ความสูญเสียครั้งแรกของธันวา

"คุณจะยืนแช่อยู่ในความมืดแบบนี้อีกนานไหม กวิน?" เสียงเย็นเยียบจากปลายสายโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกความเงียบงันในโถงทางเดินที่มืดมิด กวินชะงัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังหน้าจอที่แสดงกราฟเส้นสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ แสงจากจอฉาบใบหน้าของเขาให้ดูซีดเซียวราวกับคนไร้วิญญาณ "รินรดา... ตรวจสอบระบบเซิร์ฟเวอร์เดี๋ยวนี้" กวินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด "ธันวาไม่ได้กำลังเล่นเกมการเงินธรรมดา แต่มันกำลังเล่นงานโครงสร้างพื้นฐานของเรา" "ฉันพยายามแล้ว แต่พวกมันมี 'คีย์' เข้าถึงรหัสผ่านระดับลึกที่สุดของเรา" เสียงของรินรดาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บงำไว้ "กวิน... การตัดสินใจเมื่อเช้านี้ของคุณที่สั่งเทขายหุ้นในกลุ่มเทคโนโลยีทั้งหมด... มันกลายเป็นกับดัก ธันวาช้อนซื้อเก็บไว้ได้หมดในราคาต่ำสุดก่อนที่ตลาดจะดีดกลับเพียงเสี้ยววินาที!" กวินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ความรู้สึกเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางอก นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาด แต่มันคือความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมา เขารีบวิ่งออกจากโถงทางเดิน มุ่งตรงไปยังห้องควบคุมการลงทุนส่วนตัว ทันทีที่ประตูเลื่อนเปิดออก กลิ่นอายของความกดดันก็พุ่งเข้าปะทะ กราฟนับสิบตัวบนจอภาพขนาดใหญ่ต่างเต้นเร้าด้วยสีแดงสด ทุกวินาทีที่ผ่านไป คือเงินหลายพันล้านที่ไหลออกจากกระเป๋าเขาไปเข้ากระเป๋าของธันวาอย่างเลือดเย็น "ไอ้สารเลวนั่น..." กวินสบถเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงหน้าจอหลัก บนหน้าจอแสดงผลข่าวเศรษฐกิจพาดหัวข่าวใหญ่: *'อาณาจักรธันวาประกาศเข้าครอบครองส่วนแบ่งการตลาดกลุ่มฟินเทค 60% ในชั่วข้ามคืน ดันมูลค่าหุ้นพุ่งทำสถิติสูงสุดใหม่'* ภาพจำในอดีตฉายซ้อนเข้ามาในหัว กวินเห็นภาพธันวาในชุดสูทเนี้ยบกริบ นั่งจิบไวน์ราคาแพงในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่ตัวเขาเองเคยเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาในชาติก่อน ธันวาในวันนี้ไม่ได้ต่างจากปีศาจที่กัดกินเหยื่ออย่างใจเย็น "คุณพลาดแล้วจริงๆ กวิน" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ มือของเธอสั่นเทาขณะวางเอกสารรายงานการขาดทุนลงบนโต๊ะ "เราเสียศูนย์กลางการกระจายสินค้าไปแล้ว ธันวาบีบให้คู่ค้าของเราทุกคนยกเลิกสัญญาภายในวันนี้ ตอนนี้เราไม่มีสินค้าในมือ แต่มีออเดอร์ค้างสะสมเกือบสองหมื่นล้าน" กวินไม่ได้ตอบ เขายังคงรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง พยายามกู้คืนระบบที่ถูกเจาะ แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้การแก้ไข ธันวาก็จะทิ้ง 'ข้อความ' สั้นๆ ไว้ในโค้ดระบบเสมอ *'ยินดีต้อนรับสู่โลกของคนขี้แพ้ เพื่อนรัก... นายลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนสอนให้นายรู้จักคำว่า "กลยุทธ์ทำลายล้าง"?'* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง กวินหยุดมือลง สายตาของเขาเลื่อนไปมองภาพถ่ายครอบครัวที่ตั้งอยู่บนมุมโต๊ะ ภาพที่เคยเป็นแรงผลักดันให้เขาต้องเอาชนะ บัดนี้มันกลับกลายเป็นภาระที่หนักอึ้งเมื่อเขารู้ตัวว่าเขาอาจจะรักษาความมั่งคั่งนี้ไว้ไม่ไหว "เรายังเหลือทางรอดไหม?" กวินถามขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอ รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบา "มีทางเดียว คือการใช้ 'บัตรตาย' ที่คุณเก็บไว้... แต่ถ้าทำแบบนั้น บริษัทโฮลดิ้งทั้งหมดของเราจะถูกตรวจสอบโดยคณะกรรมการตลาดหลักทรัพย์ และกวิน... คุณจะสูญเสียทุกอย่างที่คุณสร้างมาตลอดสองปีนี้ไปภายในวันเดียว" กวินหลับตาลง ภาพของความสูญเสียในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เขาเห็นธันวาหัวเราะเยาะท่ามกลางกองเพลิงที่เผาผลาญบริษัทของครอบครัวเขา ไม่... เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม แม้จะต้องแลกด้วยทุกอย่างที่เขามี เขาก็ต้องทำลายธันวาให้ได้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ที่เขาไม่ได้กดมานานนับปี "เตรียมตัวให้พร้อมรินรดา คืนนี้เราจะเปิดเผยความลับที่ธันวาพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี... เราจะลากมันลงเหวไปพร้อมกับเรา" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากที่ทำให้เลือดในกายกวินเย็นเฉียบ ธันวาเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของกวินเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "สวัสดีครับเพื่อนเก่า... ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณไม่มีวันชนะผมได้" ธันวาเว้นจังหวะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดบันทึกเสียงบางอย่างลงไป "และนอกจากส่วนแบ่งตลาดที่คุณเสียไปแล้ว... รู้ไหมว่าตอนนี้ ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของหนี้สินมหาศาลที่คุณเพิ่งเซ็นอนุมัติไปเมื่อกี้?" กวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหลักฐานบนหน้าจอที่ระบุว่าชื่อผู้กู้ยืมหลักไม่ใช่ชื่อเขา... แต่เป็นชื่อของ 'รินรดา' ที่ถูกสวมรอยด้วยลายเซ็นดิจิทัล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายธุรกิจที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม!