเคยเป็นแค่ลูกน้องที่กูคอยป้อนเศษเงินให้ แต่ดูตอนนี้สิ... อาณาจักรที่มึงสร้างขึ้นมาด้วยการ ‘ย้อนกลับไปแก้ไขอดีต’ มันดูเปราะบางกว่าที่กูคิดไว้เยอะเลยนะ” กวินหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักล่าในตัวเตือนเขาว่านี่ไม่ใช่การมาเยือนเพื่อสนทนาด้วยความหวังดี เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ประสานสายตากับศัตรูคู่แค้นด้วยความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมานับสิบปี “ถ้ามึงจะมาเพื่อข่มขู่ละก็ ผิดเวลาไปหน่อยว่ะธันวา เพราะหุ้นในพอร์ตมึงน่ะ... น่าจะกำลังร้องขอชีวิตอยู่ในตลาดเวลานี้” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าเขาสั่นคลอนเล็กน้อย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ตลาดหุ้นก็แค่ตัวเลข มึงกับกูต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าถ้ากูพัง มึงเองก็คงไม่รอด” “รินรดา จัดการต่อได้เลย” กวินกล่าวลอยๆ ขึ้นมากลางอากาศ ไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย ในเสี้ยววินาทีนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งอยู่ทั่วห้องทำงานของกวินก็เริ่มกะพริบถี่รัว ข้อมูลกราฟสีแดงฉานดิ่งพสุธาลงราวกับเขื่อนแตก ทุกตัวเลขที่แสดงผลบนหน้าจอคือการล่มสลายของอาณาจักรการเงินที่ธันวาใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างขึ้นมา หุ้นในมือของธันวาร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว—จากหลักร้อย เหลือหลักสิบ... จากหลักสิบ เหลือหลักหน่วย... และในที่สุด มันก็ร่วงลงไปแตะระดับที่ไม่มีใครคาดคิด *0.98 บาทต่อหุ้น* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่มๆ ราวกับคนถูกถอดวิญญาณ โทรศัพท์มือถือของเขาสั่นไม่หยุด สายเรียกเข้าจากเหล่าผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าหนี้รายใหญ่ประดังเข้ามาจนเครื่องแทบระเบิด “แก... แกทำอะไรลงไปกวิน!” ธันวาตะคอก มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตัวเลขที่กลายเป็นศูนย์มูลค่า “หุ้นบริษัทฉันมันคือกระดูกสันหลังของตลาดหุ้นไทย แกทำแบบนี้แกก็พินาศไปด้วย!” กวินเดินเข้ามาใกล้ ประคองมือวางบนไหล่ของชายผู้เคยเป็นเพื่อนรัก—และเป็นคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเขาในชาติก่อน “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยธันวา ผมแค่ปล่อยให้กลไกตลาดทำงานตามความโลภที่มึงเป็นคนปลูกฝังเอาไว้เองต่างหาก... ในโลกการเงิน ไม่มีคำว่าเพื่อน มีแต่คำว่าใครฉลาดกว่ากันเท่านั้นที่อยู่รอด” รินรดาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าธันวา “นี่คือหลักฐานการโอนหุ้นทั้งหมดที่คุณเคยคดโกงจากครอบครัวของกวินเมื่อสิบปีที่แล้ว กฎหมายอาจจะเอาผิดย้อนหลังไม่ได้ถ้าเราไม่มีหลักฐาน... แต่ตอนนี้ เรามีทั้งหลักฐาน และอำนาจเหนือตลาดที่มึงไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีก” ธันวาเงยหน้ามองกวิน แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า เขารู้ตัวดีว่านี่คือจุดจบ ไม่ใช่แค่ทางธุรกิจ แต่รวมถึงอิสรภาพของเขาด้วย เมื่อตำรวจหน่วยปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจยืนรออยู่หน้าอาคารตามคำสั่งที่กวินได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันแรกที่เขาย้อนเวลากลับมา ทว่า ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่กวินวางแผนไว้ ธันวากลับแค่นยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่กวินเคยเห็น “มึงคิดจริงๆ เหรอว่ากูจะมาหาเหยื่ออย่างมึงด้วยตัวคนเดียวโดยไม่มีแผนสำรอง? มึงชนะในเกมกระดานหุ้นกวิน... แต่ในเกมนี้ มึงกำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปอย่างถาวร” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของกวินก็ดังขึ้น เป็นสายตรงจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังก้องขึ้นมา “กวิน... ถ้าอยากให้คนที่รักรอดละก็ วางโทรศัพท์ลง แล้วเดินออกไปที่ดาดฟ้าของตึกฝั่งตรงข้ามซะ ไม่งั้น... ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม แล้วทุกคนที่แกแคร์จะกลายเป็นแค่เศษซากในอดีตเหมือนกัน” กวินตัวชาวาบ ร่างกายที่เคยสงบนิ่งกลับสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม เขาหันกลับไปมองธันวาที่บัดนี้กำลังหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่จุดจบของการล้างแค้น... แต่มันคือการเริ่มต้นของเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายธุรกิจที่ไม่มีคำว่าปรานีนะครับ ผมหวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา