การตัดสินใจของนักเรียนทุน

เสียงกระดิ่งเตือนภัยสีแดงฉานไม่ได้ก้องกังวานในหู แต่กลับสั่นสะเทือนผ่านโครงสร้างกระดูกและเซลล์ประสาททุกอณู ความหนาแน่นของมานาในห้องเรียนมิติบิดเบี้ยวนี้พุ่งสูงจนออกซิเจนในอากาศเจือจางลงอย่างเห็นได้ชัด ไคล์ เควิน กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน แว่นตากรอบเงินของเขาขึ้นฝ้าบางๆ จากไอร้อนของร่างกายที่กำลังเร่งระบบประมวลผลตรรกะขั้นสูงสุด เบื้องหน้าของเขา—ห่างออกไปเพียงไม่ถึงสามก้าว—ร่างโปร่งแสงของ ดร.อีเลน่า กำลังสั่นสะเทือน ละอองแสงสีครามรอบตัวเธอกำลังแตกสลายราวกับกระจกที่ร้าวราน จากรอยแยกเหล่านั้น มวลพลังงานสีดำทมิฬที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโกลาหลกำลังพยายามแทรกซึมเข้ายึดครองแกนกลางของจิตวิญญาณเธอ [ระบบปฏิบัติการตรรกะวิกฤต: ตรวจพบรหัสคำสั่งภายนอกพยายามลบตัวตนของเป้าหมาย] [ประเมินความเสี่ยง: หากปล่อยให้กระบวนการเสร็จสิ้น โฮสต์ "อีเลน่า" จะสูญเสียความทรงจำถาวรและกลายเป็นภาชนะของสิ่งแปลกปลอม] [คำสั่งแนะนำจากระบบ: ถอยร่นไปยังจุดปลอดภัยระยะ 50 เมตร และรายงานต่อคณะผู้บริหารโรงเรียนเวทมนตร์ทันที เพื่อรักษาอัตราการรอดชีวิตของโฮสต์ (ไคล์ เควิน) ไว้ที่ 98.4%] ตัวเลขความน่าจะเป็นสีฟ้าสดใสลอยเด่นขึ้นในห้วงความคิดของไคล์ มันคือระบบที่เขาพึ่งพามาตลอด มันไม่เคยผิดพลาด มันคำนวณความคุ้มค่าและความปลอดภัยได้อย่างแม่นยำราวจับวาง และในสถานการณ์นี้ การถอยคือทางเลือกที่มีตรรกะรองรับสมบูรณ์แบบที่สุด ทว่า... ไคล์กลับค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมนักเรียนทุนของตนออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่หน้าต่างหลบหนี หรือเส้นทางปลอดภัยที่ระบบคำนวณไว้ แต่มันจับจ้องอยู่ที่ดวงตาสีเทาหม่นของหญิงสาวเบื้องหน้า—ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยฉายแววโดดเดี่ยวและเย่อหยิ่ง แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการยอมรับความพ่ายแพ้ "อาจารย์ครับ..." เสียงของไคล์แหบพร่าแต่ชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของมิติที่กำลังล่มสลาย "คุณเคยบอกผมว่า ประวัติศาสตร์เวทมนตร์ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยสูตรคำนวณ แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยทางเลือกของมนุษย์... ผมจำมันได้ขึ้นใจเลยนะครับ" ดร.อีเลน่าเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ริมฝีปากซีดเผือดขยับเม้มเข้าหากันอย่างสั่นเทา "ไคล์... ออกไป... นี่ไม่ใช่เรื่องของเด็กทุนอย่างเธอ... ถ้าเธอเข้ามาพัวพัน... สิทธิ์การเป็นนักเรียนของเธอจะถูกเพิกถอน... และอนาคตทั้งหมดจะ..." "อนาคตที่ไม่มีอาจารย์คอยแก้โจทย์ประหลาดๆ ให้ผม มันก็คงน่าเบื่อจนไม่รู้จะคำนวณไปทำไมเหมือนกันครับ" ไคล์แย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แม้เหงื่อกาฬจะไหลโทรมหน้าผาก มือขวาของเขายื่นออกไปข้างหน้า ฝ่ามือแบออกอย่างไร้ซึ่งอาวุธป้องกันใดๆ ปัง! คลื่นกระแทกจากแกนกลางมิติพุ่งเข้าใส่หน้าอกของไคล์อย่างจังจนเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว รสคาวเลือดอุ่นๆ เอ่อล้นขึ้นมาที่มุมปาก แต่เขากลับฝืนทรงตัว ยืนหยัดด้วยสองขาอย่างมั่นคง ดวงตาหลังกรอบแว่นฉายแสงสีฟ้าคมกริบ แทนที่จะถอยหนี เขาก้าวเดินเข้าไปหาอาจารย์สาวทีละก้าว... ก้าวที่สวนทางกับตรรกะของโลกเวทมนตร์โดยสิ้นเชิง [คำเตือน: โฮสต์กำลังฝ่าฝืนคำสั่งระบบระดับวิกฤต!] [อัตราการรอดชีวิตลดลงเหลือ: 12.1%... 5.3%... 0.8%...] [ยืนยันการกระทำหรือไม่?] "ยืนยันครับ" ไคล์พึมพำตอบระบบในใจด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่น เขารู้ดีว่าเขากำลังทำอะไร การเอาชีวิตเข้าแลกกับความเสี่ยงที่ไม่สมเหตุสมผลคืองานอดิเรกที่แย่ที่สุด แต่มันคือการตัดสินใจของ 'มนุษย์' ที่ชื่อไคล์ เควิน ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเลข นิ้วเรียวยาวของไคล์แตะลงที่ข้อมือของดร.อีเลน่า จุดที่ชีพจรเวทมนตร์กำลังเต้นระส่ำ ทันทีที่สัมผัสกัน โครงสร้างเวทมนตร์อันซับซ้อนและบิดเบี้ยวของสิ่งแปลกปลอมก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของไคล์ผ่านจุดเชื่อมต่อ ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่วเส้นประสาทราวกับถูกกรดร้อนราดลงบนผิวหนัง แต่เขากัดฟันกรอด ไม่ยอมปล่อยมือ "คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วครับ อาจารย์อีเลน่า" ไคล์ถ่ายทอดพลังงานมานาบริสุทธิ์ของตนเองเข้าไปในร่างของเธอ ผ่านการคำนวณโครงสร้างการไหลเวียนโลหิตและเส้นลมปราณเวทมนตร์ที่เขาใช้เวลาศึกษามาทั้งคืน สวนทางกับกระแสความมืดที่พยายามกัดกิน ดวงตาสีฟ้าของไคล์สะท้อนแสงวาบ วงแหวนเวทมนตร์ตรรกะสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขากับเธอ หลอมรวมพลังทั้งสองเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นเกราะป้องกันรูปทรงเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องเรียนมิติปิดตายพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ มวลความมืดชะงักงัน ราวกับไม่เข้าใจว่าเหตุใดมนุษย์ตัวเล็กๆ ถึงกล้าท้าทายกฎแห่งความตายด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยวเช่นนี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและการประสานพลังอันดุเดือดนั้นเอง... เสียงปรบมือเบาๆ แต่อุบาทว์และเย็นเยียบ ก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดที่อ้างว้างที่สุดของห้องเรียน แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นการตัดสินใจที่น่าประทับใจเสียจริง นักเรียนทุนผู้ยึดมั่นในตรรกะ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเท้าออกจากเงาสีดำสนิทของร่างในชุดคลุมสีเทาเข้ม ใบหน้าของบุคคลนั้นถูกบดบังด้วยหน้ากากโลหะครึ่งซีกที่สลักลวดลายประหลาด ดวงตาข้างที่มองเห็นเป็นสีทองอร่ามไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ ไคล์เบิกตากว้างเล็กน้อย สมองของเขาประملผลชื่อและฐานข้อมูลทั้งหมดในพริบตา แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า—ไม่มีข้อมูลของบุคคลนี้อยู่ในสารบบของโรงเรียนเวทมนตร์! "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนสุดท้าย... เด็กน้อยผู้โง่เขลา" บุคคลปริศนายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะดีดนิ้วเสียงดังสนั่น เป๊าะ! พื้นห้องเรียนมิติปิดตายแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของไคล์และอีเลนาร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างที่ไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ขาดๆ หายๆ จนแทบจับใจความไม่ได้ [ระบบ... เกิดข้อผิดพลาด... ผู้บุกรุกระดับ... 'ผู้สร้าง' ปรากฏตัว...] ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ไคล์มาจนถึงบทนี้นะครับ