รหัสลับใต้แท่นศิลา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเศษซากประวัติศาสตร์ที่ถูกฝังกลบมานานนับพันปี ไม่เคยเป็นมิตรกับผู้ใด และในวินาทีที่รอยแยกสีดำสนิทบนพื้นห้องเรียนใต้ดินขยายตัวออก กลิ่นอายนั้นก็พุ่งทะลักเข้าปะทะโสตประสาทของไคล์จนต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว "ระวังตัวด้วยครับ ดร.อีเลน่า" ไคล์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ แม้ในใจจะประเมินความเสี่ยงและพบว่าอัตราการรอดชีวิตหากเผชิญหน้ากับพลังงานระดับนี้โดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันนั้นต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ ดวงตาคู่คมกวาดมองโครงสร้างเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวรอบรอยแยก มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ "รหัสตรรกะ" ที่ถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโบราณที่สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้พยายามลบเลือน ดร.อีเลน่า ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงานโบราณ ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แววตาที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชาบัดนี้ฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้ตอบคำถามของลูกศิษย์ทันที แต่กลับยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ไคล์ก้าวเข้าไปใกล้มากกว่านี้ นิ้วเรียวสวยสะบัดเบาๆ เกิดเป็นม่านพลังโปร่ง "อย่าเพิ่งสติแตกไป ไคล์..." เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบ "นี่ไม่ใช่การโจมตี แต่มันคือการ 'ตอบสนอง' ต่างหาก" "การตอบสนองที่ทำลายเสถียรภาพทางเวทมนตร์ของห้องนี้ไปเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะฃครับอาจารย์" ไคล์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พลางยกมือขึ้นแตะแว่นตาของตนเองเพื่อเปิดใช้งานเนตรวิเคราะห์เชิงลึก ภาพเบื้องหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเส้นใยพลังงานเรืองแสงนับล้านเส้นที่กำลังสั่นกระพือ "ถ้าโครงสร้างยังสลายตัวด้วยอัตราเร่งแบบนี้ อีกสามนาทีสิบสองวินาที ห้องนี้จะยุบตัวลงสู่มิติย่อยทันที และเราคงไม่ได้กลับไปส่งรายงานวิจัยชิ้นนั้นแน่ๆ" อีเลน่าหันมามองเด็กหนุ่มผู้มีสีหน้าเรียบเฉยแม้จะกำลังเผชิญหน้ากับหายนะ เธอลอบถอนหายใจเบาๆ กับความกวนประสาทที่มักจะโผล่มาในยามวิกฤตเสมอของเขา แต่นั่นก็คือสิ่งที่ทำให้เธอไว้วางใจในตัวไคล์มากกว่าใครในรุ่น "ถ้าอย่างนั้น นักเรียนทุนผู้รอบคอบ... เธอพอมองเห็นทางแก้จาก 'เส้นใยพลังงาน' พวกนั้นไหมล่ะ" อาจารย์สาวท้าทายด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ไคล์ไม่ตอบ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับปรากฏขึ้นเช่นกัน เขาก้าวเข้าไปใกล้รอยแยกสีดำนั้นอีกนิด ปลดล็อกกระเป๋าใส่อุปกรณ์เวทมนตร์ หยิบแท่งโลหะทรงกระบอกสลักลวดลายตรรกะคณิตศาสตร์ออกมาสามชิ้น "กฎของชะตาชีวิตอาจจะถูกเขียนไว้โดยผู้ก่อตั้งโรงเรียนนี้..." ไคล์พึมพำกับตัวเองขณะหมุนปรับค่าพลังงานบนแท่งโลหะด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ "แต่ตรรกะทางวิทยาศาสตร์... สามารถแก้ไขตัวแปรเหล่านั้นได้เสมอ" เขากระแทกแท่งโลหะทั้งสามลงบนจุดตัดของเส้นใยพลังงานสีดำ ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำราวกับเสียงก้องจากก้นบึ้งของมหาสมุทรก็ดังสะเทือนไปทั่วโครงสร้างใต้ดิน ไอหมอกสีดำมลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงแท่นศิลาโบราณที่ค่อยๆ  ผุดขึ้นมาจากรอยแยก ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง ไคล์ปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองวัตถุที่อยู่บนแท่นศิลา มันคือ "บันทึกโลหะ" แผ่นหนึ่งที่มีรอยจารึกซึ่งไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้ มันเป็นสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ผสมผสานกับอักษรเวทมนตร์ยุคบรรพกาล รากฐานทุกอย่างที่สถาบันนี้ยึดถือ... กำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยแผ่นโลหะชิ้นนี้ ดร.อีเลน่าเดินเข้าไปใกล้แท่นศิลาช้าๆ มือของเธอยื่นออกไปหมายจะแตะมัน แต่ทว่า— "เดี๋ยวก่อนครับ!" ไคล์ร้องห้ามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเนตรวิเคราะห์ของเขาส่งเสียงเตือนภัยสีแดงฉาน บันทึกโลหะแผ่นนั้นไม่ได้หยุดการทำงาน แต่มันกำลัง "บูทระบบ" บางอย่างขึ้นมาใหม่ และพลังงานที่แผ่ออกมาในตอนนี้... ไม่ใช่พลังเวทมนตร์ของมนุษย์ พื้นศิลาใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง รอยแยกสีดำไม่ได้เปิดออก แต่มันกำลังสลายกลายเป็นประตูมิติขนาดใหญ่ และก่อนที่ทั้งไคล์และอีเลน่าจะทันได้ถอยหนี แสงสีแดงฉานก็สาดส่องลงมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเงาร่างของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—ที่ก้าวพ้นขอบประตูมิติออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของไคล์เย็นเฉียบ *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ... ผู้ดูแลหมายเลขศูนย์”* ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ