กับดักของเวลา

“ตรรกะข้อที่หนึ่ง: สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วย่อมไม่สามารถเปลี่ยนกลับได้... เว้นแต่คุณจะทำให้กฎฟิสิกส์กลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกขยำทิ้ง” เสียงทุ้มต่ำของไคล์ดังก้องอยู่ในหอสมุดเวทมนตร์ชั้นใต้ดิน ทว่าสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่กองหนังสือเก่าเก็บ แต่เป็นภาพของดร.อีเลน่าในชุดเครื่องแบบเมื่อสิบปีก่อน—เข็มกลัดประจำภาควิชาของเธอยังเป็นสีเงินวาววับ ไม่ใช่สีทองหม่นเหมือนในปัจจุบัน เธอหันมามองเขา ดวงตาสีเทาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความตกใจ “ไคล์? เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อฉัน... ฉันกำลังเตรียมบันทึกการสำรวจเขตมิติที่เก้าอยู่” ไคล์ขมวดคิ้วแน่น สติปัญญาของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายมานาที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของเหลวรอบตัวเขาไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์มายา แต่มันคือ ‘ความบิดเบี้ยวของกาลเวลา’ ระดับที่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของโมเลกุลอากาศที่แตกตัวและก่อรูปขึ้นใหม่ “อาจารย์ครับ” ไคล์เอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมาจากอก “ผมว่าเราไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนในเวลาปัจจุบัน และถ้าผมเดาไม่ผิด พลังงานที่พุ่งพล่านจากอักขระบนกำแพงนั่น... มันคือกับดักมิติที่พยายามรีเซ็ตประวัติศาสตร์ของอาจารย์อยู่” ดร.อีเลน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอรีบถอยห่างจากโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ที่ยังไม่ถูกเปิดออก “เธอไม่ควรเห็นเรื่องนี้ ไคล์ ออกไปจากที่นี่ซะ! นี่คือความผิดพลาดทางตรรกะที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยสร้างขึ้น!” “ให้ผมออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอาจารย์กำลังจะหายสาบสูญไปในมิติปิดตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าน่ะหรือครับ?” ไคล์ก้าวเข้าไปหา ท่าทางของเขาดูสุขุมเกินกว่าจะเป็นนักเรียนปีสอง “อาจารย์สอนผมเองไม่ใช่หรือครับว่า ตรรกะคืออาวุธเดียวที่จะเอาชนะโชคชะตาได้ หากเราติดอยู่ในลูปเวลา เราก็แค่ต้องสร้างตัวแปรใหม่เข้าไปแทรกซึม” เขายื่นมือไปสัมผัสอากาศเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึง ‘ขอบ’ ของมิติที่ฉีกขาด ไคล์ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ แต่เขาใช้อุปกรณ์เสริมพลังงานที่ประดิษฐ์ขึ้นเอง—แว่นตาเลนส์พิเศษที่แสดงโครงสร้างมานาเป็นเส้นกราฟสีน้ำเงิน “อาจารย์ครับ มองที่ผม” ไคล์พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่เด็ดขาด “ที่อาจารย์พยายามจะแก้ไขเมื่อสิบปีก่อน มันไม่ใช่การกู้คืนข้อมูล แต่คือการพยายามดึงเพื่อนของอาจารย์กลับมาใช่ไหมครับ? ความเศร้าโศกนั่น... มันทำให้สูตรคำนวณของอาจารย์บิดเบี้ยว จนกลายเป็น ‘กับดักของเวลา’ ที่ดึงดูดตัวเราทั้งคู่เข้ามาในนี้” ดร.อีเลน่าชะงัก สายตาที่เธอมองมาที่ไคล์ไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนแอที่เก็บซ่อนมานานนับทศวรรษ “เธอจะทำอะไร...” “ผมจะรีเซ็ตระบบด้วยเหตุผลครับ” ไคล์หยิบปากกาขนนกที่ดัดแปลงเป็นเครื่องคำนวณออกมา เขาจรดปลายลงบนรอยแยกของมิติ มือของเขาสั่นเล็กน้อยแต่แม่นยำ ทุกจังหวะที่เขาขีดเขียนคือการลบสมการแห่งความโศกเศร้าทิ้งไป การบรรยายภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นดูช้าลง ความกดดันในอากาศเริ่มเบาบางลง ทว่าทันใดนั้นเอง... เสียงเตือนที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของไคล์ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงในระดับลำดับชั้น (Hierarchy Violation)] [สถานะ: คุณกำลังพยายามแก้ไขอดีตที่มีผลกระทบต่ออนาคตอย่างรุนแรง] [คำเตือน: หากการคำนวณผิดพลาดเพียง 0.0001% ร่างกายของคุณจะสูญสลายกลายเป็นละอองมานา] ไคล์ไม่ได้หยุดมือ เขายิ้มมุมปากให้ดร.อีเลน่า “อาจารย์ครับ ถ้าผมรอดไปได้... หวังว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวเกี่ยวกับค่าตอบแทนที่ผมต้องเสี่ยงชีวิตมาช่วยอาจารย์นะ” “ไคล์! อย่า!” ฉับพลันนั้นเอง พื้นที่รอบข้างที่เคยเป็นหอสมุดในอดีตเริ่มพังทลายลงเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ แสงสีขาวเจิดจ้ากลืนกินทุกอย่างจนมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น ไคล์กลับรู้สึกถึงมือของใครบางคนที่คว้าข้อมือเขาไว้แน่น—มือที่เย็นจัดและไม่ใช่ของดร.อีเลน่า เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งบนพื้นหญ้าของโรงเรียนในปัจจุบัน เสียงนกร้องยามบ่ายยังคงดังอยู่ปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองดร.อีเลน่าที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ เขาก็ต้องชะงัก ดร.อีเลน่ามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับเธอเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่ไม่เคยจบสิ้น และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาเบื้องหน้าของไคล์ [ภารกิจระดับ SSS: ผู้คุมกฎแห่งกาลเวลา ได้ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์] [คำเตือน: บอสลับ 'เงาแห่งอดีต' ได้ตื่นจากการหลับใหลและกำลังเพ่งเล็งมาที่จุดพิกัดของคุณ] [ผลกระทบ: สิ่งที่หายไปไม่ได้หายไป... แต่มันกำลังเดินกลับมาทวงคืนความถูกต้องด้วยชีวิต] ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากเศษเสี้ยวนาฬิกาทราย และเมื่อเขาสบตาไคล์ เขาก็เอ่ยคำพูดที่ทำให้ไคล์ต้องหยุดหายใจ “ไคล์... ขอบใจนะที่เปิดประตูให้ฉันกลับมา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและบททดสอบอันเข้มข้นนี้ไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ