ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหูราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดเป็นสองท่อน เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราจนเกิดเสียงดังระรัว คินน์ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้ากระจกบานยักษ์ สายตาคมกริบทอดมองออกไปเบื้องล่าง—ที่ซึ่งแสงไฟจากตึกระฟ้าในมหานครยามค่ำคืนพร่ามัวไปด้วยม่านละอองน้ำ ในมือหนากำแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ในหัวของเขายังคงวนเวียนถึงภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย พนักงานต้อนรับหน้าห้องประชุมใหญ่ของตระกูลศิวะการ ที่เคยเชิดหน้าหยามเหยียดเขาว่าเป็นไอ้หน้าตัวเมียเกาะผู้หญิงกิน ในตอนนี้ต้องคุกเข่าลงแทบเท้า ร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจเมื่อระบบการเงินไร้ขีดจำกัดของคินน์กว้านซื้อหุ้นบริษัทพวกมันจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ความสะใจที่ได้รับมันช่างหอมหวานและรวดเร็วทันใจ แต่น่าแปลก... หัวใจของเขากลับไม่ได้รู้สึกพึงพอใจอย่างแท้จริงเลยสักนิด เมื่อหันกลับมามองภายในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟมุมห้อง มินนี่กำลังนั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนโซฟาผ้ากำมะหยี่สีเทาเข้ม ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของเขากำลังสั่นเทาเล็กน้อยจากความหนาวเย็นและอาการไข้รุมๆ ที่เริ่มเล่นงานหลังจากพวกเขาต้องวิ่งฝ่าพายุฝนขึ้นมาบนตึกนี้ "ทำไมไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยคะมินนี่ เดี๋ยวไข้ก็ขึ้นสูงหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้ประกาศกร้าวใส่พวกอวดดีในห้องประชุม กลับเจือไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างปิดไม่มิดเมื่อเอ่ยกับหญิงสาวตรงหน้า มินนี่เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำเล็กน้อยจากการร้องไห้หวาดกลัวในตอนที่ฟ้าร้องเสียงดังเมื่อครู่ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะส่ายหัวช้าๆ "มินนี่... มินนี่กลัวค่ะคุณคินน์" เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝนตกด้านนอก "กลัวว่าทั้งหมดนี้มันจะเป็นแค่ความฝัน... กลัวว่าตื่นมาแล้วคุณคินน์จะหายไป กลัวว่าเราจะต้องกลับไปอยู่ในจุดที่มินนี่ปกป้องคุณคินน์ไม่ได้อีก" คำพูดซื่อตรงที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้คินน์รู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดหัวใจของเขาแน่น เขาวางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าโซฟาที่เธอนั่งอยู่ ดวงตาคมเข้มสบประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเปราะบาง คินน์เอื้อมมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบเอาไว้ทั้งสองข้าง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัส ทำให้มินนี่สะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ชักมือกลับ "มองหน้าฉันนะคะมินนี่" คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าหนักแน่นและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "คนที่เคยเหยียบย่ำเรา ในตอนนี้พวกมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้ามองเราด้วยซ้ำ เงินนับหมื่นล้านและอำนาจในมือฉันตอนนี้... มันไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าผู้หญิงที่คอยอยู่เคียงข้างในวันที่ฉันไม่เหลือใคร ต้องมานั่งหนาวสั่นและร้องไห้อยู่ตรงนี้" มินนี่กลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ยิ่งได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น ยิ่งทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันหลอกตัวเองมาตลอดว่าความสำเร็จและการแก้แค้นคือเป้าหมายสูงสุดในชีวิต" คินน์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนผสมกลิ่นอายเฉพาะตัวของชายหนุ่มลอยวนอยู่รอบตัวมินนี่ "แต่พอมานึกดูดีๆ แล้ว... ทุกครั้งที่ฉันตัดสินใจทำอะไรลงไป ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว ไม่ใช่ตัวเลขกำไรมหาศาลจากระบบบ้าบอนั่น แต่มันคือรอยยิ้มของคุณต่างหาก มินนี่" "คุณคินน์..." มินนี่ครางชื่อเขาออกมาได้แค่นั้น เมื่อปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยหยดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาของเธออย่างทะนุถนอม "ฉันรักคุณนะคะ" คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากหัวใจถูกเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก แต่มันกลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ คินน์ไม่รอให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว ร่างสูงขยับขึ้นไปนั่งเคียงข้างบนโซฟาตัวเดียวกัน ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบชิดอกแกร่ง มินนี่ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก มือบางยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังหนาของเขาแน่น น้ำตาแห่งความโล่งใจและตื้นตันเอ่อล้นไหลรินอาบแก้ม นี่ไม่ใช่ความฝัน... อ้อมกอดนี้เป็นของจริง และหัวใจของพวกเขาก็เป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แล้วในวินาทีนี้ ริมฝีปากหยักลึกของคินน์ก้มลงกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างรักใคร่และทะนุถนอม ความรู้สึกอัดอั้น ลึกซึ้ง และโหยหาที่สะสมมานานนับแรมปี ถูกหลอมรวมถ่ายทอดผ่านสัมผัสอ่อนโยนที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามจังหวะหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกัน ท่ามกลางค่ำคืนที่พายุฝนข้างนอกโหมกระหน่ำ แต่ภายในห้องเพนต์เฮาส์แห่งนี้ กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความรักที่ไม่มีวันจางหาย ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะประทับเข้าหากันเพื่อผนึกความรู้สึกทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของระบบการเงินและเครือข่ายความปลอดภัยส่วนตัว กลับดัง "ตี๊ด! ตี๊ด!" แผดเสียงก้องกังวานไปทั่วทั้งเพนต์เฮาส์อย่างไม่รู้กาลเทศะ! คินน์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นในทันทีเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมอัจฉริยะกลางห้องสว่างวาบขึ้นเองอัตโนมัติ พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างสุดที่แสดงให้เห็นร่างของใครบางคน—บุคคลที่ควรจะนอนเน่าอยู่ในคุกมืดตามคำสั่งของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน—กำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ส่วนตัวพร้อมด้วยชายชุดดำนับสิบชีวิตในมือถืออาวุธครบมือ! "คุณคินน์คะ... นั่นมัน..." มินนี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาลผ่านจอภาพ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางตบหน้าพวกปากดีและฟินไปกับความคลั่งรักของคินน์ในตอนนี้นะคะ --- **[โปรดติดตามตอนต่อไป: เกมพลิกนรกในคืนพายุถล่ม]**