ศัตรูในคราบผู้ทรงเกียรติ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานอธิการบดี แม้ว่ากองซากอสูรเงาจากเหตุการณ์ระทึกขวัญในค่ำคืนก่อนจะถูกเคลียร์พื้นที่ออกไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วก็ตาม แต่สำหรับไคล์… ตรรกะของเขายังคงประมวลผลถึงความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันนี้อย่างไม่หยุดหย่อน รอยเท้าเบอร์สิบสองที่เปื้อนโคลนธาตุมานาบริสุทธิ์—ซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่ใช้ในเขตหวงห้ามชั้นในของสถาบัน—ยังคงทิ้งร่องรอยการกดทับบนพรมกำมะหยี่สีเลือดหมู “เธอช่างเป็นเด็กที่… ละเมิดขอบเขตความอยากรู้อยากเห็นได้เกินกว่าเกณฑ์มาตรฐานของนักเรียนทุนปีสองเสียจริงนะ, ไคล์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากเบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีโบราณ ศาสตราจารย์มอลเทอร์ (Malthor) อาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากเอกสารรายงานความเสียหาย แว่นกรอบทองสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์วับวาบ ปิดบังประกายตาที่ยากจะคาดเดายาก ไคล์ยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวนั้นโดยไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนระเบียบจัดยังคงรักษาบุคลิกนิ่งสงบ แววตาคมกริบกวาดมองผ่านโครงสร้างสนามพลังป้องกันรอบตัวอาจารย์ใหญ่อย่างรวดเร็ว *‘ความหนาแน่นของมานาในห้องนี้ถูกปรับลดลงเจ็ดเปอร์เซ็นต์… เพื่ออำพรางการร่ายเวทมนตร์บางอย่างสินะครับ’* ไคล์วิเคราะห์ในใจอย่างเงียบเชียบ ขณะที่สมองส่วนหน้ากำลังประเมินอัตราการเต้นของหัวใจและระดับฮอร์โมนความเครียดของตนเองให้อยู่ในจุดที่นิ่งที่สุด “ผมแค่พยายามทำความเข้าใจกับ ‘ตรรกะ’ ของเหตุการณ์ที่ระบบความปลอดภัยของสถาบันควรจะป้องกันได้ แต่กลับปล่อยให้สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นหลุดรอดเข้ามาถึงเขตหอบัวแก้วได้ครับท่านอาจารย์ใหญ่” ไคล์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทิ่มแทงลึกซึ้ง มอลเทอร์หัวנסึกลึกในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ดูท้วมเล็กน้อยในชุดคลุมนักบวชชั้นสูงแผ่แรงกดดันมหาศาลออกมาจนอากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว “ตรรกะงั้นหรือ? โลกเวทมนตร์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยสมการคณิตศาสตร์ที่ตายตัวหรอกนะไคล์… มันขับเคลื่อนด้วย ‘อำนาจ’ และ ‘การเสียสละ’ ที่ถูกต้องต่างหาก” มอลเทอร์ก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละก้าว “สิ่งที่พวกเธอเรียกว่าการบุกรุก… แท้จริงแล้วมันคือการคัดกรองต่างหากเล่า พลังงานที่รั่วไหลออกไปจากซากอสูรพวกนั้น ไม่ได้หายไปไหน… แต่มันถูกส่งต่อมายังห้องใต้ดินแห่งนี้ เพื่อค้ำจุนความมั่นคงของสถาบันที่เราสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อหลายร้อยปี” ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวในชุดคลุมสีดำสนิท ดร. อีเลน่า ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาคู่สวยกลับจดจ้องไปยังศาสตราจารย์มอลเทอร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ท่านกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่าจะควบคุมหรอกนะ, มอลเทอร์” เสียงของอีเลน่าเฉียบคมดุจใบมีด “การดึงพลังงานจากมิติปิดตายมาใช้เป็นแหล่งพลังงานสำรองของสถาบัน ไม่ใช่แค่การละเมิดกฎแห่งพันธสัญญาโบราณ… แต่นั่นคือการเปิดประตูต้อนรับพวกมัน ‘ให้ยกทัพมาเยือน’ ต่างหาก!” มอลเทอร์หยุดเดิน หันไปมองอาจารย์สาวรุ่นน้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความใจดีปลอมๆ เป็นความเยียบเย็นอย่างไร้เยื่อใย “อีเลน่า… เธอเองก็ยังคงยึดติดกับอดีตโง่เขลานั้นสินะ เพื่อนร่วมรุ่นของเธอไม่ได้หายสาบสูญไปไหนหรอก… พวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานที่ทำให้สถาบันแห่งนี้ยิ่งใหญ่ต่างหากเล่า และวันนี้… ทั้งเธอและเด็กอวดดีคนนี้ ก็จะได้รู้ซึ้งถึงเกียรติยศของการเป็น ‘ส่วนหนึ่ง’ นั้นเช่นกัน” สิ้นคำพูดของอธิการบดี วงเวทสีดำสนิทนับสิบวงก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้องโดยไม่ทันให้ตั้งตัว โซ่ตรวนแห่งความมืดพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นราวกับอสรพิษมีชีวิต เป้าหมายคือการตรึงร่างของทั้งไคล์และอีเลน่าเอาไว้ในพริบตา! “อาจารย์ครับ! ถอยหลังสามก้าว มุมหักเหของสนามพลังตรงนั้นมีจุดบอด!” ไคล์ตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากข้อมือของอีเลน่าให้หลบวิถีการโจมตีอย่างเฉียดฉิว นิ้วมือเรียวยาวดีดอากาศเบื้องหน้า เกิดเป็นเสียงประทุของสนามพลังเวทที่ถูกบีบอัดด้วยหลักการทางฟิสิกส์ควอนตัม ตู้ม! แรงระเบิดจากการปะทะทำให้เอกสารกระจัดกระจายไปทั่วห้อง ทว่าในวินาทีที่ควันจางลง มอลเทอร์กลับไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว ร่างของเขาหายวับไปกับตา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทางราวกับมาจากความว่างเปล่า *“พวกเธอคิดจริงๆ หรือ… ว่าศัตรูที่พวกเธอต้องเผชิญ มีแค่ฉันคนเดียว?”* ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง แผงควบคุมระบบเวทมนตร์หลักของห้องทำงานก็ส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าไคล์อย่างกะทันหัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกโปรโตคอลความปลอดภัยระดับ SSS] [เป้าหมาย: กองทัพอสูรเงากว่าห้าพันตน กำลังทะลุกำแพงมิติเข้ามาสู่เขตพื้นที่การศึกษาในอีก 3… 2…] ดร. อีเลน่า หันมามองไคล์ด้วยแววตาที่ตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต ขณะที่เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาหลังกรอบแว่นกลับฉายประกายความเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด มือขวากำหมัดแน่นจนข้อต่องอขาว “ดูเหมือนว่า… พวกมันไม่ได้แค่มาเยือนตามคำเชิญแล้วล่ะครับอาจารย์” ไคล์เอ่ยกระซิบเบาๆ ท่ามกลางเสียงคำรามก้องที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากท้องฟ้ายามราตรีเบื้องนอก ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตรรกะและหัวใจของพวกเขานะครับ