บันทึกของคนตาย

“หยุดความคิดที่จะเปิดมันซะ ไคล์... กฎของมิติปิดตายไม่ใช่เรื่องที่คนเป็นจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้โดยไม่ทิ้งเศษเสี้ยวของวิญญาณเอาไว้” เสียงของดร.อีเลน่าสั่นพร่า แม้ใบหน้าจะยังคงความนิ่งเฉยตามแบบฉบับอาจารย์ผู้เย็นชา แต่ปลายนิ้วที่เธอกดทับลงบนปกหนังเก่าคร่ำคร่าของสมุดบันทึกนั้นกลับสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด ไคล์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หรี่ตาลง จ้องมองร่องรอยการกัดกร่อนของพลังงานเวทมนตร์ที่ขอบกระดาษ บันทึกเล่มนี้ไม่ได้ทำจากกระดาษปาปิรุสหรือเยื่อไม้ทั่วไป แต่มันถูกเคลือบด้วย 'คราบเวลา' ที่หลงเหลือจากมิติที่หยุดนิ่ง ทุกครั้งที่เขาใช้ทักษะ [เนตรตรรกะ] วิเคราะห์โครงสร้างพลังงานรอบๆ สมุด เขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง “อาจารย์ครับ... คำว่า 'ความถูกต้อง' ในวิชาประวัติศาสตร์มักถูกเขียนโดยผู้ชนะ แต่สำหรับบันทึกเล่มนี้ ผมว่ามันถูกเขียนโดย 'ผู้ที่ไม่ได้อยู่ทั้งในฐานะผู้ชนะหรือผู้แพ้'” ไคล์เอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะค่อยๆ เลื่อนมือผ่านแรงกดดันของดร.อีเลน่า ความเย็นเยียบจากสมุดแทรกซึมผ่านถุงมือหนังจนเขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นผิดจังหวะ เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเปิดหน้าแรกออก ทันทีที่สันปกถูกง้าง แรงดันเวทมนตร์มหาศาลก็ระเบิดออกมาในระดับอะตอม กลิ่นอายของห้องสมุดต้องห้ามที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่น กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของห้วงอวกาศว่างเปล่า ดร.อีเลน่าผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี ไคล์ไม่ได้สนใจปฏิกิริยานั้น สายตาของเขาจดจ้องที่ตัวอักษรลายมือหวัดๆ ที่ดูเหมือนจะขยับได้เองราวกับมีชีวิต *‘ถ้าเจ้ากำลังอ่านสิ่งนี้ แสดงว่าตรรกะแห่งกฎเกณฑ์ที่โรงเรียนสอนเจ้ามาได้พังทลายลงแล้ว... เวทมนตร์ไม่ใช่การร่ายรำ แต่คือการเจรจากับความว่างเปล่าที่หิวโหย’* ไคล์กวาดสายตาอ่านเร็วๆ ข้อมูลเชิงทฤษฎีที่ไหลผ่านสมองทำเอาหัวใจเขาเต้นรัว นี่ไม่ใช่ตำราเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือผังโครงสร้างของ 'รอยแยกมิติ' ที่อาจารย์คนเก่า—ผู้ที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน—ได้ถอดรหัสไว้ เขาสังเกตเห็นจุดหนึ่งในบันทึก มีการจดบันทึกเกี่ยวกับ 'ค่าคงที่ของชะตาชีวิต' (Fate Constant) ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเคยตั้งสมมติฐานไว้แต่ไม่เคยพิสูจน์ได้ แต่มันกลับถูกเขียนไว้อย่างละเอียดพร้อมสมการคำนวณที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก “ไคล์... วางมันลงซะ” ดร.อีเลน่าก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ้อนวอน “นายไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นมันดึงดูดอะไรมาบ้าง บันทึกเล่มนี้ไม่ใช่ความรู้ แต่มันคือ 'ตะขอเบ็ด' ที่ล่อให้สิ่งนั้นมองลงมาหาเรา” “สิ่งนั้นคืออะไรครับ?” ไคล์ถามโดยไม่ละสายตาจากสมุด แม้หน้าผากจะเริ่มมีเหงื่อซึม “อาจารย์พูดถึงตัวตนที่อยู่นอกเหนือตรรกะใช่ไหม? ถ้าเราไม่ทำความเข้าใจ เราจะเอาชนะกฎที่บิดเบือนชะตาชีวิตนี้ได้อย่างไร” “เราไม่ได้มีหน้าที่เอาชนะ! เรามีหน้าที่แค่รักษาความสมดุลให้ตัวเองมีชีวิตรอดไปจนจบภาคการศึกษา!” เธอตะคอกใส่เขา แต่ดวงตากลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวด “เพื่อนของฉัน... เขาหายไปเพราะเขาเชื่อแบบเดียวกับที่เธอเชื่อ ไคล์!” ไคล์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในโครงสร้างพลังงานรอบตัว ห้องที่พวกเขาอยู่เริ่มบิดเบี้ยว ตัวอักษรในบันทึกเริ่มเรืองแสงสีม่วงดำที่ดูเหมือนกำลังจะกัดกินพื้นที่ของกระดาษ เขารีบพลิกไปยังหน้าสุดท้าย ซึ่งเป็นหน้าที่กระดาษถูกฉีกขาดไปเกินครึ่ง แต่สิ่งที่เหลืออยู่กลับทำให้เขาต้องหยุดหายใจ มันคือแผนผังรายชื่อนักเรียนในรุ่นของดร.อีเลน่า และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของ 'ดร.อีเลน่า' ถูกกากบาททับด้วยหมึกสีเลือด พร้อมข้อความบรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือที่สั่นเครือกว่าหน้าอื่น *‘กฎข้อที่ 28: ผู้ที่รอดชีวิตจากมิติปิดตาย ไม่ใช่ผู้ที่หาทางออกเจอ แต่คือผู้ที่ยอมสละตัวตนให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมิตินั้น... ดังนั้น อาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้ อาจไม่ใช่คนเดิมที่เธอคิด’* บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ไคล์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดร.อีเลน่าช้าๆ หญิงสาวตรงหน้าหยุดนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนบัดนี้กลับกลายเป็นสีเทาขุ่นมัวดุจหินตาย เธอคลี่ยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่ไคล์เคยเห็นมา ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของไคล์อย่างบ้าคลั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานะตัวตนของคู่สนทนาเปลี่ยนแปลง... ข้อมูลถูกแก้ไขโดยคำสั่งระดับ SSS] [คำเตือน: ความเป็นจริงรอบตัวกำลังถูกรีเซ็ต... จงรักษาสติสัมปชัญญะก่อนที่จุดเซฟของคุณจะหายไป!] ประตูห้องสมุดที่ควรจะปิดสนิทค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของชายแก่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไคล์จำได้แม่นจากรูปถ่ายเก่าๆ ในห้องสมุด... เขาคืออาจารย์คนเก่าที่ควรจะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ชายผู้นั้นเดินตรงมาหาไคล์ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานดุจมาจากใต้ก้นบึ้งของมหาสมุทรว่า “เธอกำลังอ่านในสิ่งที่คนตายเขาหวงนักหวงหนา... ไคล์... เธอพร้อมจะแลกเปลี่ยนตรรกะของเธอกับความเป็นนิรันดร์แล้วหรือยัง?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและบททดสอบอันเข้มข้นนี้ไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ