รอยร้าวในมิติ

"รอยร้าวพวกนั้น ไม่ได้เกิดจากการสูญเสียพลังมานากลางคัน... แต่มันกำลังถูกกัดเซาะจากคำสั่งภายในต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวยาวของ ดร.อีเลน่า เคาะลงบนแผงควบคุมอักขระเวทโบราณที่สั่นระริก เสียงสะท้อนของโลหะที่บิดเบี้ยวและเสียงครางต่ำของหินผาเขตอาคมดังระงมไปทั่วห้องบัญชาการใต้ดิน แสงไฟสีฟ้าอมเขียวของหน้าจอระบบสะท้อนบนแว่นกรอบบางของเธอ เผยให้เห็นรอยขมวดคิ้วยุ่งเหยิงที่หาดูได้ยาก ไคล์ก้าวเข้าไปใกล้ แว่นตาอัจฉริยะของเขากวาดสายตาตรวจจับคลื่นความถี่พลังงานที่แปรปรวนอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นกราฟแท่งแสดงเสถียรภาพของบาตรป้องกันโรงเรียนดิ่งลงฮวบฮอบแบบเอ็กซ์โพเนนเชียล "ไม่ใช่แค่ถูกเจาะครับอาจารย์... แต่ระบบกำลังเปิดช่องว่างให้มันเข้ามาเอง" ไคล์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคม เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างโฮโลแกรมส้มอิฐกลางอากาศ รหัสตรรกะนับพันบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของเขา "มีคนแอบฝังรูทีนคำสั่งชุดใหม่ลงในเคอร์เนลหลักของบาตรป้องกันเมื่อสามชั่วโมงก่อน... ช่วงที่เรากำลังยุ่งกับการตรวจสอบชั้นเรียนภาคสนามพอดิบพอดี" อีเลน่าหันขวับมามองลูกศิษย์คนโปรด ดวงตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชมในความรวดเร็วของการวิเคราะห์ "เธอแน่ใจแค่ไหนไคล์? การจะเจาะเข้าไปถึงเคอร์เนลหลักของเซบาสเตียน (ระบบป้องกันอัคคีและวารีบรรพกาล) ต้องใช้สิทธิ์ระดับผู้อำนวยการ หรือไม่ก็..." "หรือก็ต้องเป็นคนที่เข้าใจโครงสร้างตรรกะแบบย้อนกลับ ซึ่งมีผมกับอาจารย์ที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดในสถาบันเวลานี้" ไคล์พูดต่อให้โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยจบ เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่พื้นผิวแท่นศิลาเวทมนตร์ ก่อนจะดึงข้อมูลโครงสร้างอักขระที่บิดเบี้ยวออกมาฉายให้เห็นเป็นภาพสามมิติ บรรยากาศในห้องค่อนข้างอึมครึม มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของอาจารย์สาวและเสียงฮัมต่ำของเครื่องมือวัดพลังงาน ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความหนፍหนาวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาจากภายนอก รอยร้าวในมิติไม่ได้เป็นเพียงแค่ทฤษฎีบนหน้ากระดาษอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังปรากฏขึ้นจริงในรูปแบบของรอยแยกสีดำสนิทที่ฉีกกระชากอากาศเหนือสนามหญ้าใหญ่ของโรงเรียนเวทมนตร์ "ถ้าเราไม่แก้ไขโค้ดส่วนนี้ภายในสิบห้านาที บาตรป้องกันชั้นนอกจะระเบิดออก แรงดันย้อนกลับจะทำให้มานาของนักเรียนทุกคนในรัศมีหกกิโลเมตรปั่นป่วนจนถึงขั้นพิการทางเวทมนตร์ถาวร" ไคล์วิเคราะห์เสียงเรียบ แต่นิ้วมือที่กำลังรัวคีย์บอร์ดเวทมนตร์กลับชื้นเหงื่อ อีเลน่าก้าวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิด เธอยื่นมือซ้ายเข้าไปช่วยสนับสนุนกระแสมานาของไคล์เพื่อสร้างเกราะป้องกันคลื่นรบกวนระยะประชิด ไอความร้อนอุ่นๆ จากตัวของอาจารย์สาวช่วยบรรเทาความตึงเครียดลงได้บ้าง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ตามที "เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับมันไว้คนเดียวนะไคล์... ฉันบอกแล้วไงว่าหน้าที่ปกป้องพวกเธอ คือสิ่งที่อาจารย์คนนี้ต้องทำ" อีเลน่าเอ่ยเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ดวงตาของเธอจดจ้องมองไปยังรอยแยกมิติผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เริ่มมีรอยร้าวราน "ผมไม่ได้แบกไว้คนเดียวสักหน่อยครับอาจารย์... ผมแค่กำลังทำตามตรรกะที่ว่า 'การร่วมมือกับคนที่ฉลาดกว่า ย่อมลดอัตราความล้มเหลวลงได้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์'" ไคล์เหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นนิดๆ ในแบบฉบับที่ชอบกวนประสาทเธอในยามวิกฤตเสมอ อีเลน่าส่งเสียง "หึ" ในลำคออย่างหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากของเธอกลับระบายรอยยิ้มจางๆ ออกมาเช่นกัน "ปากดีนักนะ... ถ้างานนี้เราลอดไปได้ ฉันจะหักคะแนนจิตวิสัยเธอสักสิบคะแนนฐานบังอาจมาเปรียบเทียบชั้นเชิงกับอาจารย์" "ยินดีรับคำบัญชาครับ" ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองก็ต้องค้างเติ่ง เมื่อจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีส้มอิฐตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนกRong ระดับวิกฤตที่ดังสนั่นหวั่นไหว *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกขอบเขตมิติ]* *[คำเตือน: บาตรป้องกันชั้นที่ 4 ถูกทำลายสมบูรณ์]* *[รหัสตรรกะปริศนาถูกปลดล็อก: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้หลงทางในกาลเวลา"]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พัดกระหน่ำเข้ามาจนแท่นศิลาหลักแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไคล์และอีเลน่ายันตัวลุกขึ้นยืนทรงตัวอย่างยากลำบาก ท่ามกลางฝุ่นควันและละอองมานาที่แตกกระจาย เบื้องหน้าของรอยร้าวในมิติที่ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นประตูบานมหึมา เงาร่างหนึ่งก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนของโรงเรียนเวทมนตร์อย่างเชื่องช้า รองเท้าบูทหนังเก่าคร่ำครึส่งเสียงกระทบพื้นก้องกังวาน ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว ร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในตำราประวัติศาสตร์ที่ควรจะสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน—เพื่อนสนิทร่วมรุ่นของ ดร.อีเลน่า ที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาสสีดำสนิทไร้แววตา! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและบททดสอบอันเข้มข้นนี้ไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ