เคมีที่เข้ากันอย่างประหลาด

"เก้า... แปด..." เสียงนับถอยหลังของระบบสังเคราะห์ดังสะท้อนก้องกวาดไปทั่วห้องสมุดโบราณที่บัดนี้ถูกผนึกด้วยบาตรอาคมสีนิลทึบ แสงสว่างเดียวในความมืดมิดคือประกายเรืองรองจากหน้ากระดาษของตำราโบราณที่พลิกเปิดออกเองทีละหน้าด้วยแรงลมปริศนา แรงกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายหนาแน่นราวกับจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร ไคล์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี ดวงตาสสีนิลของเด็กหนุ่มกวาดมองละอองพลังงานสีดำที่กำลังรวมตัวเป็นเงาร่างมหึมาตรงหน้า สมองอันปราดเปรดประมวลผลด้วยความเร็วสูง สวนทางกับอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงสม่ำเสมอ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก—ความกลัวเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับคนที่เชื่อมั่นในตรรกะ "อาจารย์อีเลน่าครับ..." ไคล์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความกดดันโดยไม่หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง "ถ้าเราคำนวณจากความหนาแน่นของมานาที่บิดเบี้ยวตรงมุมเสาหินทิศตะวันตก จุดอ่อนของเขตอาคมนี้ไม่ได้อยู่ที่การทำลายมันด้วยพลังเวทมนตร์รุนแรง... แต่คือการหักล้างด้วยสมการย้อนกลับต่างหาก" ดร.อีเลน่ากัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นฉายแววตื่นตะลึงระคนทึ่ง เธอกำไม้เท้าในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ในสถานการณ์ที่อาจารย์เวทมนตร์หลายคนอาจสติหลุดไปแล้ว แต่เด็กหนุ่มปีหนึ่งผู้นี้กลับกำลังยืนวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ระดับตำนานราวกับมันเป็นโจทย์เลขในห้องเรียน "นายบ้าไปแล้วหรือไคล์ นั่นมันเขตอาคมกักขังวิญญาณระดับผู้พิทักษ์... สมการย้อนกลับอะไรกัน ในตำราไม่เคยมีบันทึกวิธีแบบนั้น!" เสียงของเธอมีความร้อนรนเจืออยู่เล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจากอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นเสมอ "ตำราไม่ได้เขียนไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริงครับ" ไคล์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ รอยยิ้มที่กวนประสาทแต่มั่นอกมั่นใจเสียจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของเธอ "บางครั้งประวัติศาสตร์เวทมนตร์ก็แค่อ่านตำราผิดหน้า... เชื่อผมสิครับ" พริบตาเดียว ไคล์ก็พุ่งตัวไปข้างหน้า นิ้วเรียวตวัดวาดกลางอากาศ วาดโครงสร้างเรขาคณิตด้วยละอองมานาสีฟ้าใสที่เขาสกัดขึ้นมาจากความว่างเปล่า มันคือการผสมผสานระหว่างตรรกะทางวิทยาศาสตร์และโครงสร้างเวทมนตร์พื้นฐานที่ถูกบิดเบือนใหม่จนกลายเป็นสูตรคำนวณเฉพาะตัว "สี่... สาม..." เสียงระบบเร่งเร้า เงาร่างมหาสมุทรของ "ผู้พิทักษ์แห่งบันทึกมืด" คำรามก้อง กรงเล็บสีดำสนิทพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของไคล์ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด แรงลมจากการโจมตีทำให้เส้นผมของเขาปลิวไสว "ไคล์ระวัง!" อีเลน่าอุทานลั่น ร่างเพรียวบางพุ่งทะยานเข้ามาอย่างไร้ความลังเล ไม้เท้าในมือของเธอตวัดสร้างม่านบาตรแสงสีเงินสกัดกั้นกรงเล็บมรณะนั้นไว้ได้เพียงเสี้ยววินาที แรงปะทะทำให้ร่างของอาจารย์สาวกระเด็นถอยหลังมาชนเข้ากับแผ่นอกของไคล์ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "อาจารย์... เล่นบทฮีโร่ปกป้องลูกศิษย์แบบนี้ เท่ไม่เบาเลยนะครับเนี่ย" ไคล์เอ่ยแซวหน้าตาย แม้ว่าแขนข้างหนึ่งจะโอบประคองเอวบางของเธอไว้เพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงก็ตาม "หุบปากแล้วทำหน้าที่ของนายให้เสร็จซะ เจ้าเด็กเหลือขอ!" อีเลน่าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับ) เธอรีบดันตัวออกห่างแต่ก็ยังคงยืนขนาบข้างเขาปกป้องมุมอับสายตา "สอง... หนึ่ง..." "เสร็จพอดีครับ" ไคล์กดปลายนิ้วลงบนจุดศูนย์กลางของโครงสร้างเรขาคณิตที่เขาวาดขึ้น "สมการตรรกะย้อนกลับ: ดีคอมไพล์!" *เปรี้ยงงงง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แสงสีฟ้าสว่างวาบกลืนกินความมืดมิดทั้งหมดในห้องสมุด อาคมปิดตายที่กักขังพวกเขาไว้แตกละเอียดราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ แรงกระแทกส่งผลให้เงาร่างของผู้พิทักษ์แห่งบันทึกมืดกรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นละอองสีดำจางหายไปในอากาศ ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องสมุดอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของดร.อีเลน่าที่ยืนมองผลงานตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน เธอไม่เคยเห็นเวทมนตร์รูปแบบนี้มาก่อนในชีวิต มันไม่ใช่การท่องคาถา ไม่ใช่การใช้พลังจิต แต่มันคือการ "Hack" ระบบเวทมนตร์ด้วยตรรกะบริสุทธิ์ [ระบบแจ้งเตือน: ผ่านเงื่อนไขภารกิจระดับ SSS สำเร็จ] [ได้รับรางวัล: บันทึกวิชาตรรกะขั้นสูง (เล่มที่ 2), ค่าความสัมพันธ์กับ ดร.อีเลน่า เพิ่มขึ้น +20] [คำเตือนพิเศษ: ดูเหมือนว่าการปลดปล่อยเขตอาคมครั้งนี้ จะไปปลุกบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นใต้ดินของหอสมุดเข้า...] ไคล์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวที่ยังคงยืนนิ่งค้าง "เห็นไหมครับอาจารย์ เคมีระหว่างนักเรียนสายตรรกะกับอาจารย์สายลับ... เอ๊ย อาจารย์สายประวัติศาสตร์ เข้ากันได้ดีกว่าที่คิดใช่ไหมล่ะครับ" อีเลน่าหันมามองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "นายเป็นใครกันแน่ ไคล์... และที่สำคัญกว่านั้น..." เธอยังไม่ทันพูดจบ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง เสียงโซตรวนโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากความมืดเบื้องล่าง ลึกยิ่งกว่าชั้นใต้ดินที่ควรจะมี แผ่นดินไหวขนาดย่อมทำให้ชั้นหนังสือโบราณโคลงเคลง และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ถูกผนึกมานานนับร้อยปีที่มุมห้องก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พวยพุ่งออกมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเดินขึ้นมาจากความมืดมิด... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูร แต่เป็นเสียงของมนุษย์ที่สวมชุดคลุมนักบวชโบราณ และในมือข้างหนึ่ง เขากำลังถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนชื่อของ "ไคล์" เอาไว้ด้วยหมึกสีแดงฉาน! "ในที่สุด... ก็หากล่องความจริงเจอเสียทีนะ ผู้สืบทอดแห่งตรรกะที่ถูกลืม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ