สิ่งที่หลงเหลือจากอดีต

เสียงกระดาษแผ่นเก่าเสียดสีกันเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดใต้ดิน เป็นจังหวะเดียวกับที่ไคล์กำลังใช้ปลายนิ้วเขี่ยคราบฝุ่นหนาเตอะบนสันแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิท แฟ้มข้อมูลนี้ไม่ได้ถูกจัดเก็บไว้ในหมวดหมู่ที่นักเรียนทั่วไปจะเข้าถึงได้ มันถูกซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือกลไกเวทมนตร์ที่ต้องใช้ตรรกะทางคณิตศาสตร์ระดับสูงในการปลดล็อก ซึ่งถ้าไม่ใช่เพราะความบังเอิญจากการคำนวณค่าความหนาแน่นของชั้นหนังสือผิดพลาดไปสามมิลลิเมตร เขาก็คงไม่มีวันค้นพบมัน *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของฉัน”* ประโยคสั้น ๆ จากบันทึกปริศนาที่เพิ่งค้นพบเมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สมองอันปราดเปรื่องของไคล์พยายามประมวลผลความหมายของมันอย่างไร้รอยต่อ แต่มันช่างขัดแย้งกับหลักเหตุผลทางวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์เวทมนตร์ที่เขาเคยศึกษามาโดยสิ้นเชิง เด็กหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไอความเย็นจากใต้ดินทำให้ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจาง ๆ "การเล่นจิตวิทยากับเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี ดูจะไม่ใช่รสนิยมของคนที่มีอายุเกินร้อยปีเท่าไหร่นะครับ" ไคล์พึมพำกับตัวเองขณะพลิกหน้ากระดาษแผ่นถัดไป กลิ่นอับของกาลเวลาและหมึกพิมพ์โบราณลอยคละคลุ้ง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ข้อความเชิงปรัชญาชวนปวดหัวเหล่านั้น แต่มันคือรายชื่อของบุคคลที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงเข้ม—รายชื่อของศิษย์เก่ารุ่นก่อตั้งสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ ผู้ซึ่ง "หายสาบสูญ" ไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบห้าปีก่อน แกร๊ก... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ ไคล์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เขายังคงใช้ดินสอในมือหมุนวนไปมาอย่างใช้ความคิด "อาจารย์อีเลน่าคิดว่าการเดินย่องเบาจะช่วยกลบเสียงรองเท้าส้นสูงคู่โปรดได้จริง ๆ หรือครับ? หรือว่าเวทมนตร์พรางตัวของอาจารย์ในวันนี้มันบกพร่องเรื่องการคำนวณแรงเสียดทานกับพื้นหินอ่อน" ร่างเพรียวในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเทาคู่สวยมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ดร. อีเลน่าหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานตัวเล็ก ๆ เพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและชาคาโมมายล์ลอยมาแตะจมูก "เธอชักจะฉลาดเกินไปแล้วนะ ไคล์... ความอยากรู้อยากเห็นบางครั้งก็เป็นตั๋วเที่ยวเดียวไปสู่ความตาย" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิดดังขึ้น อาจารย์สาวกวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนที่นัยน์ตาจะไหววับเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าไคล์กำลังเปิดดูอะไรอยู่ "ผมไม่ได้อยากรู้อยากเห็นครับอาจารย์... ผมแค่กำลังหาคำตอบว่าทำไมตรรกะของโลกใบนี้ถึงมีช่องโหว่ขนาดที่ว่า 'ตัวตน' ของคนคนหนึ่งสามารถถูกลบเลือนไปได้ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง" ไคล์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย "ศิษย์เก่าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเมื่อสิบห้าปีก่อน... คนที่ชื่อว่า 'ลูคัส' คนนี้ มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบันทึกที่ผมได้มาครับ?" บรรยากาศในห้องสมุดใต้ดินพลันเงียบงัดลงทันที อุณหภูมิลดฮวบลงจนรู้สึกได้ ดร. อีเลน่าเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงช้า ๆ ราวกับกำลังพยายามอดกลั้นความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ "เธอไม่ควรขุดคุ้ยเรื่องนี้ ไคล์" อีเลน่าเอ่ยเสียงแผ่วเบa น้ำเสียงของเธอไม่มีความดุดันเหลืออยู่เลย มีเพียงความเหนื่อยล้า "การหายตัวไปของลูคัส... ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุทางเวทมนตร์ แต่มันคือผลลัพธ์ของการฝ่าฝืนกฎที่แท้จริงของจักรวาลนี้ เขาพยายามจะสร้าง 'ระบบ' ที่เหนือกว่าพระเจ้า และนั่นทำให้เขากลายเป็นเหยื่อรายแรกของสิ่งที่เธอกำลังพยายามศึกษาอยู่" ไคล์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับอย่างรวดเร็ว หากลูคัสคือผู้สร้างตรรกะที่บิดเบือน และเขาก็คือคนที่ถูกเรียกว่า "ลูกชาย"... เช่นนั้นแล้ว ตัวตนของเขาในตอนนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากอะไรกันแน่? ความทรงจำจริง ๆ หรือเป็นเพียงโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นตามเงื่อนไขทางเวทมนตร์? ก่อนที่บทสนทนาเชิงลึกจะได้ดำเนินต่อไป แสงสว่างวาบสีฟ้าครามก็สาดส่องออกมาจากรอยแยกของกำแพงหินโบราณด้านหลังชั้นหนังสือ พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนาน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของไคล์ พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขาและอาจารย์สาว [ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายฐานข้อมูลระดับ SSS: "หอคอยแห่งพันธสัญญาที่ถูกลืม"] [เงื่อนไขปลดล็อก: สายเลือดของผู้สร้างถูกกระตุ้น] [คำเตือน: สิ่งที่หลงเหลือจากอดีตไม่ได้มีเพียงแค่ตัวอักษร แต่กำลังเดินทางมาหาท่านในอีก... สาม... สอง...] ดร. อีเลน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว้าแขนของไคล์ไว้แน่น "ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่กลไกของสถาบัน... มีบางอย่างกำลังใช้ประตูมิติ!" ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ขยับตัว แสงสว่างจ้าก็แผ่ขยายจนกลืนกินทุกสิ่ง พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากผนังหิน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยทักทายราวกับคุ้นเคยกันมานานแสนนาน "ยินดีต้อนรับการกลับมาของลูกศิษย์... ดูเหมือนว่าสมการที่ฉันทิ้งไว้ จะได้เวลาพิสูจน์ผลลัพธ์เสียทีนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันเสมอนะครับ