ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ฉันให้เวลาพวกคุณอีกสามนาทีในการพิจารณาข้อเสนอใหม่... และบอกไว้ก่อนว่า ตัวเลขบนกระดาษใบนี้ จะลดลงสิบล้านทุกครั้งที่เข็มวินาทีขยับผ่านหน้าปัดนาฬิกาเรือนนั้น" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแทบทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชาโชติเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง คินน์ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงลิบลิ่ว ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนงเข้มกวาดมองเหล่าคณะกรรมการบริหารและบรรดาญาติผู้พี่ที่เคยเหยียดหยามเขาอย่างไม่แยแส มินนี่ที่ยืนเคียงข้างในฐานะเลขาธิการส่วนตัว เม้มริมฝีปากแน่นพยายามซ่อนรอยยิ้มสะใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอยังจำได้ดีถึงวันที่ผู้ชายคนนี้เคยถูกไล่ตะเพิดออกจากบริษัทแห่งนี้ด้วยสภาพลูกจ้างต๊อกต๋อยเนื้อตัวมอมแมม แต่ในวันนี้... โต๊ะตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม เพิ่มเติมคืออำนาจมหาศาลจากระบบอัจฉริยะที่ทำให้คินน์กลายเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดของพวกมันทั้งหมด! "คินน์! แก... แกมันก็แค่เด็กเก็บกดที่โชคช่วย อย่ามาได้ใจให้มันมากนักนะ!" คุณชายใหญ่แห่งตระกูล กรัณฑ์ ที่ตอนนี้ใบซีดเผือดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ทุบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความคับแค้นใจ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ เพราะเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นสาม puluh เปอร์เซ็นต์สุดท้ายอยู่ในมือของไอ้คนที่เขาเคยสาดกาแฟใส่หน้าเมื่อสามเดือนก่อน "โชคช่วยอย่างนั้นหรือครับ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ถ้าความพินาศของบริษัทคุณ เป็นผลงานจาก 'โชค' ที่ผมซื้อมาด้วยเงินสด... งั้นผมคงเป็นเศรษฐีที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วล่ะมั้ง" ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... เสียงเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังห้องทำงานดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน บรรดากรรมการอาวุโสต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากปกป้องศักดิ์ศรีของตระกูลอีกต่อไป เมื่อผลประกอบการไตรมาสล่าสุดดิ่งลงเหว และหนี้ก้อนโตกำลังจะครบกำหนดชำระในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า มีเพียงคินน์คนเดียวเท่านั้นที่มีอำนาจพยุงบริษัทนี้ให้รอดพ้นจากการล้มละลาย มินนี่เหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม หัวใจเธอกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ แม้เขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เย็นชา ดุดัน และทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม แต่กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นยามที่เขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือเธอเบาๆ ใต้โต๊ะเพื่อส่งสัญญาณให้เธอมั่นใจ... มันยังคงเป็นคินน์คนเดิม คินน์ผู้ชายที่เคยแบ่งขนมปังแผ่นสุดท้ายให้เธอกินในวันที่เราไม่มีอะไรเลย "หมดเวลาแล้วครับ" คินน์เอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูวางลงตรงหน้ากรัณฑ์ "เซ็นซะ หรือจะปล่อยให้ตระกูลอัครเดชาโชติกลายเป็นบุคคลล้มละลายในชั่วข้ามคืน... เลือกเอา" กรัณฑ์ตัวสั่นเทา มือที่ถือปากกา1ด้ามหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก สายตาที่มองคินน์เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนนอย่างแท้จริง เขาค่อยๆ ลากเส้นเซ็นชื่อลงบนเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงทองคำใจกลางเมือง ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของธุรกิจทั้งหมด ทันทีที่ลายเซ็นสมบูรณ์ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษในกระเป๋าเสื้อของคินน์ก็ดังขึ้น [ติ๊ง! ภารกิจ 'กวาดซื้ออาณาจักรใจกลางเมือง' สำเร็จลุล่วง!] [ระบบทำการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินมูลค่าหมื่นล้านเข้าสู่บัญชีทรัพย์สินส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)] คินน์ไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นแม้แต่น้อย เขารับเอกสารแผ่นนั้นมาเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะส่งต่อให้มินนี่เก็บเข้าแฟ้มอย่างทะนุถนอม สายตาคมกวาดมองผู้บริหารทุกคนที่นั่งคอตกเป็นผู้แพ้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสูตรให้เข้าที่ด้วยท่าทีสง่างาม "ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่น... หวังว่าต่อจากนี้ พวกคุณจะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวมากขึ้นนะ" พูดจบ คินน์ก็คว้าข้อมือนุ่มของมินนี่ให้เดินตามออกไปจากห้องประชุมนรกแห่งนั้น ท่ามกลางเสียงถอนหายใจและเสียงสะอื้นของอดีตคนเคยใหญ่โตที่สูญสิ้นทุกอย่าง ทว่า... ขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินผ่านโถงทางเดินวีไอพีเพื่อมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ส่วนตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับฝูงบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตก็เดินสวนขึ้นมาขวางทางไว้เสียก่อน คนที่อยู่ตรงกลางไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นชายชราผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ เจ้าของฉายา 'พญามังกร' ที่หายตัวไปจากวงการธุรกิจนานนับทศวรรษ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือปู่แท้ๆ ของคินน์ผู้เคยประกาศตัดขาดกับพ่อแม่ของเขาอย่างไร้เยื่อใย "เก่งมาก... หลานปู่ ไม่เสียแรงที่ฉันเฝ้ามองดูแกอยู่ห่างๆ" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้คินน์ "แต่แกรู้ไหมว่า ที่ดินแปลงที่แกเพิ่งซื้อไปเมื่อกี้... มันไม่ใช่ของตระกูลอัครเดชาโชติแต่แรก แต่มันเป็นของขวัญหมั้นหมายที่ฉันเตรียมไว้ให้ 'คู่หมั้น' อีกคนของแกต่างหากล่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มา ณ ที่นี้นะคะ