จุดเริ่มต้นของความรวย

“วางสายซะ ริน” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่อัดแน่นด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องชะงัก รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะยอมกดตัดสายทิ้งโดยไม่รอให้ปลายทางตอบรับ เธอหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นที่เคยฉายแววซื่อตรงบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง “คุณกวิน... ทำไมคุณถึง...” เธอพยายามเค้นเสียงถาม แต่ผมไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัว “ในวงการการเงิน ความลับมีวันหมดอายุเสมอ และดูเหมือนว่าความลับของคุณจะหมดอายุเร็วกว่าที่ผมคิดไว้” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานราคาแพง เดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงกราฟเส้นสีเขียวพุ่งทะยานไม่หยุด “ปิดสถานะหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีทั้งหมดตอนนี้ กำไร 400% ในเวลาไม่กี่สัปดาห์... มากพอที่จะเปลี่ยนกระดานเกมนี้แล้ว” รินรดาเดินเข้ามาใกล้ สายตาเธอจับจ้องไปที่หน้าจอด้วยความตื่นตะลึง “สี่ร้อยเปอร์เซ็นต์? คุณทำได้ยังไง? แม้แต่ธันวายังคาดการณ์ไม่ถึงด้วยซ้ำว่าจังหวะนี้จะพุ่งแรงขนาดนี้” “ธันวาเหรอ?” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน “คนอย่างมันมองแค่ตัวเลขในตารางเอ็กเซล แต่สิ่งที่ผมมอง... คือสิ่งที่กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า” ผมคลิกเมาส์รัวเร็ว คำสั่ง ‘SELL ALL’ ถูกส่งออกไปในเสี้ยววินาที ยอดเงินในพอร์ตพุ่งขึ้นจนกลายเป็นตัวเลขแปดหลักในบัญชีส่วนตัว เงินจำนวนมหาศาลที่เกิดจากการเดิมพันด้วยชีวิตในชาติที่แล้ว บัดนี้มันคืออาวุธที่ผมจะใช้ล้างแค้นคนที่เคยเหยียบย่ำชีวิตผม ผมหันไปมองรินรดาอีกครั้ง คราวนี้ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ที่ดินย่าน CBD ฝั่งตะวันออก เตรียมตัวกว้านซื้อให้เงียบที่สุดภายในสามวัน ไม่ต้องสนราคาตลาด ให้ใช้ชื่อนอมินีที่ไม่มีประวัติเชื่อมโยงกับผม” “ที่ดินรกร้างตรงนั้นน่ะหรือครับ? แต่มันเป็นเขตอุตสาหกรรมเก่าที่ถูกทิ้งร้างมาเป็นสิบปีนะ” เธอถามด้วยความสงสัยตามสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ “นั่นแหละจุดที่ทุกคนมองข้าม แต่ในอีกสามปีข้างหน้า ที่ตรงนั้นจะกลายเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งโลก” ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยผู้คนซึ่งไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังจะมาเยือน “คนส่วนใหญ่รวยเพราะตามกระแส แต่คนที่รวยระดับตำนาน คือคนที่เห็น 'โอกาส' ในกองขยะก่อนที่คนอื่นจะกล้าแตะต้องครับ” รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมีท่าทีลังเล ก่อนจะถามประโยคที่ทำเอาหัวใจผมกระตุก “ถ้าฉันซื้อ... แล้วคุณจะเอาเงินมหาศาลพวกนี้ไปทำอะไรต่อครับ? คุณไม่ได้ทำเพื่อแค่รวยขึ้นหรอกใช่ไหม?” ผมหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ผมจะทำให้ธันวาตระหนักว่า ความร่ำรวยที่มันภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วเป็นเพียงบ้านที่สร้างบนกองทราย และเมื่อถึงเวลา... ผมจะเป็นคนพังมันลงด้วยมือของผมเอง” บรรยากาศในห้องเงียบสงัด จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ รินรดาก้มหน้าลง มือของเธอกำชายเสื้อแน่น เธอไม่ได้โต้แย้ง แต่ท่าทีของเธอดูสับสนเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างข้างใน “คุณกวิน... ถ้าเกิดว่าคนที่คุณกำลังจะพังลงมา ไม่ใช่แค่ธันวาคนเดียวล่ะครับ?” เธอถามเสียงแผ่ว ผมเลิกคิ้วขึ้น “หมายความว่ายังไง?” เธอยังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของผมก็แผดเสียงดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยจากการบุกรุกเครือข่ายที่ผมติดตั้งไว้เป็นพิเศษ ผมรีบเดินไปที่หน้าจอทันที เส้นกราฟสีแดงฉานเริ่มกระพริบถี่ๆ แสดงสถานะว่ามีใครบางคนกำลังพยายามแฮ็กระบบบัญชีที่ผมเพิ่งขายหุ้นไปเมื่อครู่ “ดูเหมือนศัตรูจะไวกว่าที่คิดนะ” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับเย็นเยียบถึงขีดสุด รินรดาเดินเข้ามามองหน้าจอแล้วใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “นั่น... รหัสผ่านระดับบริหารสูงสุดของบริษัทธันวา มันไม่ใช่การแฮ็กจากคนนอก แต่นี่คือการพยายามดึงข้อมูลจากภายใน... ผ่านทาง IP ของห้องนี้!” ผมหมุนตัวกลับมามองเธอทันที ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏชัดในหัว ความเย็นชาที่ผมเห็นในดวงตาของเธอเมื่อตอนต้นบทไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอคือ ‘ช่องทาง’ ที่คนพวกนั้นใช้ส่งข้อมูลออกมา “รินรดา... บอกผมมาว่าคุณกดส่งอะไรไปให้พวกมัน” ผมถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำที่สุด รินรดาสั่นหน้า มือที่ถือโทรศัพท์ค่อยๆ เลื่อนมาวางบนโต๊ะ เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่ดวงตาของเธอมีหยดน้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่ได้เป็นคนส่ง... แต่มีคนแอบติดตั้งโปรแกรมไว้ในเครื่องของฉันตั้งแต่เมื่อคืนนี้ และตอนนี้...” ประตูห้องทำงานของผมถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่ได้มีการเคาะบอกล่วงหน้า ชายในชุดสูทสีเทาหม่นสองคนก้าวเข้ามา แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ คนที่เดินตามหลังมาติดๆ คือธันวา... เขายืนยิ้มที่มุมปากเหมือนผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้าน “ไม่เจอกันนานนะ กวิน” ธันวาเอ่ยทักทายพร้อมกับกวาดสายตามองห้องทำงานของผมราวกับกำลังสำรวจสมบัติของตัวเอง “ขอบคุณมากนะที่ช่วยขายหุ้นให้ในราคาพรีเมียมขนาดนั้น... แต่เกรงว่าเงินก้อนนั้น จะไม่ถึงมือแกแล้วล่ะ” ผมยืนนิ่ง จ้องมองเพื่อนรักที่กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และผมก็เพิ่งจะรู้ว่า... ไม่ใช่แค่ผมที่ย้อนเวลากลับมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปบนเส้นทางแห่งอำนาจและกลลวงในครั้งนี้กับผมนะครับ