การเต้นรำกับปริศนา

"ผมเตือนคุณแล้วนะครับว่าการคำนวณวงโคจรของเวทมนตร์บทนี้ด้วยสมการควอนตัม จะทำให้กระดุมเสื้อของคุณดีดใส่หน้าอกขุนนางฝ่ายเหนือคนนั้นโดยไม่เจตนา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววกวนประสาทเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ในห้องโถงจัดเลี้ยงอลังการของสถาบันเวทมนตร์ลูเมน ไคล์ขยับเนคไทสีเงินของตนเองเล็กน้อย ดวงตาสองข้างภายใต้กรอบแว่นใสแจ๋วซ่อนประกายวิเคราะห์ที่เฉียบคม เขากำลังยืนพิงเสาหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตร ทอดสายตามองความวุ่นวายเบื้องหน้าที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อย "ถ้าคุณยังไม่หุบปากแล้วเลิกวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ลวงตาของพวกสภาสูง ไคล์... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการโดนเวทมนตร์บทลงโทษสาปให้กลายเป็นกบพูดได้ มันมีรสชาติขมขื่นแค่ไหน" เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยตอบกลับมาอย่างราบเรียบ ดร.อีเลน่าในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลไร้ดาว เธอยืนไขว่ห้างพิงระเบียงกระจกใส มองภาพสะท้อนของตัวเองในแก้วไวน์เวทมนตร์ที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อน เรือนผมสีเงินยวดยวงถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ทว่ายังมีปอยผมคลอเคลียกรอบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้าหยอกแบบที่ไม่มีนักศึกษาคนไหนเคยได้รับจากเธอมาก่อน งานเลี้ยงเต้นรำประจำปีของสถาบัน ไม่ใช่แค่สถานที่สำหรับคู่รักวัยรุ่นหรือการสร้างเครือข่ายทางการเมืองของตระกูลขุนนางเวทมนตร์ แต่มันคือ "ฉากหน้า" ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการแทรกซึม ตามข้อมูลจากบันทึกตรรกะที่ไคล์ถอดรหัสได้เมื่อสัปดาห์ก่อน คืนนี้คือช่วงเวลาที่อักขระผนึกมิติชั้นใต้ดินของหอสมุดกลางจะเกิดความผันผวนทางพลังงานต่ำที่สุด เนื่องจากระบบป้องกันทั้งหมดถูกดึงมาใช้หล่อเลี้ยงเขตอาคมของงานเลี้ยง เพื่อป้องกันการลอบสังเกตการณ์จากบุคคลภายนอก และนั่นคือเหตุผลที่เขากับอาจารย์สาวจอมเย็นชาต้องมารumแต่งตัวเป็นคู่เต้นรำจำเป็นในคืนนี้ "ผมแค่กำลังคิดว่า..." ไคล์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของชาสมุนไพรและหมึกเวทมนตร์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอีเลน่าลอยแตะจมูก "การที่เรามาเดินนَدลีลาศท่ามกลางฝูงชนที่กำลังสวมหน้ากากเข้าหากัน อาจจะไม่น่าสนใจเท่ากับการไปนั่งถอดรหัสรูนโบราณใต้ท้องเรือนกระจก... แต่อย่างน้อย การได้เห็นคุณยอมใส่ชุดสีดำสนิทที่ขัดกับกฎระเบียบสีขาวของสถาบัน ก็คุ้มค่ากับการเสียเวลาสี่สิบนาทีในการผูกเนคไทแล้วล่ะครับ" อีเลน่าชำเลืองมองลูกศิษย์ตัวแสบ มุมปากเรียวสวยกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ "ปากเก่งขึ้นนะไคล์... สงสัยว่าคะแนนสอบภาคปฏิบัติวิชาการคำนวณเวทมนตร์ขั้นสูงเมื่อเดือนก่อน คงทำให้คุณมีความมั่นใจมากเกินไปหน่อยสินะ" "ความมั่นใจของผมมาจากตรรกะที่ตรวจสอบได้ครับอาจารย์ ไม่ใช่ความบังเอิญ" ไคล์ยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนที่สายตาของเขาจะกวาดผ่านฝูงชนที่กำลังหมุนตัวตามจังหวะเพลงวอลทซ์ เป้าหมายของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ฟลอร์เต้นรำ ณ มุมมืดของระเบียงชั้นสอง เคาน์ต์แวร์เนอร์ ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักเรียนผู้กุมความลับเรื่องการหายตัวไปของอาจารย์ร่วมรุ่นเมื่อสิบปีก่อน กำลังยืนกระซิบกระซาบอยู่กับชายสวมหน้ากากนกฮูกที่สวมเสื้อคลุมปักตราสัญลักษณ์ของสภาสูง ท่าทางของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและระแวดระวัง ไคล์หรี่ตาลง โครงสร้างพลังงานรอบตัวของชายสวมหน้ากากนกฮูกถูกฉายภาพขึ้นมาในหัวผ่าน "เนตรตรรกะ" ที่เขาพัฒนาขึ้น แรงดันเวทมนตร์ระดับ 7 ที่ถูกบีบอัดไว้ด้วยเวทพรางตาแบบโบราณ กำลังสั่นพ้องกับผลึกมานาสีดำที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านใน *ไม่ใช่เวทมนตร์ของสถาบันลูเมน...* ไคล์วิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็ว *นั่นคือเวทมนตร์ต้องห้ามจากแดนเหนือ มิติปิดตายที่ถูกผนึกไว้เมื่อร้อยปีก่อน* "อีเลน่าครับ..." ไคล์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที "ดูเหมือนว่าแผนการของเราจะถูกขยับเวลาให้เร็uขึ้น โครงสร้างมานาของเคาน์ต์แวร์เนอร์กำลังเชื่อมต่อกับประตูมิติสำรองที่ห้องโถงใต้ดิน... พวกเขากำลังจะขนย้าย 'บางสิ่ง' ออกจากสถาบันคืนนี้" อีเลน่าหุบพัดในมือลง เสียงกระทบเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่รู้กันแค่สองคน แววตาที่เคยฉายแววเกียจคร้านเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็ง รังสีเวทมนตร์รอบตัวเธอบีบอัดจนอากาศรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น "คุณแน่ใจแค่ไหนไคล์?" เสียงกระซิบของเธอเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" ไคล์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า "และเนื่องจากนี่คือการเต้นรำ... ผมคิดว่าเราคงต้องปฏิเสธคำเชิญของวงดนตรี แล้วไปร่วมสนุกกับจังหวะแทงโก้ในแบบของเราเองแล้วล่ะครับ" อีเลน่ามองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือเรียวบางของเธอลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่นคง แรงกระแสเวทมนตร์สายหนึ่งเชื่อมต่อกันผ่านผิวสัมผัส สร้างเกราะป้องกันพลังงานสีฟ้าครามล้อมรอบตัวทั้งสองคนไว้ในพริบตา ทั้งคู่หมุนตัวหลอมรวมไปกับฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลง ก่อนจะพุ่งร่างหายวับไปจากฟลอร์เต้นรำอย่างแนบเนียน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายมานาจางๆ ที่ระเหยหายไปในอากาศ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงใต้ดินที่มืดมิดและเย็นเยือก อَขระผนึกสีทองที่ควรจะเสถียร กลับเริ่มปริร้าวทีละน้อย ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงของพลังงานที่ถูกบีบอัด *แคร็ก... แคร็ก...* เงาสودร่างหนึ่งที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาส่องประกายสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่กล้องวงจรปิดเวทมนตร์ ราวกับกำลังส่งยิ้มทักทายมายังผู้ที่กำลังก้าวเข้ามา **[ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS: รหัสตัวตนของอดีตอาจารย์ผู้สูญหาย 'ดร.มาร์คัส' ถูกปลุกให้ทำงานโดยสมบูรณ์]** --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและบททดสอบอันเข้มข้นนี้ไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ