เหยื่อที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ถ้าตรรกะของนายมันเที่ยงตรงนัก ไคล์… ทำไมสมการที่นายเขียนบนกระดานเมื่อคืน ถึงเพิ่งระเบิดคราบเขม่าสีดำใส่หน้าฉันตอนเปิดห้องเรียนคาบแรกฟระ!" เสียงโวยวายปนหอบเหนื่อยของ 'ลี오' (Leo) ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุดเวทมนตร์ส่วน 3 ที่ถูกปิดตาย เพื่อนสนิทร่างสูงโปร่งของไคล์กำลังปัดเขม่าเวทมนตร์สีดำที่ติดอยู่ตามเสื้อคลุมนักเรียนด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนกจากการเผชิญหน้ากับกลไกเวทมนตร์ที่ผิดเพี้ยนไปจากตำรา ไคล์ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังกองตำราปึกหนา แว่นกรอบทองสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์ นิ้วเรียวยาวของเขากำลังหมุนปากกาขนนกด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เป็นจังหวะเดียวกับการทำงานของสมองที่กำลังประมวลผลสถานการณ์ "มันไม่ใช่ความผิดของตรรกะ ลีโอ… แต่เป็นเพราะนายดันไปแตะ ‘จุดเชื่อมต่อ’ ผิดเฟสต่างหาก" ไคล์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความจริงจังจนอีกฝ่ายชะงัก "ฉันเตือนแล้วว่าโครงสร้างพลังงานของห้องสมุดนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์มาตรฐาน แต่มันใช้หลักการบิดเบือนพื้นที่ของมิติซ้อนทับ การที่นายเดินเข้าไปเหยียบแผ่นหินสลักวงแหวนที่สามโดยไม่ถอดแหวนผนึกเวท ก็เท่ากับนายเชื้อเชิญให้ระบบรักษาความปลอดภัยมองว่านายคือ ‘สิ่งแปลกปลอม’ ที่ต้องกำจัด" ลีโออ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างหมดแรง "ให้ตายเถอะ… ฉันแค่จะมาตามนายไปกินมื้อเที่ยงที่โรงอาหาร ไม่ได้คิดจะมาสมัครเป็นตัวทดลองเครื่องประหารเวทมนตร์ของนายนะ ไคล์!" บรรยากาศภายในห้องสมุดส่วนตัวยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและละอองมานาสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเค្វ้งคว้าง ดร. อีเลน่า ซึ่งยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือมุมห้องมาสักพักแล้ว ปรายตามองเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเธอหยักขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังอมยิ้ม แต่ก็ยังคงความเย็นชาไว้ตามแบบฉบับ "เธอคิดถูกครึ่งหนึ่งนะ ไคล์…" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบ ดร. อีเลน่าก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงามืด รองเท้าหนังกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวาน "แต่เธอลืมคำนวณตัวแปรสำคัญไปตัวหนึ่ง… นั่นคือห้องนี้ไม่ได้แค่ปฏิเสธสิ่งแปลกปลอม แต่มันกำลัง ‘เลือก’ เจ้าของใหม่" ไคล์ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางปากกาลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจรอบห้องอย่างละเอียด ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่เส้นใยมานาเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่การป้องกันตัว แต่มันคือ ‘ร่องรอยการดึงดูด’ พลังงานชีวิตของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ที่สุด และเป้าหมายของมันในตอนนี้… ไม่ใช่ตัวเขา "ลีโอ ถอยออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้!" ไคล์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที น้ำเสียงที่เคยสุขุมราบเรียบกลับแฝงไปด้วยความร้อนรนอย่างหาได้ยาก ทว่าสายเกินไป พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของลีโอทรุดฮวบลงกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม วงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉานสว่างวาบขึ้นราวกับดวงตาของอสูรกาย แสงสว่างจ้าดึงดูดร่างของเด็กหนุ่มผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ให้จมดิ่งลงไปในพื้นเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว "เฮ้ย! ไคล์! ช่วยด้วย—!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือขาดหายไปในพริบตา พร้อมกับพื้นห้องที่กลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเศษฝุ่นที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ไคล์พุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าที่จุดเกิดเหตุ มือทั้งสองข้างทาบลงบนพื้นหิน พลังวิเคราะห์เชิงโครงสร้างทำงานเต็มพิกัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบว่าร่องรอยพลังงานที่ดึงตัวลีโอไปนั้น เป็นรูปแบบพลังงานชนิดเดียวกับที่เคยบันทึกไว้ในตำราโบราณของ ดร. อีเลน่า—บันทึกที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของนักเรียนในอดีต "นี่มันไม่ใช่ระบบป้องกันภัยของโรงเรียน…" ไคล์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก "นี่คือกับดักที่มีเจตนาเจาะจงล่อเพื่อนของผมเข้ามาตั้งแต่แรก" ดร. อีเลน่าหลบสายตาชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แววตาไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้เนิ่นนาน เธอเดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือเรียวลงบนบ่าของเด็กหนุ่ม "เธอฉลาดมาก ไคล์… แต่บางครั้ง ความจริงก็มักจะเล่นตลกกับคนที่มีตรรกะแม่นยำเสมอ" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา "เพื่อนของเธอไม่ได้ถูกส่งไปมิติอื่นแบบสุ่มสี่สุ่มห้า… แต่เขากำลังถูกใช้เป็น ‘กุญแจ’ ในการเปิดประตูห้องลับที่ฉันพยายามปิดตายมาตลอดสิบปี" ก่อนที่ไคล์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่ดังขึ้นในหัวของเขาก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งใสสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจระดับ SSS "เงาสะท้อนแห่งอดีต"] [เงื่อนไข: ช่วยเหลือเป้าหมาย (ลีโอ) ภายในเวลาจำกัด 10 นาที ก่อนที่แก่นพลังชีวิตจะถูกหลอมรวมเข้ากับสถาปัตยกรรมมิติ] [คำเตือน: บอสลับผู้ดูแลประตูมิติได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว…] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและบททดสอบอันเข้มข้นนี้ไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ