เปิดเผยตัวตนในฐานะนักลงทุน

“ยินดีต้อนรับครับ... ท่านประธานเดวิด” ผมเอ่ยขึ้นลอยๆ เบาๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้องประชุมใหญ่ของอาคาร 'นอร์ทสตาร์ โฮลดิ้ง' เสียงของผมไม่ได้ดัง แต่ความกังวานของมันกลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของธันวาที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขากระตุกวูบอย่างไม่อาจควบคุม ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามสัญชาตญาณนักล่าที่คุ้นเคย “คุณกวิน... นี่มันเป็นมุกตลกที่ราคาแพงเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ?” ธันวาหัวเราะในลำคอ สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับจะหาแนวร่วม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงันที่น่าอึดอัด กองเอกสารมหาศาลที่รินรดาวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวนั้นมีน้ำหนักมากกว่าแค่กระดาษ มันคือน้ำหนักของหุ้นส่วนใหญ่ที่เปลี่ยนมือไปอย่างเงียบเชียบในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ผมเดินตรงไปยังที่นั่งตำแหน่งประธานบริษัท ก้าวเท้าด้วยจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า ราวกับนาฬิกาเรือนหรูที่เดินอย่างเที่ยงตรงไม่เคยผิดพลาด ผมหยุดลงข้างเก้าอี้ตัวนั้น ก้มลงมองชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุด—คนที่เคยถีบหัวส่งครอบครัวผมลงเหวด้วยรอยยิ้ม “มุกตลกเหรอครับธันวา?” ผมยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ธุรกิจก็เหมือนกราฟหุ้นนะครับ มันมีจุดสูงสุดและจุดต่ำสุดเสมอ และวันนี้... กราฟชีวิตของคุณมันก็มาถึงจุดที่เป็น 'โซนขายทิ้ง' (Sell Zone) อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” รินรดาส่งแท็บเล็ตให้ผมด้วยแววตาที่มั่นใจ ผมกดปุ่มส่งสัญญาณฉายภาพขึ้นบนจอขนาดยักษ์กลางห้อง รายชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาทำเอาบอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสี นี่ไม่ใช่แค่การเทคโอเวอร์ แต่มันคือการ ‘ล้างไพ่’ ในแบบที่ไม่มีใครตั้งตัวติด “บริษัทเชลล์ที่คุณใช้ฟอกเงินผ่านตลาดคริปโตในหมู่เกาะเคย์แมน โดนตรวจสอบแล้วนะครับ” ผมลดเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน “และเงินทุนหมุนเวียนที่เหลืออยู่ของบริษัทคุณ... ตอนนี้ถูกโอนย้ายเข้าไปอยู่ในบัญชีของโฮลดิ้งที่ผมถือครองหุ้นอยู่ 51% โดยสมบูรณ์ คุณไม่เหลืออำนาจสั่งการใดๆ อีกต่อไปแล้วครับ” ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาพยายามลุกขึ้นแต่ขาของเขาดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรง “นายทำได้ยังไง... หุ้นพวกนั้นถูกล็อกไว้ด้วยสัญญาปิดปาก พวกมันไม่มีทางหลุดออกมาได้!” “โลกการเงินไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยสัญญาใจหรอกครับธันวา แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'ข้อมูล' และผมก็นั่งมองข้อมูลเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมานับพันครั้งจนจำได้ขึ้นใจ” ผมเลื่อนเก้าอี้ตัวประธานออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะนั่งลงทับตำแหน่งที่เขาเคยครอบครอง “เชิญครับ... เชิญคุณลุกออกไปข้างนอกให้สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่ผมจะต้องเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาทำหน้าที่แทน” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ รินรดาก้าวออกมาข้างหน้า เธอทำหน้าที่เสมือนเกราะกำบังและอาวุธในคราวเดียวกัน “ท่านประธานคนใหม่สั่งการแล้วค่ะคุณธันวา กรุณาคืนกุญแจห้องนิรภัยและสละตำแหน่งทันที เพื่อรักษาเกียรติของตระกูลคุณไว้บ้าง” ธันวากัดฟันกรอด สายตาที่เขามองผมเปลี่ยนจากความดูแคลนกลายเป็นความเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด เขาหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะแล้วกวาดทุกอย่างลงพื้นด้วยความโมโห ก่อนจะเดินผ่านผมไป เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูผมเบาๆ “อย่าเพิ่งดีใจไปกวิน เกมนี้มันยังไม่จบ... มรดกชิ้นสุดท้ายที่นายตามหา นายไม่มีวันได้มันคืนหรอก เพราะฉันได้ฝังมันไว้ในที่ที่คนฉลาดอย่างนายก็ไม่มีวันหาเจอ!” เขาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ความสำเร็จในวันนี้คือสิ่งที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต แต่คำพูดทิ้งท้ายของธันวากลับทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด “กวินคะ...” รินรดาเรียกผมเบาๆ พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีดำสนิทที่วางทิ้งไว้ใต้เก้าอี้ประธานที่ธันวาเพิ่งลุกไป “ดูเหมือนเขาจะจงใจทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้คุณค่ะ” ผมรับซองนั้นมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ข้างในเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวผมที่ผมคิดว่ามันสูญหายไปพร้อมกับเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน ในรูปนั้นมีบุคคลที่สามยืนอยู่ข้างพ่อของผม... คนที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีตัวตนอยู่จริง ด้านหลังภาพถ่ายมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงสดว่า: *“ยินดีด้วยกับตำแหน่งประธาน แต่คนบงการตัวจริงไม่ใช่ฉัน... และเขาคนนั้นกำลังมองดูนายอยู่ตอนนี้”* ทันใดนั้น ไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มเดินเข้ามาจากด้านหลังของโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังผมไปเมื่อได้ยินเสียงเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ผมจำได้แม่น... จังหวะเดียวกับที่ผมใช้เคาะโต๊ะในอดีตสมัยที่ยังเป็นแค่ลูกจ้างกระจอกๆ ของธันวา ผมหันกลับไปมองในความมืด แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่คน แต่เป็นกล่องของขวัญขนาดเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผม ทั้งที่วินาทีก่อนหน้านี้มันไม่มีอะไรอยู่เลย... และเมื่อผมเปิดกล่องนั้นออก สิ่งที่อยู่ข้างในก็ทำให้เลือดในกายผมแทบแข็งตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ