ความรักที่ก่อตัวท่ามกลางความแค้น

“ถอยไปรินรดา อย่าเข้ามาใกล้ผม” กวินตวาดลั่นในความมืดของห้องนิรภัยส่วนตัวที่ใช้เป็นฐานบัญชาการ มือของเขาสั่นเทาขณะกุมบาดแผลที่สีข้างจากการเฉี่ยวของกระสุนเมื่อครู่ เลือดสีแดงฉานซึมผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพงจนชุ่ม แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟหุ้นผันผวนอย่างบ้าคลั่ง รินรดาไม่ฟังคำสั่ง เธอวางกระเป๋าพยาบาลลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับ ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีที่สงบนิ่งจนน่าประหลาดใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอขัดกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศอย่างสิ้นเชิง เธอคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ความเย็นจากฝ่ามือของเธอเหมือนกำลังฉุดรั้งเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย “ถ้าคุณตายตอนนี้ ธันวาก็ชนะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเธอวูบไหว “คุณวางแผนมาทั้งชีวิตเพื่อที่จะให้มาจบลงด้วยการเป็นศพอยู่ในห้องใต้ดินแบบนี้หรือครับกวิน?” กวินเงยหน้ามองเธอ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่เคยเยือกเย็นของเขาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้าวราน “คุณไม่เข้าใจ... ชายชุดเทานั่นไม่ใช่คนธรรมดา เขามีอำนาจเหนือธันวา และหมากที่ผมเดินเมื่อเช้านี้ มันเปิดช่องให้พวกมันยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมใช้เวลาสร้างมาสามปีไปได้ง่ายๆ ผมแพ้แล้ว รินรดา กลับไปซะ ก่อนที่พวกมันจะตามคุณเจอ” รินรดาไม่ได้ถอยห่าง แต่เธอกลับโน้มตัวลงมาใกล้จนกวินสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วๆ เธอหยิบกรรไกรมาตัดเสื้อเชิ้ตของเขาออกอย่างเบามือ สายตาที่เธอใช้มองบาดแผลไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความเด็ดเดี่ยวแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้ในการตัดสินใจเทคโอเวอร์บริษัทข้ามชาติ “คุณคิดว่าผมโง่พอที่จะไม่รู้หรือครับว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?” เธอเอ่ยขณะลงมือล้างแผลอย่างเชี่ยวชาญ “หมากที่คุณเดินไปเมื่อเช้า มันไม่ใช่กับดักที่ทำร้ายตัวเองหรอก แต่มันคือ ‘การเสียสละเบี้ยเพื่อกินขุน’ คุณตั้งใจปล่อยให้อัลกอริทึมเทรดหุ้นของพวกมันเข้าควบคุมบัญชีที่คุณวางยาไว้ล่วงหน้า ใช่ไหม?” กวินชะงักไปเล็กน้อย ความเจ็บปวดจากการทำแผลดูจะเบาบางลงเมื่อได้ยินคำพูดที่อ่านใจเขาออกทะลุปรุโปร่ง “คุณรู้...” “ผมรู้ทุกอย่าง เพราะผมศึกษาทุกจังหวะที่คุณทำ” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธออ่อนแสงลงเหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของนักวิเคราะห์การเงิน “คุณแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวมานานเกินไปกวิน ความแค้นอาจเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี แต่ถ้ามันเผาไหม้ตัวคุณเองจนไม่เหลืออะไร แล้วชัยชนะจะมีค่าแค่ไหนกันครับ?” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ กวินมองใบหน้าที่ใกล้เพียงคืบของผู้หญิงคนนี้ เขาเห็นความเหนื่อยล้าในดวงตาของเธอ แต่ทว่ามันกลับมีความมุ่งมั่นที่ชัดเจน รินรดาไม่ได้อยู่กับเขาเพราะผลประโยชน์ หรือเพราะความทะเยอทะยาน แต่มันคือบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... สิ่งที่เขาเคยปฏิเสธที่จะยอมรับมาตลอด เขายื่นมือที่สั่นเทาไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าของเธออย่างแผ่วเบา “ผมอาจจะย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้น... แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าในเส้นทางที่มืดมิดนี้ จะมีคนอย่างคุณเดินเคียงข้าง” “คุณไม่ได้เดินคนเดียวครับ” รินรดากุมมือเขาไว้แน่น “คืนนี้พักก่อน พรุ่งนี้เช้าเราจะมาดูว่าโครงสร้างอำนาจมืดที่คุณกลัวนักหนานั้น จะทนทานต่อการโจมตีจากเงินทุนมหาศาลที่เราดึงกลับมาได้นานแค่ไหน” กวินรู้สึกเหมือนหัวใจที่ด้านชาไปนานเริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง ความแค้นที่เคยเป็นเข็มทิศชีวิตเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่เขาก็ไม่กล้าเรียกชื่อ แต่มันกลับทำให้เขามีเหตุผลที่จะสู้ต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่ออนาคตที่มีเธออยู่ด้วย ทว่าในขณะที่ความเงียบสงบเริ่มโอบล้อม ทั้งสองกลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของกวินเกิดอาการกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงไปพร้อมกัน ตามด้วยข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ทุกตัวในห้อง ‘ขอบคุณที่มอบของขวัญชิ้นโตให้เรา กวิน... แต่ศพของคุณน่ะ เราขอเก็บเองนะ’ ประตูเหล็กกล้าของห้องนิรภัยถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงระเบิดจากพลาสติกซีโฟร์ ควันจางๆ พุ่งเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชุดเทาที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับปืนพกเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังจุดตายของกวิน ในวินาทีที่ความตายกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาก็ชักมีดพกที่ซ่อนไว้ออกมาและพุ่งตัวบังหน้ากวินไว้โดยไม่ลังเล “ดูเหมือนว่า...” ชายชุดเทาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางเดินเข้ามา “พวกคุณสองคนจะรักกันลึกซึ้งจนลืมไปว่า... โลกของคนรวยที่กวินสร้างขึ้นมาน่ะ มันไม่มีที่ว่างสำหรับความรักหรอกครับ” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นที่ผมตั้งใจถ่ายทอดในตอนนี้ครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา